Lis i koń

Pewien rolnik miał wiernego konia, który zestarzał się i nie mógł już pracować. Rolnik nie chciał go dłużej karmić i rzekł: „Nie mogę cię już używać, ale wciąż dobrze ci życzę.

Jeśli jesteś dość silny, by przyprowadzić mi lwa, zatrzymam cię. Lecz teraz wynoś się z mojej stajni.” I wypędził konia w pole.

Koń zasmucił się i poszedł do lasu, by znaleźć schronienie przed niepogodą. Wtedy spotkał go lis i rzekł: „Czemu zwieszasz głowę i błąkasz się samotnie?”

„Ach,” rzekł koń, „chciwość i wierność nie mieszkają w jednym domu. Mój pan zapomniał o całej pracy, którą dla niego wykonywałem przez tyle lat. Ponieważ nie mogę już dobrze orać, nie chce mnie karmić i wypędził mnie.”

„Bez dania ci szansy?” zapytał lis.

„Szansa była zła. Powiedział, że jeśli przyprowadzę mu lwa, zatrzyma mnie, ale dobrze wie, że nie potrafię tego zrobić.”

Lis rzekł: „Pomogę ci. Połóż się, wyciągnij się, jakbyś był martwy, i nie ruszaj się.”

Koń zrobił, jak prosił lis. Wtedy lis poszedł do lwa, którego jaskinia nie była daleko, i rzekł: „Martwy koń leży tam na polu. Chodź ze mną, a będziesz miał wspaniały posiłek.”

Lew poszedł z nim, a gdy stanęli przy koniu, lis rzekł: „Nie jest ci tu wygodnie.

Przywiążę konia do ciebie za ogon, a potem możesz go zaciągnąć do swojej jaskini i zjeść w spokoju.”

Spodobał się ten plan lwu. Położył się i pozostał zupełnie nieruchomy, aby lis mógł przywiązać do niego konia. Lecz lis związał nogi lwa ogonem konia. Skręcił i umocował wszystko tak mocno, że żadna siła nie mogła tego zerwać. Gdy skończył, poklepał konia po ramieniu i rzekł: „Ciągnij, biały koniu, ciągnij!”

Natychmiast koń zerwał się i pociągnął lwa. Lew ryczał tak głośno, że wszystkie ptaki w lesie uciekły ze strachu. Lecz koń pozwolił mu ryczeć i ciągnął go przez pole do drzwi swojego pana.

Gdy pan zobaczył lwa, zmienił zdanie i rzekł do konia: „Zostaniesz ze mną i będziesz dobrze zadbany.” I dawał mu dużo jedzenia, aż koń umarł.