De vos en het paard

Een boer had een trouw paard dat oud geworden was en niet meer kon werken. Daarom wilde de boer het geen eten meer geven en zei: "Ik kan jou niet meer gebruiken, maar ik bedoel het nog goed met je. Als je sterk genoeg bent om mij een leeuw te brengen, zal ik je houden. Maar ga nu uit mijn stal." En hij joeg het paard de velden in.

Het paard was verdrietig en ging naar het bos om beschutting tegen het weer te zoeken. Toen kwam de vos hem tegen en zei: "Waarom hang je je hoofd en dwaal je alleen rond?"

"Ach," zei het paard, "hebzucht en trouw wonen niet in hetzelfde huis. Mijn meester is al het werk vergeten dat ik al zoveel jaren voor hem heb gedaan. Omdat ik niet meer goed kan ploegen, wil hij me geen eten meer geven en heeft hij me weggestuurd."

"Zonder je een kans te geven?" vroeg de vos.

"De kans was een slechte. Hij zei dat als ik hem een leeuw kon brengen, hij me zou houden, maar hij weet goed dat ik dat niet kan."

De vos zei: "Ik zal je helpen. Ga maar liggen, strek je uit alsof je dood bent, en beweeg niet."

Het paard deed wat de vos vroeg. Toen ging de vos naar de leeuw, wiens hol niet ver weg was, en zei: "Er ligt een dood paard daarbuiten. Kom met mij mee, en je kunt een lekker maal houden."

De leeuw ging met hem mee, en toen ze bij het paard stonden, zei de vos: "Het is hier niet comfortabel voor jou. Ik zal het paard aan jou vasthinden met de staart, en dan kun je het naar je grot slepen en in alle rust opeten."

De leeuw vond dit plan leuk. Hij ging liggen en bleef heel stil liggen zodat de vos het paard aan hem kon vasthinden. Maar de vos bond de poten van de leeuw samen met de staart van het paard. Hij draaide en maakte alles zo stevig vast dat geen kracht het kon breken. Toen hij klaar was, klopte hij het paard op de schouder en zei: "Trek, wit paard, trek!"

Meteen sprong het paard op en sleepte de leeuw weg. De leeuw brulde zo luid dat alle vogels in het bos bang wegvlogen. Maar het paard liet hem brullen en trok hem over de velden naar de deur van zijn meester.

Toen de meester de leeuw zag, veranderde hij van gedachten en zei tegen het paard: "Je mag bij mij blijven en goed verzorgd worden." En hij gaf hem genoeg eten tot het paard stierf.