Sadzawego Diabła Brat

Zwolniony żołnierz nie miał z czego żyć i nie wiedział, co robić. Więc wyszedł do lasu. Po krótkim spacerze spotkał małego człowieczka, który w rzeczywistości był Diabłem. Mały człowieczek zapytał go: „Co ci jest?

Wyglądasz tak smutno. „Wtedy żołnierz powiedział: „Jestem głodny, ale nie mam pieniędzy. „Diabeł powiedział: „Jeśli wynajmiesz się u mnie i zostaniesz moim sługą, będziesz miał dość na całe życie.

Będziesz mi służył przez siedem lat, a potem znów będziesz wolny.

Ale muszę ci powiedzieć, że nie wolno ci się myć, czesać, golić, obcinać włosów ani paznokci, ani wycierać wody z oczu.

Żołnierz powiedział: „Dobrze, skoro nie ma innego wyjścia” i poszedł z małym człowiekiem, który natychmiast zaprowadził go do piekła.

Potem powiedział mu, co ma robić. Miał podsycać ogień pod kotłami, w których gotował się piekielny wywar, utrzymywać dom w czystości, zamiatać wszystkie śmieci za drzwi i dbać, aby wszystko było w porządku.

Ale jeśli kiedykolwiek zajrzałby do kotłów, źle by na tym wyszedł. Żołnierz powiedział: „Dobrze, będę ostrożny”. Potem stary Diabeł znów wyruszył w podróż, a żołnierz rozpoczął swoje nowe obowiązki.

Rozpalił ogień i zamiecił brud dobrze za drzwiami, tak jak mu kazano. Gdy stary Diabeł wrócił, sprawdził, czy wszystko jest zrobione, wydawał się zadowolony i odszedł po raz drugi. Wtedy żołnierz rozejrzał się dokładnie.

Kotły stały wokół piekła, a pod nimi płonął wielki ogień, wewnątrz kipiało i pryskało. Oddałby wszystko, żeby zajrzeć do środka, gdyby diabeł mu tego tak surowo nie zabronił. W końcu nie mógł się dłużej powstrzymać.

Uniósł lekko pokrywę pierwszego kotła i zajrzał do środka. Zobaczył tam swojego dawnego kaprala zamkniętego w środku. „Aha, stary ptaku!” powiedział. „Spotykam cię tutaj? Kiedyś miałeś mnie w swojej mocy, teraz ja mam ciebie”. Szybko opuścił pokrywę, podsycił ogień i dorzucił świeżą polanę.

Potem podszedł do drugiego kotła, uniósł nieco pokrywę i zajrzał do środka. W środku znajdował się jego były chorąży. „Aha, stary ptaku, więc cię tu znajduję! Kiedyś miałeś mnie w swojej mocy, teraz ja mam ciebie.” Zamknął z powrotem pokrywę i przyniósł kolejną kłodę, aby naprawdę go rozgrzać.

Potem chciał zobaczyć, kto mógł siedzieć w trzecim kotle. Był to właściwie generał. „Aha, stary ptaku, spotykam cię tutaj? Kiedyś miałeś mnie w swojej mocy, teraz ja mam ciebie.” I przyniósł miechy, a pod nim rozpalił piekielny ogień.

Tak więc pracował przez siedem lat w piekle. Nie mył się, nie czesał, nie golił, nie obcinał włosów ani paznokci, nie ocierał wody z oczu.

A siedem lat wydało mu się tak krótkie, że myślał, iż minęło tylko pół roku.

Gdy czas upłynął, Diabeł przyszedł i rzekł: „No, Hans, co zrobiłeś?” „Podpalałem ogień pod kotłami i zamiotłem cały brud za drzwi”. „Ale zaglądałeś też do kotłów.

To twoje szczęście, że dorzuciłeś świeże polana do ognia, inaczej straciłbyś życie. Teraz, gdy twój czas dobiegł końca, czy chcesz wrócić do domu? " "Tak", odpowiedział żołnierz, "bardzo chciałbym zobaczyć, co robi mój ojciec w domu. " Diabeł rzekł: "Abyś otrzymał zapłatę, na którą zasłużyłeś, idź i napełnij swój plecak tymi śmieciami i zanieś je do domu.

Musisz także chodzić nieumyty i nieuczesany, z długimi włosami na głowie i brodzie, z nieobciętymi paznokciami i zamglonymi oczami. A gdy ktoś zapyta, skąd pochodzisz, masz mówić: 'Z piekła', a gdy zapyta, kim jesteś, masz odpowiadać: 'Diabelski brudas, a także mój Król'. Żołnierz milczał i robił, co mu Diabeł kazał, ale wcale nie był zadowolony z zapłaty.

Gdy tylko znalazł się z powrotem w lesie, zdjął plecak, aby go opróżnić. Ale kiedy go otworzył, śmieci zamieniły się w czyste złoto. „Nigdy bym się tego nie spodziewał” – powiedział i bardzo się ucieszył. Wszedł do miasta.

Gospodarz stał przed karczmą, a kiedy zobaczył nadchodzącego żołnierza, przeraził się, bo Hans wyglądał okropnie, gorzej niż strach na wróble. Zawołał go i zapytał: „Skąd pochodzisz?” „Z piekła.” „Kim jesteś?” „Diabelski brudny brat, a także mój król.” Wtedy gospodarz nie chciał go wpuścić, ale gdy Hans pokazał mu złoto, przyszedł i sam odryglował drzwi.

Hans zamówił wtedy najlepszy pokój i obsługę, jadł i pił do syta, ale ani się nie umył, ani nie uczesał, jak mu Diabeł nakazał, i w końcu położył się spać. Jednak worek pełen złota stał przed oczami gospodarza i nie dawał mu spokoju.

W nocy zakradł się i ukradł go. Następnego ranka, gdy Hans wstał i chciał zapłacić gospodarzowi i ruszyć w dalszą drogę, oto jego worek zniknął! Ale szybko się uspokoił i pomyślał: "Spotkało mnie nieszczęście bez mojej winy." Zaraz potem wrócił do piekła, poskarżył się staremu Diabłu na swoje nieszczęście i poprosił o pomoc.

Diabeł powiedział: „Usiądź. Umyję cię, uczeszę, ogolę, obetnę włosy i paznokcie, a także przemyję ci oczy”. A gdy to zrobił, oddał mu plecak pełen zmiotek i rzekł: „Idź i powiedz gospodarzowi, że musi zwrócić ci pieniądze, bo inaczej przyjdę i go zabiorę, a on będzie twoim zastępcą przy podtrzymywaniu ognia”. Hans poszedł i powiedział do gospodarza: „Ukradłeś moje pieniądze.”

Jeśli go nie oddasz, pójdziesz do piekła zamiast mnie i będziesz wyglądał równie okropnie jak ja." Wtedy gospodarz dał mu pieniądze, a nawet więcej, tylko błagając, by zachował to w tajemnicy. I Hans był już bogatym człowiekiem.

Wyruszył w drogę powrotną do swojego ojca, kupił sobie zniszczony surdut do noszenia i wędrował, grając muzykę, ponieważ nauczył się tego, gdy był z Diabłem w piekle. Był jednak w tym kraju stary Król, przed którym musiał zagrać.

Król był tak zachwycony jego grą, że obiecał mu swoją najstarszą córkę za żonę. Lecz gdy usłyszała, że ma poślubić prostego chłopa w surducie, powiedziała: „Wolałabym skoczyć w najgłębszą wodę niż to zrobić”. Wtedy król dał mu najmłodszą, która chętnie się zgodziła, aby zadowolić ojca.

I tak diabelski brat sadzy poślubił córkę króla, a gdy stary król umarł, otrzymał także całe królestwo.