Het Zingende Bot

Er was eens, in een zeker land, grote droefheid omdat een wild zwijn de velden van de boeren verwoestte, het vee doodde en de lichamen van mensen verscheurde met zijn scherpe slagtanden. De koning beloofde een grote beloning aan iedereen die het land van deze plaag kon verlossen. Maar het beest was zo groot en sterk dat niemand durfde in de buurt te komen van het bos waar het leefde. Ten slotte kondigde de koning aan dat wie het wilde zwijn zou kunnen vangen of doden, zijn enige dochter zou mogen trouwen.

Nu leefden er in dat land twee broers, zonen van een arme man. Ze zeiden dat ze bereid waren om de gevaarlijke taak te proberen. De oudste broer, die slim en sluw was, bood zich aan uit trots. De jongere broer, die onschuldig en eenvoudig was, bood zich aan uit vriendelijkheid. De koning zei: "Om zeker te zijn dat jullie het beest vinden, moeten jullie het bos van tegenovergestelde kanten binnengaan." Dus ging de oudste broer binnen vanaf de westkant, en de jongere vanaf de oostkant.

Toen de jongere broer een eindje was gegaan, kwam er een klein mannetje naar hem toe. Het hield een zwarte speer in zijn hand en zei: "Ik geef je deze speer omdat je hart zuiver en goed is. Hiermee kun je moedig het wilde zwijn aanvallen, en het zal je geen kwaad doen."

De jongere broer bedankte het kleine mannetje, legde de speer op zijn schouder en liep onbevreesd verder. Al snel zag hij het beest, dat op hem afstormde. Maar hij hield de speer erop gericht, en in zijn blinde woede rende het zwijn zo hard tegen de speer aan dat zijn hart in tweeën werd gespleten. Toen tilde de jongere broer het monster op zijn rug en droeg het huiswaarts naar de koning.

Toen hij aan de andere kant van het bos tevoorschijn kwam, stond er een huis bij de ingang waar mensen plezier maakten met wijn en dans. Zijn oudere broer was daar naar binnen gegaan, denkend dat het zwijn toch niet zou weglopen, en hij dronk tot hij zich dapper voelde. Maar toen hij zijn jongere broer uit het bos zag komen met het dode zwijn, gaf zijn jaloerse, boze hart hem geen rust. Hij riep: "Kom binnen, lieve broer, rust uit en drink een beker wijn!"

De jongere broer, die geen kwaad vermoedde, ging naar binnen en vertelde hem over het goede kleine mannetje dat hem de speer had gegeven, en hoe hij het zwijn had gedood.

De oudere broer hield hem daar tot de avond. Toen liepen ze samen weg, en toen ze in de duisternis bij een brug over een beek kwamen, liet de oudere broer de ander voorgaan. Toen de jongere broer halverwege was, sloeg de oudere broer hem zo hard van achteren dat hij dood neerviel.

Hij begroef hem onder de brug, nam het zwijn en droeg het naar de koning, alsof hij het gedood had. Zo kreeg hij de dochter van de koning als vrouw. En toen zijn jongere broer niet terugkwam, zei hij: "Het zwijn moet hem gedood hebben," en iedereen geloofde het.

Maar niets blijft verborgen voor God, en deze boze daad zou ook aan het licht komen. Jaren later dreef een herder zijn kudde over de brug. Hij zag een sneeuwwit beentje in het zand beneden liggen. Hij dacht dat het een goed mondstuk voor zijn hoorn zou zijn, dus klom hij naar beneden, raapte het op en sneed het tot een mondstuk. Maar toen hij er voor het eerst door blies, begon het bot uit zichzelf te zingen:

"Ach, vriend, je blaast op mijn bot! Lang heb ik gelegen bij het water. Mijn broer doodde mij voor het zwijn, en nam de jonge dochter van de koning tot vrouw."

"Wat een wonderlijke hoorn!" zei de herder. "Hij zingt helemaal alleen! Ik moet hem naar mijn heer de koning brengen." En toen hij bij de koning kwam, zong de hoorn zijn liedje opnieuw. De koning begreep alles en liet de grond onder de brug opgraven. Toen werd het hele geraamte van de vermoorde man blootgelegd. De boze broer kon de daad niet ontkennen en werd in een zak genaaid en verdronken. Maar de beenderen van de vermoorde man werden te ruste gelegd in een prachtig graf op het kerkhof.