Kościół Śpiewający

Dawno, dawno temu w pewnym kraju panował wielki smutek, ponieważ dziki odyniec niszczył pola rolników, zabijał bydło i rozrywał ludziom ciała swoimi ostrymi kłami. Król obiecał wielką nagrodę temu, kto uwolni ziemię od tej plagi. Ale bestia była tak ogromna i silna, że nikt nie odważył się zbliżyć do lasu, w którym mieszkała. W końcu król ogłosił, że ten, kto zdoła schwytać lub zabić dzika, poślubi jego jedyną córkę.

W tym kraju żyło dwóch braci, synów biednego człowieka. Powiedzieli, że są gotowi podjąć się niebezpiecznego zadania. Starszy brat, który był sprytny i przebiegły, zgłosił się z dumy. Młodszy brat, który był niewinny i prostoduszny, zgłosił się z dobroci. Król powiedział: "Aby mieć pewność, że znajdziecie bestię, musicie wejść do lasu z przeciwnych stron." Tak więc starszy brat wszedł od zachodu, a młodszy od wschodu.

Gdy młodszy brat uszedł kawałek drogi, przystąpił do niego mały człowieczek. Trzymał w ręku czarną włócznię i powiedział: "Daję ci tę włócznię, ponieważ twoje serce jest czyste i dobre. Z nią możesz śmiało zaatakować dzika, a on ci nie zaszkodzi."

Młodszy brat podziękował małemu człowieczkowi, włożył włócznię na ramię i szedł dalej bez strachu. Wkrótce ujrzał bestię, która ruszyła na niego. Ale on wyciągnął włócznię w jej stronę, a dzik w ślepej wściekłości tak szybko wpadł na włócznię, że serce pękło mu na dwoje. Potem młodszy brat podniósł potwora na plecy i poniósł go do króla.

Kiedy wyszedł z drugiej strony lasu, stał tam dom przy wejściu, gdzie ludzie bawili się winem i tańcem. Jego starszy brat wszedł tam, myśląc, że dzik i tak nie ucieknie, i pił, aż poczuł się odważny. Ale gdy zobaczył młodszego brata wychodzącego z lasu z martwym dzikiem na plecach, jego zawistne, złe serce nie dawało mu spokoju. Zawołał: "Wejdź, drogi bracie, odpocznij i wypij kielich wina!"

Młodszy brat, nie podejrzewając niczego złego, wszedł i opowiedział mu o dobrym człowieczku, który dał mu włócznię, i jak zabił dzika.

Starszy brat zatrzymał go tam do wieczora. Potem odeszli razem, a gdy w ciemności doszli do mostu nad strumieniem, starszy brat pozwolił drugiemu iść pierwszemu. Gdy młodszy brat był w połowie mostu, starszy brat uderzył go tak mocno od tyłu, że ten padł martwy.

Pogrzebał go pod mostem, wziął dzika i zaniósł go królowi, udając, że to on go zabił. Tak więc otrzymał córkę króla za żonę. A gdy młodszy brat nie wracał, powiedział: "Dzik musiał go zabić," i wszyscy mu uwierzyli.

Ale nic nie pozostaje ukryte przed Bogiem, i ten zły czyn również miał wyjść na jaw. Lata później pasterz pędził swoje stado przez most. Zobaczył śnieżnobiałą kosteczkę leżącą w piasku poniżej. Pomyślał, że zrobi z niej dobry ustnik do swojego rogu, więc zszedł, podniósł ją i wyrzeźbił z niej ustnik. Ale gdy po raz pierwszy przez nią zadął, kość zaczęła śpiewać sama z siebie:

"Och, przyjacielu, dmiesz w moją kość! Długo leżałem nad wodą. Brat mój zabił mnie dla dzika i wziął młodą córkę króla za żonę."

"Cóż za cudowny róg!" - powiedział pasterz. "Śpiewa sam z siebie! Muszę zanieść go mojemu panu królowi." A gdy przyszedł do króla, róg zaśpiewał swoją piosenkę ponownie. Król wszystko zrozumiał i rozkazał wykopać ziemię pod mostem. Wtedy ukazał się cały szkielet zamordowanego człowieka. Zły brat nie mógł zaprzeczyć czynu i został zaszyty w worek i utopiony. Ale kości zamordowanego zostały złożone w pięknym grobie na cmentarzu przy kościele.