Starzec i jego wnuk

Był sobie raz bardzo stary człowiek. Jego oczy przygasły, uszy słabo słyszały, kolana mu się trzęsły, a kiedy siadał do stołu, ledwo mógł utrzymać łyżkę. Rozlewał zupę na obrus albo wypuszczał ją z ust.

Jego syn i żona syna brzydzili się tym, więc stary dziadek musiał siedzieć w kącie za piecem. Dawali mu jedzenie w glinianej misce, i to nawet za mało.

Patrzył w stronę stołu ze łzami w oczach.

Pewnego razu jego drżące ręce nie mogły utrzymać miski, i spadła na ziemię i się stłukła. Młoda żona go zganiła, ale on nic nie powiedział, tylko westchnął. Potem kupili mu drewnianą miskę za kilka groszy, i musiał jeść z niej.

Siedzieli tak pewnego dnia, gdy ich mały wnuczek, który miał cztery lata, zaczął zbierać kawałki drewna na ziemi. "Co robisz?" – zapytał ojciec. "Robię małe korytko" – odpowiedziało dziecko – "żeby ojciec i matka jedli z niego, gdy będę duży."

Mężczyzna i jego żona spojrzeli na siebie przez chwilę, a potem zaczęli płakać. Zabrali starego dziadka do stołu, i od tego czasu zawsze pozwalali mu jeść razem z nimi. Nie mówili nic, jeśli rozlał odrobinę czegokolwiek.