De Oude Man en Zijn Kleinzoon

Er was eens een zeer oude man. Zijn ogen waren dof geworden, zijn oren waren hardhorig, zijn knieën trilden, en toen hij aan tafel zat, kon hij zijn lepel nauwelijks vasthouden. Hij morste soep op het tafelkleed of liet het uit zijn mond lopen.

Zijn zoon en de vrouw van zijn zoon waren hierdoor walgden, dus moest de oude grootvader in de hoek achter de kachel zitten. Zij gaven hem zijn eten in een aarden kom, en nog niet eens genoeg. Hij keek met tranen in zijn ogen naar de tafel.

Eens konden zijn trillende handen de kom niet vasthouden, en die viel op de grond en brak. De jonge vrouw schold hem uit, maar hij zei niets en zuchtte alleen maar. Toen kochten ze een houten kom voor een paar centen, en hij moest daaruit eten.

Zo zaten ze op een dag toen hun kleine kleinzoon, die vier jaar oud was, op de grond stukjes hout begon te verzamelen. "Wat ben je aan het doen? " vroeg zijn vader. "Ik maak een trogje," antwoordde het kind, "voor vader en moeder om uit te eten als ik groot ben.

"

De man en zijn vrouw keken elkaar een tijdje aan, en toen begonnen ze te wenen. Ze namen de oude grootvader mee naar de tafel, en van toen af aan lieten ze hem altijd met hen eten. Ze zeiden niets als hij een beetje van iets morste.