De Meesterdief

Op zekere dag zaten een oude man en zijn vrouw voor een klein huisje, even uit te rusten van hun werk. Opeens kwam er een prachtig rijtuig met vier zwarte paarden aangereden, en een rijk geklede man stapte uit.

De boer stond op, ging naar de heer toe en vroeg wat hij wilde en hoe hij hem kon helpen. De vreemdeling stak zijn hand uit naar de oude man en zei: "Ik wil niets anders dan eens een eenvoudige boerenmaaltijd nuttigen.

Kook me wat aardappelen zoals u die gewoonlijk eet, en ik zal graag aan uw tafel zitten en ze opeten." De boer glimlachte en zei: "U moet wel een graaf of een prins zijn, of misschien zelfs een hertog.

Heren hebben vaak zulke grillen, maar u zult uw wens krijgen." De vrouw ging naar de keuken en begon de aardappelen te wassen en te schrobben en er ballen van te maken, zoals de boeren die eten.

Terwijl zij hiermee bezig was, zei de boer tegen de vreemdeling: "Kom even met me mee naar mijn tuin; ik heb daar nog wat werk te doen." Hij had wat gaten in de tuin gegraven en wilde er nu bomen in planten.

"Heeft u geen kinderen," vroeg de vreemdeling, "die u kunnen helpen met uw werk?" "Nee," antwoordde de boer, "ik heb wel een zoon gehad, dat is waar, maar het is al lang geleden dat hij de wijde wereld is ingetrokken.

Hij was een deugniet – slim en handig, maar hij wilde niets leren en zat vol streken. Uiteindelijk liep hij bij me weg, en ik heb sindsdien geen woord meer van hem gehoord."

De oude man nam een jonge boom, zette hem in een gat, sloeg er een paal naast, en toen hij wat aarde had opgeschept en stevig had aangestampt, bond hij de stam van de boom boven, onder en in het midden met een strooien touw aan de paal vast.

"Maar vertel me eens," zei de vreemdeling, "waarom bindt u die kromme, knoestige boom daar in de hoek – bijna tot op de grond gebogen – niet ook aan een paal, zodat hij recht kan groeien zoals deze?" De oude man glimlachte en zei: "Heer, u spreekt zoals u het begrijpt.

Het is gemakkelijk te zien dat u geen tuinman bent. Die boom is oud en misvormd. Niemand kan hem nu nog recht krijgen. Bomen moeten jong geleerd worden." "Zo was het ook met uw zoon," zei de vreemdeling.

"Als u hem had gevormd toen hij nog jong was, zou hij niet zijn weggelopen. Nu moet ook hij hard en misvormd zijn geworden." "Het is inderdaad al lang geleden dat hij wegging," antwoordde de oude man.

"Hij moet veranderd zijn." "Zou u hem herkennen als hij bij u kwam?" vroeg de vreemdeling. "Nauwelijks aan zijn gezicht," antwoordde de boer, "maar hij heeft een teken, een moedervlek op zijn schouder die op een boon lijkt." Toen hij dat zei, trok de vreemdeling zijn jas uit, ontblootte zijn schouder en toonde de boer de boon.

"Goede God!" riep de oude man. "U bent echt mijn zoon!" En liefde voor zijn kind roerde zich in zijn hart. "Maar," voegde hij eraan toe, "hoe kunt u mijn zoon zijn? U bent een groot heer geworden en leeft in rijkdom en weelde.

Hoe heeft u dat klaargespeeld?" "Ach, vader," antwoordde de zoon, "de jonge boom was aan geen paal gebonden en groeide krom. Nu is hij te oud; hij zal nooit meer recht worden. Hoe heb ik dit alles gekregen? Ik ben een dief geworden! Maar wees niet ongerust – ik ben een meesterdief.

Voor mij bestaan er geen sloten of grendels. Wat ik verlang, is van mij. Denk niet dat ik steel als een gewone dief. Ik neem alleen wat van de overvloed van de rijken. Arme mensen zijn veilig – ik zou hun liever geven dan van hen nemen.

En alles wat ik niet zonder moeite, slimheid en vaardigheid kan krijgen, raak ik nooit aan." "Ach, mijn zoon," zei de vader, "dat bevalt me nog steeds niet. Een dief blijft een dief. Ik zeg je, het zal slecht aflopen." Hij bracht hem naar zijn moeder, en toen zij hoorde dat het haar zoon was, weende zij van vreugde.

Maar toen hij haar vertelde dat hij een meesterdief was geworden, stroomden er twee beken over haar gezicht. Ten slotte zei ze: "Al is hij dan een dief geworden, hij is nog steeds mijn zoon, en mijn ogen hebben hem weer gezien." Ze gingen aan tafel zitten, en opnieuw at hij met zijn ouders het nederige voedsel dat hij zo lang niet had gegeten.

De vader zei: "Als onze heer, de graaf daar in het kasteel, te weten komt wie u bent en welk beroep u uitoefent, zal hij u niet in zijn armen nemen en wiegen zoals hij deed toen hij u boven de doopvont hield.

Hij zal u aan een strop laten bungelen." "Maak u geen zorgen, vader, hij zal me geen kwaad doen, want ik versta mijn vak. Ik zal vandaag nog zelf naar hem toe gaan." Toen de avond viel, zette de meesterdief zich in zijn rijtuig en reed naar het kasteel.

De graaf ontving hem beleefd, want hij hield hem voor een belangrijk man. Maar toen de vreemdeling zich bekendmaakte, verbleekte de graaf en zweeg een tijdje. Ten slotte zei hij: "U bent mijn petekind, en daarom zal genade in de plaats komen van gerechtigheid.

Ik zal mild met u omgaan. Aangezien u er trots op bent een meesterdief te zijn, zal ik uw kunst op de proef stellen. Maar als u de proef niet doorstaat, moet u met de dochter van de touwslager trouwen, en het gekras van de raaf zal uw huwelijksmuziek zijn."

"Heer graaf," antwoordde de meesterdief, "bedenk drie taken, zo moeilijk als u wilt, en als ik ze niet uitvoer, doe met mij wat u wilt." De graaf dacht een paar minuten na en zei toen: "Goed, dan moet u ten eerste het paard stelen waarop ik zelf rij uit de stal.

Ten tweede moet u het laken onder mijn vrouw en mij vandaan stelen terwijl we slapen, zonder dat we het merken, en ook de trouwring van mijn vrouw. Ten derde en ten slotte moet u de pastoor en de koster uit de kerk stelen. Let op wat ik zeg, want uw leven hangt ervan af."

De meesterdief ging naar de dichtstbijzijnde stad. Daar kocht hij de kleren van een oude boerenvrouw en trok die aan. Daarna maakte hij zijn gezicht bruin en schilderde er rimpels op, zodat niemand hem zou kunnen herkennen.

Toen vulde hij een klein vat met oude Hongaarse wijn vermengd met een krachtig slaapmiddel. Hij zette het vat in een mand, die hij op zijn rug nam, en liep met langzame, waggelende stappen naar het kasteel van de graaf. Het was al donker toen hij aankwam.

Hij ging op een steen in de binnenplaats zitten en begon te hoesten als een astmatische oude vrouw, en over zijn handen te wrijven alsof hij het koud had. Voor de staldeur lagen wat soldaten rond een vuur.

Een van hen merkte de vrouw op en riep haar toe: "Kom dichterbij, oud moedertje, en warm u bij ons. U hebt immers geen bed voor de nacht, en u moet het nemen waar u het kunt vinden." De oude vrouw waggelde naar hen toe, vroeg hun de mand van haar rug te tillen en ging bij hen aan het vuur zitten.

"Wat hebt u in uw kleine vat, oud vrouwtje?" vroeg een. "Een goede slok wijn," antwoordde ze. "Ik leef van de handel. Voor geld en vriendelijke woorden ben ik bereid u een glas te geven." "Laat ons het dan hier hebben," zei de soldaat.

Toen hij een glas geproefd had, zei hij: "Als de wijn goed is, lust ik nog wel een glas," en liet zich nog een inschenken, en de rest volgde zijn voorbeeld. "Hé, kameraden!" riep een van hen naar degenen die binnen in de stal waren.

"Hier is een oud vrouwtje dat wijn heeft zo oud als zijzelf. Neem een slok – het zal uw maag beter verwarmen dan ons vuur." De oude vrouw droeg haar vat naar de stal.

Een van de soldaten had zich op het gezadelde rijpaard gezet, een ander hield de teugel in zijn hand, en een derde had de staart vastgepakt. Ze schonk zoveel in als ze wilden tot het vat leeg was.

Het duurde niet lang of de teugel viel uit de hand van de eerste soldaat, en hij viel neer en begon te snurken. De volgende liet de staart los, ging liggen en snurkte nog luider. Degene die in het zadel zat, bleef zitten, maar boog zijn hoofd bijna tot op de nek van het paard en sliep, blazend met zijn mond als een hoefsmid zijn blaasbalg.

De soldaten buiten waren al lang in slaap gevallen en lagen roerloos op de grond alsof ze dood waren. Toen de meesterdief zag dat hij geslaagd was, gaf hij de eerste soldaat een touw in zijn hand in plaats van de teugel, en degene die de staart had vastgehouden een bos stro.

Maar wat moest hij doen met de soldaat die op het paard zat? Hij wilde hem niet naar beneden gooien, want die zou wakker kunnen worden en schreeuwen. Hij had een goed idee. Hij maakte de singels van het zadel los, bond een paar touwen die aan een ring in de muur hingen aan het zadel vast, en trok de slapende ruiter erop omhoog de lucht in.

Toen draaide hij het touw rond de palen en maakte het vast. Hij maakte snel het paard los van de ketting, maar als hij over de stenen bestrating van de binnenplaats had gereden, zou het lawaai in het kasteel gehoord zijn.

Dus wikkelde hij de hoeven van het paard in oude vodden, leidde het voorzichtig naar buiten, sprong erop en galoppeerde weg.

Toen de dag aanbrak, galoppeerde de meester op het gestolen paard naar het kasteel. De graaf was net opgestaan en keek uit het raam. "Goedemorgen, heer graaf!" riep hij hem toe. "Hier is het paard dat ik veilig uit de stal heb gehaald!

Zie maar eens hoe mooi uw soldaten daar liggen te slapen. En als u naar de stal gaat, zult u zien hoe comfortabel uw wachters het zich hebben gemaakt." De graaf kon zijn lachen niet inhouden. Toen zei hij: "U bent deze keer geslaagd, maar de tweede keer zal het niet zo goed gaan.

Ik waarschuw u dat als u bij mij komt als dief, ik u zal behandelen zoals ik een dief zou behandelen." Toen de gravin die nacht naar bed ging, hield ze haar hand met de trouwring stijf gesloten, en de graaf zei: "Alle deuren zijn op slot en vergrendeld.

Ik zal wakker blijven en op de dief wachten, maar als hij door het raam binnenkomt, zal ik hem neerschieten." De meesterdief ging echter in het donker naar de galg, sneed een arme zondaar die daar hing los, en droeg hem op zijn rug naar het kasteel.

Toen zette hij een ladder tegen de slaapkamer op, legde het dode lichaam op zijn schouders en begon te klimmen. Toen hij hoog genoeg was gekomen dat het hoofd van de dode man bij het raam verscheen, schoot de graaf, die in zijn bed lag te waken, een pistool op hem af.

Onmiddellijk liet de meester de arme zondaar vallen en verstopte zich in een hoek. De nacht was helder genoeg met maanlicht dat de meester duidelijk kon zien hoe de graaf uit het raam op de ladder klom, naar beneden kwam, het dode lichaam naar de tuin droeg en een gat begon te graven om het te begraven.

"Nu," dacht de dief, "is het juiste moment gekomen." Hij sloop behendig uit zijn hoek, klom de ladder op rechtstreeks de slaapkamer van de gravin binnen. "Lieve vrouw," begon hij met de stem van de graaf, "de dief is dood.

Maar hij is tenslotte mijn petekind en was meer een deugniet dan een schurk. Ik zal hem niet openlijk te schande maken. Bovendien heb ik medelijden met zijn ouders. Ik zal hem zelf voor het aanbreken van de dag in de tuin begraven, zodat de zaak niet bekend wordt.

Dus geef me het laken – ik zal het lichaam erin wikkelen en hem begraven zoals een hond iets begraaft door te krabben." De gravin gaf hem het laken. "Ik zal u wat zeggen," vervolgde de dief, "ik voel me vandaag royaal. Geef me ook de ring.

De ongelukkige man heeft zijn leven ervoor geriskeerd, dus mag hij hem mee in zijn graf nemen." Ze wilde de graaf niet tegenspreken, en hoewel ze het met tegenzin deed, trok ze de ring van haar vinger en gaf hem aan hem.

De dief maakte zich uit de voeten met beide dingen en bereikte veilig thuis voordat de graaf in de tuin klaar was met zijn begrafeniswerk.

Wat een lang gezicht trok de graaf toen de meester de volgende ochtend kwam en hem het laken en de ring bracht! "Bent u een tovenaar?" zei hij. "Wie heeft u uit het graf gehaald waarin ik u zelf heb gelegd, en u weer tot leven gebracht?" "U hebt mij niet begraven," zei de dief, "maar de arme zondaar van de galg." En hij vertelde hem precies hoe alles was gebeurd.

De graaf moest toegeven dat hij een slimme, sluwe dief was. "Maar u bent nog niet aan het einde," voegde hij eraan toe. "U hebt nog de derde taak. Als u die niet volbrengt, is alles voor niets." De meester glimlachte en gaf geen antwoord.

Toen de nacht gevallen was, ging hij met een lange zak op zijn rug, een bundel onder zijn arm en een lantaarn in zijn hand naar de dorpskerk. In de zak had hij wat krabben, en in de bundel korte waskaarsen.

Hij ging in het kerkhof zitten, haalde een krab tevoorschijn en stak een waskaars op zijn rug. Toen stak hij het kleine lichtje aan, zette de krab op de grond en liet hem rondkruipen.

Hij haalde een tweede uit de zak, behandelde die op dezelfde manier, en zo verder tot de laatste uit de zak was. Toen trok hij een lang zwart gewaad aan dat op een monnikspij leek en plakte een grijze baard op zijn kin.

Toen hij helemaal onherkenbaar was, nam hij de zak waarin de krabben hadden gezeten, ging de kerk binnen en klom op de preekstoel. De klok in de toren sloeg juist twaalf uur. Toen de laatste slag had geklonken, riep hij met een luide en doordringende stem: "Luister, zondige mensen!

Het einde van alle dingen is gekomen! De laatste dag is nabij! Luistert! Luistert! Wie met mij naar de hemel wil gaan, moet in deze zak kruipen. Ik ben Sint-Pieter, die de poort van de hemel opent en sluit.

Zie hoe de doden daar buiten op het kerkhof rondzwerven en hun botten verzamelen. Kom, kom, en kruip in de zak! De wereld staat op het punt vernietigd te worden!" De kreet echode door het hele dorp. De pastoor en de koster, die het dichtst bij de kerk woonden, hoorden het het eerst.

Toen zij de lichtjes over het kerkhof zagen bewegen, beseften zij dat er iets ongewoons aan de hand was en gingen de kerk binnen. Ze luisterden een tijdje naar de preek, en toen stootte de koster de pastoor aan en zei: "Het zou geen slecht idee zijn als we de gelegenheid samen aangrepen, en vóór het aanbreken van de laatste dag, een gemakkelijke weg naar de hemel vonden." "Om de waarheid te zeggen," antwoordde de pastoor, "dat heb ik zelf ook gedacht.

Dus als u bereid bent, zullen we op weg gaan." "Ja," antwoordde de koster, "maar u, de pastoor, gaat eerst. Ik volg." Dus ging de pastoor eerst en klom naar de preekstoel, waar de meester zijn zak opende. De pastoor kroop er eerst in, en toen de koster.

De meester bond onmiddellijk de zak stevig dicht, greep hem in het midden vast en sleepte hem de treden van de preekstoel af. Telkens wanneer de hoofden van de twee dwazen tegen de treden stootten, riep hij: "We gaan over de bergen!" Toen sleepte hij hen op dezelfde manier door het dorp.

Wanneer ze door plassen gingen, riep hij: "Nu gaan we door natte wolken!" En toen hij hen ten slotte de treden van het kasteel op sleepte, riep hij: "Nu staan we op de treden van de hemel en zullen spoedig in de voorhof zijn!" Toen hij de top had bereikt, duwde hij de zak in het duivenhok.

Toen de duiven fladderden, zei hij: "Hoor hoe blij de engelen zijn, en hoe ze met hun vleugels klappen!" Toen grendelde hij de deur op hen en ging weg.

De volgende ochtend ging hij naar de graaf en vertelde hem dat hij de derde taak had volbracht en de pastoor en koster uit de kerk had gedragen. "Waar hebt u hen gelaten?" vroeg de heer.

"Ze liggen boven in een zak in het duivenhok, en ze denken dat ze in de hemel zijn." De graaf ging zelf naar boven en zag dat de meester de waarheid had gesproken. Toen hij de pastoor en de koster uit hun gevangenschap had bevrijd, zei hij: "U bent een aartsdief en hebt uw weddenschap gewonnen.

Voor één keer komt u er met heel vel vanaf, maar zorg dat u mijn land verlaat. Als u er ooit weer een voet op zet, kunt u rekenen op de galg." De aartsdief nam afscheid van zijn ouders, trok opnieuw de wijde wereld in, en niemand heeft sindsdien ooit nog van hem gehoord.