Fryderyk i Katarzyna

Dawno, dawno temu był sobie mężczyzna imieniem Fryderyk i kobieta imieniem Katarzyna. Pobrali się i żyli razem jako młoda para. Pewnego dnia Fryderyk powiedział: „Idę teraz orać, Katarzyno. Kiedy wrócę, chcę mieć na stole pieczone mięso na głód i świeży napój na pragnienie.” „Idź, Fryderyku,” odpowiedziała Katarzyna, „idź, przygotuję wszystko dla ciebie.”

Gdy nadeszła pora obiadu, wzięła kiełbasę z komina, włożyła ją na patelnię, dodała masła i postawiła na ogniu. Kiełbasa zaczęła skwierczeć i syczeć. Katarzyna stała przy patelni, trzymając rączkę, i rozmyślała.

Potem pomyślała: „Podczas gdy kiełbasa się gotuje, mogłabym zejść do piwnicy i nalać piwa.” Postawiła więc bezpiecznie patelnię na ogniu, wzięła dzbanek i poszła do piwnicy.

Piwo lało się do dzbanka, a ona, patrząc na to, pomyślała: „Ojej!

Pies na górze nie jest uwiązany. Może wyciągnąć kiełbasę z patelni. Dobre myślenie!” W mgnieniu oka wbiegła po schodach piwnicznych, ale pies już trzymał kiełbasę w pysku i ciągnął ją po podłodze.

Katarzyna, nie lubiąca bezczynności, pobiegła za nim aż w pole. Ale pies był szybszy od Katarzyny i przeskakiwał przez bruzdy z kiełbasą.

„Co się stało, to się nie odstanie!” – powiedziała Katarzyna i zawróciła. Była zmęczona biegiem, więc szła powoli, ochładzając się.

Tymczasem piwo wciąż ciekło z beczki, ponieważ Katarzyna nie zakręciła kranu.

Gdy dzban był pełny i piwo nie miało dokąd płynąć, rozlało się po podłodze piwnicy i nie przestawało, aż cała beczka była pusta.

Gdy tylko Katarzyna zeszła po schodach, zobaczyła nieszczęście. „Wielkie nieba!” – zawołała. „Co mam zrobić, żeby Fryderyk się nie dowiedział?”

Pomyślała przez chwilę i przypomniała sobie, że na strychu jest worek drobnej mąki pszennej z ostatniego jarmarku.

Zniesie go i posypie nią piwo. „Tak” – powiedziała – „kto oszczędza, kiedy powinien, ten ma później, kiedy potrzebuje”. Więc weszła na strych, zniosła worek i rzuciła go prosto na dzban z piwem, który przewróciła.

Napój Fryderyka również pływał w piwnicy. „Dobrze – powiedziała Katarzyna – tam, gdzie jest jeden, drugi też powinien być”. I rozsypała mąkę po całej piwnicy.

Kiedy skończyła, była zachwycona swoją pracą i powiedziała: „Jak tu czysto i ładnie wygląda!”.

W południe Fryderyk wrócił do domu. „No, żono, co masz dla mnie przygotowane?” „Och, Fryderyku – odpowiedziała – smażyłam dla ciebie kiełbasę, ale kiedy nalewałam piwo, żeby się napić, pies zabrał ją z patelni.

Kiedy goniłem psa, całe piwo wyciekło. Kiedy osuszałem piwo mąką, przewróciłem także dzban. Ale nie martw się, piwnica jest już całkiem sucha." Fryderyk powiedział: „Kasiu, Kasiu, nie powinnaś była tego robić – pozwolić, żeby kiełbasa została porwana, piwo wyciekło z beczki, a potem wyrzucić całą naszą mąkę!"

„Naprawdę, Fryderyku, nie wiedziałam.

Powinieneś mi był powiedzieć." Mężczyzna pomyślał: „Skoro moja żona jest taka, muszę lepiej pilnować spraw."

Teraz zaoszczędził sporą liczbę srebrnych monet, które zamienił na złoto, i powiedział do Katarzyny: „Patrz, to są żetony do gry. Włożę je do garnka i zakopię w stajni pod żłobem krowy. Ale pilnuj się, żebyś tam nie chodziła, bo będzie dla ciebie gorzej.” Ona odpowiedziała: „O nie, Fryderyku, na pewno tam nie pójdę.”

Kiedy Fryderyka nie było, do wsi przybyli wędrowni handlarze z tanimi glinianymi miskami i garnkami. Zapytali Katarzynę, czy chce coś kupić. „Och, drodzy ludzie,” powiedziała Katarzyna, „nie mam pieniędzy i nic nie mogę kupić. Ale jeśli możecie użyć żółtych żetonów, to kupię od was.” „Żółte żetony?”

Dlaczego nie? Ale dajmy im się im przyjrzeć. „”Więc idź do stajni i kop pod żłobem krowy, a znajdziesz żółte krążki. Nie wolno mi tam chodzić.” Łajdacy poszli, kopali i znaleźli czyste złoto.

Złapali je, uciekli i zostawili w domu swoje garnki i miski.

Katarzyna pomyślała, że musi użyć swoich nowych rzeczy, a ponieważ miała już dość naczyń kuchennych, wybiła dna wszystkim garnkom i ustawiła je jako ozdoby na płocie wokół domu.

Kiedy Fryderyk wrócił do domu i zobaczył nowe ozdoby, powiedział: „Katarzyno, coś ty zrobiła?” „Kupiłam je, Fryderyku, na lady, które były pod krowim żłobem. Nie poszłam tam sama; handlarze musieli je wykopać.” „Och, żono — rzekł Fryderyk — coś ty zrobiła? To nie były lady, tylko czyste złoto, cały nasz majątek! Nie powinnaś była tego robić.” „Naprawdę, Fryderyku — odparła — nie wiedziałam o tym. Powinieneś mnie ostrzec.”

Katarzyna stała przez chwilę i myślała. Potem powiedziała: „Posłuchaj, Fryderyku, wkrótce odzyskamy złoto. Pobiegniemy za złodziejami”. „Chodź więc” – powiedział Fryderyk – „spróbujemy. Ale weź ze sobą masło i ser, żebyśmy mieli co jeść w drodze”.

„Tak, Fryderyku, wezmę je”. Wyruszyli.

Fryderyk szedł szybciej, więc Katarzyna podążała za nim. „To na moją korzyść” – pomyślała – „kiedy będziemy zawracać, ja będę trochę przed nim”. Potem doszła do wzgórza z głębokimi koleinami po obu stronach drogi.

— Widzisz — powiedziała Katarzyna — jak biedną ziemię podarły i pokaleczyły. Już nigdy nie będzie cała, póki żyje.

Z litości wzięła swoje masło i posmarowała nim koleiny w prawo i w lewo, żeby koła nie raniły ziemi tak bardzo.

Gdy schyliła się w swej dobroci, jeden z serów wypadł jej z kieszeni i potoczył się w dół wzgórza. Katarzyna powiedziała: — Już raz weszłam tutaj; nie zejdę z powrotem.

Ktoś inny może pobiec i ją przynieść. Więc wzięła inny ser i potoczyła go w dół. Ale sery nie wracały. Więc stoczyła trzeci, myśląc: „Może czekają na towarzystwo i nie lubią chodzić sami”.

Gdy wszystkie trzy zostały, powiedziała: „Nie wiem, co to znaczy.

Może trzeci nie mógł znaleźć drogi i zgubił się. Poślę czwarty, żeby go zawołał”. Ale czwarty nie poradził sobie lepiej niż trzeci. Katarzyna rozgniewała się i rzuciła piąty oraz szósty, a to były jej ostatnie.

Stała przez chwilę, czekając, aż wrócą, ale wciąż nie wracali. Wtedy powiedziała: „Och, to wy jesteście tacy, którzy mają szukać śmierci! Długo was nie ma! Myślicie, że będę dłużej czekać? Pójdę swoją drogą; możecie biec za mną. Macie młodsze nogi niż ja.” Katarzyna poszła dalej i znalazła Fryderyka, który czekał na nią, bo chciał coś zjeść. „A teraz daj to, co przyniosłaś” – powiedział. Ona dała mu suchy chleb.

Stała przez chwilę, czekając, aż wrócą, ale wciąż nie wracali. Wtedy powiedziała: „Och, to wy jesteście tacy, którzy mają szukać śmierci! Długo was nie ma! Myślicie, że będę dłużej czekać? Pójdę swoją drogą; możecie biec za mną. Macie młodsze nogi niż ja.” Katarzyna poszła dalej i znalazła Fryderyka, który czekał na nią, bo chciał coś zjeść. „A teraz daj to, co przyniosłaś” – powiedział. Ona dała mu suchy chleb.

"Gdzie są masło i sery?" – zapytał mężczyzna. „Oj, Fredericku – powiedziała Katarzyna – wysmarowałam koleiny masłem, a sery wkrótce przyjdą. Jeden uciekł mi, więc posłałam pozostałe, żeby go zawołały.” Frederick powiedział: „Nie powinnaś była tego robić, Katarzyno, smarować masłem drogi i pozwalać serom staczać się ze wzgórza!” „Naprawdę, Fredericku, powinieneś mi był powiedzieć.” Potem jedli razem suchy chleb.

Frederick powiedział: „Katarzyno, czy zabezpieczyłaś dom, kiedy wychodziłaś?” „Nie, Fredericku, powinieneś mi był kazać to zrobić wcześniej.” „Więc wróć do domu i zabezpiecz dom, zanim pójdziemy dalej, i przynieś coś innego do jedzenia.”

Będę tu na ciebie czekał. Katarzyna wróciła i pomyślała: „Fryderyk chce coś więcej do jedzenia. Nie lubi masła i sera, więc wezmę chustkę pełną suszonych gruszek oraz dzbanek octu do picia”. Następnie zaryglowała górną połowę drzwi, ale zdjęła dolną połowę z zawiasów i poniosła ją na plecach, myśląc, że jeśli ma bezpieczne drzwi, dom będzie dobrze chroniony.

Katarzyna nie spieszyła się w drodze i myślała: „Fryderyk będzie odpoczywał tym dłużej”. Gdy do niego dotarła, powiedziała: „Oto drzwi do domu, Fryderyku. Teraz sam możesz zająć się domem”. „O niebiosa”, rzekł, „cóż za mądrą żonę mam! Zdejmuje dolne drzwi z zawiasów, żeby wszystko mogło wbiec, a górne zamyka na rygiel. Jest już za późno, żeby wracać, ale skoro przyniosłaś drzwi, poniesiesz je dalej”. „Poniosę drzwi, Fryderyku, ale suszone gruszki i dzban octu będą dla mnie zbyt ciężkie.

Powieszę je na drzwiach, one mogą je nieść.

„Zawieszę je na drzwiach; one mogą je nieść”.

Poszli więc do lasu i szukali łotrów, ale ich nie znaleźli. Gdy się ściemniło, wdrapali się na drzewo i postanowili spędzić tam noc. Ledwie usiedli na górze, a już pojawili się łotrzy – tacy, którzy zabierają to, co nie chce iść, i znajdują rzeczy, zanim zostaną zgubione.

Usiedli pod tym samym drzewem, na którym siedzieli Fryderyk i Katarzyna, rozpalili ogień i mieli właśnie dzielić się łupem. Fryderyk zszedł po drugiej stronie i nazbierał kamieni. Potem wspiął się z powrotem i chciał rzucić kamieniami w złodziei, aby ich zabić.

Ale kamienie ich nie trafiły, a łotry zawołały: „Wkrótce nadejdzie poranek; wiatr strąca szyszki.” Katarzyna wciąż miała drzwi na plecach, które mocno ją uciskały.

Pomyślała, że problemem są suszone gruszki, i powiedziała: „Fredericku, muszę zrzucić gruszki.” „Nie, Katarzyno, nie teraz,” odpowiedział, „mogą nas zdradzić.” „Och, ale Fredericku, muszę!

Za bardzo mnie obciążają.” „Zrób to więc, i bądź przeklęta!” Suszone gruszki potoczyły się więc między gałęziami, a łotry na dole powiedzieli: „Liście opadają.”

Niedługo potem drzwi wciąż były ciężkie. Katarzyna powiedziała: „Och, Fryderyku, muszę wylać ocet”. „Nie, Katarzyno, nie wolno ci; mógłby nas zdradzić”.

„Och, ale Fryderyku, muszę! Za bardzo mnie obciąża”. „To zrób to i bądź przeklęta!” Więc wylała ocet, a ten ochlapał zbójców.

Powiedzieli między sobą: „Rosa już pada”. W końcu Katarzyna pomyślała: „Czy to naprawdę mogą być drzwi, które tak mnie obciążają?” i powiedziała: „Fryderyku, muszę zrzucić drzwi”. „Nie, nie teraz, Katarzyno; mogłyby nas zdradzić”. „Och, ale Fryderyku, muszę.

Zbyt mnie to obciąża. — Och, Katarzyno, trzymaj mocno. — Ach, Fryderyku, puszczam! — Puszczaj więc, do diabła! Drzwi spadły z głośnym trzaskiem, a łajdacy na dole krzyknęli: Diabeł schodzi z drzewa! Uciekli, zostawiając wszystko.

Wczesnym rankiem, gdy oboje zeszli na dół, znaleźli całe swoje złoto i zanieśli je do domu.

Kiedy znów byli w domu, Fryderyk powiedział: „A teraz, Katarzyno, ty też musisz ciężko pracować”. „Tak, Fryderyku, zrobię to wkrótce. Pójdę w pole i skoszę zboże”. Kiedy Katarzyna dotarła na pole, powiedziała do siebie: „Czy zjeść, zanim zacznę kosić, czy pospać, zanim zacznę kosić? Och, najpierw zjem”. Więc Katarzyna zjadła, a jedzenie sprawiło, że zrobiło jej się senne. Zaczęła kosić na wpół śpiąca i pocięła wszystkie swoje ubrania na strzępy – fartuch, sukienkę i bieliznę. Kiedy obudziła się po długim śnie, stała na wpół naga i powiedziała do siebie: „Czy to ja, czy nie ja?

Och, najpierw zjem”. Więc Katarzyna zjadła, a jedzenie sprawiło, że zrobiło jej się senne. Zaczęła kosić na wpół śpiąca i pocięła wszystkie swoje ubrania na strzępy – fartuch, sukienkę i bieliznę. Kiedy obudziła się po długim śnie, stała na wpół naga i powiedziała do siebie: „Czy to ja, czy nie ja?

Niestety, to nie ja. " Tymczasem nastała noc, a Katarzyna pobiegła do wsi, zapukała w okno męża i zawołała: "Fryderyku!" "Co się stało?" "Bardzo chciałabym wiedzieć, czy Katarzyna jest w domu." "Tak, tak," odpowiedział Fryderyk, "na pewno jest w domu i śpi."

Ona rzekła: "To dobrze, a więc jestem już w domu," i uciekła.

Na zewnątrz Katarzyna znalazła kilku włóczęgów, którzy mieli zamiar kraść. Poszła do nich i powiedziała: "Pomogę wam kraść." Łotrzy myśleli, że zna to miejsce, i zgodzili się. Katarzyna poszła przed domy i krzyknęła: "Dobrzy ludzie, czy macie coś?

Chcemy ukraść!" Złodzieje pomyśleli: „To niezły sposób na robienie rzeczy” i chcieli pozbyć się Katarzyny. Powiedzieli jej: „Za wsią proboszcz ma na polu rzepę.

Idź tam i narwij nam trochę rzepy." Katarzyna poszła na pole i zaczęła wyrywać rzepę, ale była tak leniwa, że nie zbierała jej razem. Przechodził mężczyzna, zobaczył ją i stanął, myśląc, że to diabeł grzebie w rzepie.

Pobiegł do wsi i powiedział pastorowi: „Pastorze, diabeł jest na twoim polu rzepy i wyrywa rzepę!” „O nieba” – odpowiedział pastor – „mam kulawą nogę; nie mogę wyjść i go przepędzić”. Mężczyzna rzekł: „To zaniosę cię na plecach”. I tak zaniósł pastora na plecach.

Kiedy przybyli na pole, Katarzyna wyprostowała się na całą wysokość. „Ach, diabeł!” – krzyknął pastor, i obaj pośpiesznie uciekli. W swoim wielkim przerażeniu pastor biegł szybciej na swojej kulawej nodze niż mężczyzna, który go niósł, na swojej zdrowej.