Opowieści o wężach

Pierwsza opowieść.

Dawno temu było małe dziecko, któremu matka każdego popołudnia dawała miseczkę mleka i chleb. Dziecko siadało na podwórku, aby jeść. Gdy zaczynało jeść, z szpary w ścianie wyczołgiwał się wąż.

Zanurzał swoją małą główkę w miseczce i jadł razem z nią. Dziecku się to podobało. Kiedy siedziało z miseczką, a wąż nie przychodził od razu, wołało,

"Wężu, wężu, przyjdź prędko, Podejdź tu, maleńki, Dostaniesz swoje okruszki chleba, Orzeźwisz się mlekiem."

Wtedy wąż szybko przyszedł i zjadł swój pokarm. Był wdzięczny, więc przynosił dziecku różne piękne rzeczy ze swoich ukrytych skarbów: błyszczące kamienie, perły i złote zabawki. Wąż pił tylko mleko i zostawiał okruchy chleba.

Pewnego dnia dziecko wzięło swoją małą łyżeczkę i delikatnie postukało węża w głowę, mówiąc: „Zjedz też okruchy chleba, maleńki”. Matka, która stała w kuchni, usłyszała, jak dziecko do kogoś mówi.

Kiedy zobaczyła, że dziecko stuka łyżeczką w węża, wybiegła z kawałkiem drewna i zabiła dobre, małe stworzenie.

Od tego czasu dziecko się zmieniło. Dopóki wąż jadł z nią, rosła wysoka i silna. Teraz jednak straciła różowe policzki i wychudła.

Wkrótce ptak pogrzebowy zaczął płakać w nocy, a rudzik zbierał gałązki i liście na wieniec pogrzebowy. Niedługo potem dziecko leżało na łożu śmierci.

Druga historia.

Sierota siedziała na miejskim murze i przędła. Zobaczyła węża wychodzącego z nory nisko w murze. Szybko rozłożyła niebieską jedwabną chusteczkę obok nory. Węże lubią niebieski jedwab i będą się na nim czołgać.

Kiedy wąż zobaczył chusteczkę, wrócił, a potem przyniósł małą złotą koronę. Położył koronę na chusteczce i odszedł. Dziewczynka podniosła koronę. Błyszczała delikatną złotą filigranową robotą.

Wkrótce wąż wrócił, ale gdy już nie zobaczył korony, wczołgał się na ścianę i zaczął uderzać o nią swoją małą główką z żalu, aż padł martwy. Gdyby dziewczynka zostawiła koronę tam, gdzie była, wąż z pewnością przyniósłby więcej skarbów z dziury.

Trzecia historia.

Wąż płacze: „Huhu, huhu.” Dziecko mówi: „Wyjdź.” Wąż wychodzi. Dziecko pyta o swoją siostrzyczkę: „Czy nie widziałaś małej Czerwonych Pończoszek?” Wąż mówi: „Nie.” „Ja też nie.” „Więc jestem taki jak ty. Huhu, huhu, huhu.”