Thor sin hammar

Sif var kona til den mektige Tore, tordenguden, og ho var svært stolt av det vakre, gylne håret sitt, som ho kjemma og fletta med stor omhu. Ein morgon då ho vakna, vart ho fylt av sorg og fortvila då ho fann at det vene håret hennar var klypt av om natta, medan ho sov. Mannen hennar var tilfeldigvis borte den dagen, men då han kom heim seint på kvelden, passa Sif på å halde seg unna syne hans, så skamma ho seg over det avklypte hovudet sitt.

Tore ropte likevel snart på Sif, og då han såg kva som var gjort med ho, vart han svært sint. No hadde Tore eit kvast temperament; alle frykta den voldsomme vreiden hans. "Kven kunne ha gjort denne vondere gjerninga? " tenkte han. "Det er berre éin blant alle gudane som ville kome på å gjere noko slikt! "

Tore nølte ikkje med å finne Loki, og den skøyeraktige guden måtte innrømme at han var den skuldige, men han bøna Tore om å gje han berre nokre få dagar, og han lova å skaffe noko til Sif som ville gjere ho vakrare enn nokon gong. Så bestemte Tore seg for å gje han ein sjanse til å prøve, og kommandert han til å gje Sif det gylne håret hennar tilbake.

No visste Loki om eit stad der nokre dyktige arbeidarar budde, så han drog av stad, så fort han kunne, til Niflheim, heimen til dvergane, under jorda, og bad ein av dei om å lage raskt noko gyllent hår til Sif. I tillegg bad han om to gåver å bere til gudane Odin og Frøy, så dei kunne vere på sida hans om Tore skulle leggje fram klaga si for gudane.

Loki trong ikkje vente lenge før dvergen kom med ei mengd vakkert hår, spunne av den finaste gylne tråden. Det hadde den underfulle krafta å vekse akkurat som ekte hår, så snart det rørte ved nokon sitt hovud. I tillegg var det eit spyd til Odin, som aldri bomma på målet, uansett kor langt det vart kasta, og til Frøy eit skip som kunne segle gjennom lufta like godt som havet. Sjølv om det var stort nok til å romme alle gudane og hestane deira, kunne det likevel brettast saman så det var lite nok til å leggje i lomma.

Loki var svært nøgd med desse underfulle gåvene, og erklærte at denne dvergen måtte vere den mest dyktige arbeidaren av dei alle. No hende det at ein annan dverg, kalla Brock, høyrde han seie dette, og han sa til Loki at han var viss på at han og broren hans kunne lage meir underfulle ting enn desse.

Loki trudde ikkje at det kunne gjerast, men han sa til Brock å prøve dugleiken sin; gudane skulle dømme mellom dei, og den som skulle mislukkast i prøva, måtte mista hovudet.

Så kalla Brock på broren sin, Sindri, og dei sette i gang med arbeidet med ein gong. Dei bygde først ein stor eld, og Sindri kasta i han ein klump gull; så sa han til Brock å blåse belgen medan han gjekk ut, og passe på å ikkje slutte å blåse før han kom tilbake.

Brock syntest dette var ei lett oppgåve, men broren hans hadde ikkje vore borte lenge før ei stor fluge kom inn og summa rundt andletet hans, og plaga han så mykje at han knapt kunne halde fram med å blåse; likevel klarte han å fullføre arbeidet, så då Sindri kom tilbake, tok dei ut av elden eit enormt villsvin, som gav lys frå seg, og kunne reise gjennom lufta med underleg hast.

På den andre dagen kasta Sindri ein annan klump gull i elden, og let broren sin blåse belgen. Igjen kom den summande, stikkande fluga, og var enda meir plagsam enn før; men Brock prøvde svært hardt å vere tolmodig, og klarte å bere det utan å stoppe arbeidet før Sindri kom tilbake. Så tok dei ut av elden ein magisk ring av gull, som åtte nye ringar fall frå kvar veke.

Den tredje dagen vart ein klump jern lagt i elden, og Brock vart igjen åleine. Inn kom den grusomme fluga — har du gjetta at det eigentleg var den skøyeraktige Loki? Ho beit den stakkars vesle dvergen så hardt i panna at blodet rann ned i augo hans, og blinda han så han ikkje lenger kunne sjå til å gjere arbeidet.

Stakkars Brock måtte stoppe like før Sindri kom heim, men ikkje før hammaren som dei laga i elden var nesten ferdig, berre handtaket kom ut litt for kort. Denne magiske hammaren vart kalla Miølnir. Han hadde krafta til aldri å bomme på målet, og ville alltid kome tilbake til handa som kasta han.

Då Loki til slutt stod fram for gudane, med dei to dvergbrørne og gåvene deira, vart det erklært at dei hadde laga dei finaste tinga, for hammaren, som vart gjeven til Tore, ville sikkert vere svært nyttig til å halde jotnane ute frå Åsgard.

Då Loki fann ut at dommen var mot han, byrja han å springe vekk; men Tore fekk han snart til å snu ved å true med å kaste hammaren etter han.

Så måtte Loki samle tankane sine, og tenkje på ein måte å sleppe unna å mista hovudet, i staden for å få dvergane til å betale boten, som han hadde venta. Til slutt sa han til Brock og Sindri at dei kunne få hovudet hans, etter avtalen, men sidan det ikkje var sagt noko om halsen hans, kunne dei sjølvsagt ikkje røre den.

Slik berga den lure Loki, med vitet sitt, livet.