Roodkapje

Er was eens een lief klein meisje dat door iedereen die haar zag werd bemind, maar het allermeest door haar grootmoeder. De grootmoeder gaf haar een klein mutsje van rood fluweel, en het stond haar zo goed dat ze nooit iets anders wilde dragen. Daarom werd ze altijd Roodkapje genoemd.

Op een dag zei haar moeder tegen haar: "Kom, Roodkapje, hier is een stuk taart en een fles wijn. Breng ze naar je grootmoeder. Ze is ziek en zwak, en ze zullen haar goed doen. Vertrek voordat het warm wordt. Als je gaat, loop dan netjes en rustig. Ga niet van het pad af, anders zou je kunnen vallen en de fles breken, en dan krijgt je grootmoeder niets. En als je haar kamer binnengaat, vergeet dan niet goedemorgen te zeggen, en kijk niet in elke hoek voordat je dat doet."

"Ik zal heel voorzichtig zijn," zei Roodkapje tegen haar moeder, en gaf haar er haar hand op.

De grootmoeder woonde in het bos, een half uur gaans van het dorp. Net toen Roodkapje het bos binnenging, kwam er een wolf haar tegemoet. Roodkapje wist niet wat een boosaardig schepsel hij was, en was helemaal niet bang voor hem.

"Goedendag, Roodkapje," zei hij.

"Dank u vriendelijk, wolf."

"Waar ga je zo vroeg naartoe, Roodkapje?"

"Naar mijn grootmoeder."

"Wat heb je in je schort?"

"Taart en wijn. Gisteren was het bakdag, dus de arme zieke grootmoeder moet iets goeds krijgen om haar sterker te maken."

"Waar woont je grootmoeder, Roodkapje?"

"Een goed kwartier verderop in het bos. Haar huis staat onder de drie grote eikenbomen, de notenbomen staan er net onder. U moet het zeker weten," antwoordde Roodkapje.

De wolf dacht bij zichzelf: "Wat een teer jong schepsel! Wat een lekker malse hap! Ze zal beter smaken dan de oude vrouw. Ik moet sluw te werk gaan om allebei te vangen." Dus liep hij een korte tijd naast Roodkapje, en toen zei hij: "Kijk, Roodkapje, wat zijn de bloemen hier mooi. Waarom kijk je niet om je heen? Ik geloof dat je niet hoort hoe lief de vogeltjes zingen. Je loopt zo ernstig alsof je naar school gaat, terwijl alles hier in het bos vrolijk is."

Roodkapje sloeg haar ogen op, en toen ze de zonnestralen hier en daar door de bomen zag dansen en overal mooie bloemen zag groeien, dacht ze: "Stel dat ik grootmoeder een verse bos bloemen breng. Dat zou haar ook plezieren. Het is nog zo vroeg op de dag dat ik er toch nog op tijd zal komen."

Dus rende ze van het pad het bos in om bloemen te zoeken. En telkens wanneer ze er een had geplukt, dacht ze dat ze verderop nog een mooiere zag, en rende erachteraan, en zo kwam ze dieper en dieper in het bos.

Ondertussen rende de wolf rechtstreeks naar het huis van de grootmoeder en klopte op de deur.

"Wie is daar?"

"Roodkapje," antwoordde de wolf. "Ze brengt taart en wijn. Open de deur."

"Licht de klink," riep de grootmoeder. "Ik ben te zwak en kan niet opstaan."

De wolf lichtte de klink, de deur vloog open, en zonder een woord te zeggen ging hij rechtstreeks naar het bed van de grootmoeder en verslond haar. Toen trok hij haar kleren aan, kleedde zich in haar muts, legde zich in bed en trok de gordijnen dicht.

Roodkapje echter had rondgelopen en bloemen geplukt. Toen ze er zoveel had verzameld dat ze niet meer kon dragen, herinnerde ze zich haar grootmoeder en ging op weg naar haar.

Ze was verbaasd dat de deur van het huisje openstond. Toen ze de kamer binnenging, had ze zo'n vreemd gevoel dat ze bij zichzelf zei: "O lieve hemel! Wat voel ik me vandaag onrustig, en andere keren vind ik het zo fijn om bij grootmoeder te zijn." Ze riep goedemorgen, maar kreeg geen antwoord. Dus ging ze naar het bed en trok de gordijnen open. Daar lag haar grootmoeder met haar muts ver over haar gezicht getrokken en zag er heel vreemd uit.

"O! grootmoeder," zei ze, "wat heb je grote oren!"

"Om je beter te kunnen horen, mijn kind," was het antwoord.

"Maar grootmoeder, wat heb je grote ogen!" zei ze.

"Om je beter te kunnen zien, mijn lief."

"Maar grootmoeder, wat heb je grote handen!"

"Om je beter te kunnen omhelzen."

"O! maar grootmoeder, wat heb je een vreselijk grote mond!"

"Om je beter te kunnen opeten!"

En nauwelijks had de wolf dit gezegd of met één sprong was hij uit bed en slokte Roodkapje op.

Toen de wolf zijn eetlust had bevredigd, ging hij weer in bed liggen, viel in slaap en begon heel hard te snurken. De jager kwam net langs het huis en dacht bij zichzelf: "Wat snurkt de oude vrouw!

Ik moet toch even kijken of ze iets nodig heeft." Dus ging hij de kamer binnen, en toen hij bij het bed kwam, zag hij dat de wolf erin lag. "Vind ik je hier, jij oude zondaar!" zei hij.

"Ik heb lang naar je gezocht!" Toen hij net op het punt stond op hem te vuren, schoot het hem te binnen dat de wolf misschien de grootmoeder had verslonden en dat ze nog gered zou kunnen worden. Dus schoot hij niet, maar nam een schaar en begon de buik van de slapende wolf open te knippen.

Toen hij twee knipjes had gemaakt, zag hij het kleine Roodkapje schijnen, en toen maakte hij nog twee knipjes, en het kleine meisje sprong eruit en riep: "Ach, wat ben ik geschrokken! Wat was het donker binnen in de wolf!" Daarna kwam ook de bejaarde grootmoeder er levend uit, maar nauwelijks in staat om te ademen.

Roodkapje haalde snel grote stenen waarmee ze het lichaam van de wolf vulden. Toen hij wakker werd, wilde hij wegrennen, maar de stenen waren zo zwaar dat hij meteen neerviel en dood bleef.

Toen waren alle drie verheugd. De jager trok de huid van de wolf af en ging ermee naar huis. De grootmoeder at de taart en dronk de wijn die Roodkapje had gebracht, en knapte op. Maar Roodkapje dacht bij zichzelf: "Zolang ik leef, zal ik nooit alleen het pad verlaten om het bos in te rennen wanneer mijn moeder het me verboden heeft."

Er wordt ook verteld dat toen Roodkapje op een keer weer taarten naar de oude grootmoeder bracht, een andere wolf haar aansprak en probeerde haar van het pad te lokken. Roodkapje echter was op haar hoede en ging rechtstreeks haar weg.

Ze vertelde haar grootmoeder dat ze de wolf had ontmoet en dat hij haar goedemorgen had gewenst, maar met zo'n boosaardige blik in zijn ogen dat als ze niet op de openbare weg waren geweest, ze zeker wist dat hij haar zou hebben opgegeten.

"Nou," zei de grootmoeder, "we zullen de deur sluiten zodat hij niet binnen kan komen." Kort daarna klopte de wolf en riep: "Open de deur, grootmoeder, ik ben Roodkapje en breng je wat taarten." Maar ze spraken niet en deden de deur niet open.

Dus sloop de grijze baard een paar keer rond het huis en sprong ten slotte op het dak, met de bedoeling te wachten tot Roodkapje 's avonds naar huis ging en haar dan in het donker te volgen en te verslinden. Maar de grootmoeder zag wat hij van plan was.

Voor het huis stond een grote stenen trog, dus zei ze tegen het kind: "Neem de emmer, Roodkapje. Ik heb gisteren wat worst gemaakt. Draag het water waarin ik ze gekookt heb naar de trog." Roodkapje droeg tot de grote trog helemaal vol was.

Toen bereikte de geur van de worst de wolf. Hij snoof en keek naar beneden, en ten slotte stak hij zijn nek zo ver uit dat hij zijn evenwicht niet meer kon bewaren en begon te glijden. Hij gleed van het dak recht in de grote trog en verdronk.

Maar Roodkapje ging vrolijk naar huis, en deed nooit iemand kwaad.