De rivaliserende vrijers

# book_id: global-gutenberg-translation-ded439b9a6204a39a76205f0102c9b30
# book_title: De rivaliserende vrijers
# chapter_id: 1-de-rivaliserende-vrijers
# chapter_title: De rivaliserende vrijers
# book_page: 1 / 4
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Nu was de Regenboogmaagd inderdaad dezelfde als de mooiste dochter van de oude Louhi, op wie Wainamoinen ooit de avances had gemaakt en voor wie Ilmarinen de magische Sampo had gesmeed. Wainamoinen had dit ontdekt, dus toen zijn magische boot klaar was, maakte hij zich op voor een reis naar het Noorden, in de hoop de mooie maagd van Pohjola opnieuw als zijn bruid te winnen.

Hij versierde het magische vaartuig met goud en zilver, schilderde het scharlakenrood en hing zeilen van rood, wit en blauw linnen op de masten. Daarna stapte hij aan boord, riep Ukko aan om hem te beschermen en bij te staan, en de winden om hem op weg te helpen. De magische boot vloog richting Pohjola, zonder dat er roeien nodig waren.

Annikki, Ilmarinens zus, was diezelfde ochtend bij zonsopgang aan de kust. Terwijl ze over de zee staarde, zag ze in de verte een blauwe vlek. Eerst dacht ze dat het een zwerm vogels was, maar toen het dichterbij kwam, leek het een grote boom die op het water dreef. Maar uiteindelijk zag ze dat het een vaartuig was met slechts één man aan boord, en toen het dichterbij kwam, herkende ze Wainamoinen.

Ze riep hem toe en vroeg hem waar hij naartoe ging. Hij antwoordde dat hij ging vissen, maar Annikki zei: "Jouw boot is niet uitgerust als een vissersboot, en je hebt ook geen lijnen of netten bij je. Vertel me de waarheid, o Wainamoinen!" Dus antwoordde hij voor de tweede keer dat hij wilde gaan jagen op wilde ganzen en eenden. Maar Annikki zei hem dat dat niet waar was, want hij had geen jachthonden of wapens aan boord. Toen zei hij dat hij naar de oorlog voer. Annikki antwoordde: "Mijn vader voer vaak naar de oorlog, maar dan in een schip met veel roeiers en gewapende helden. Jouw vaartuig is zeker niet geschikt voor de strijd. Vertel me nu de waarheid, o wijze Wainamoinen, anders stuur ik een stormwind om je schip in stukken te breken."

# book_id: global-gutenberg-translation-ded439b9a6204a39a76205f0102c9b30
# book_title: De rivaliserende vrijers
# chapter_id: 1-de-rivaliserende-vrijers
# chapter_title: De rivaliserende vrijers
# book_page: 2 / 4
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Dus vertelde hij haar de waarheid: hij ging de Regenboogmaagd, Louhi's dochter, het hof maken. Annikki wist dat hij de waarheid sprak en haastte zich naar de smederij van haar broer. Ze zei tegen hem: "Liefste broer, als je voor mij een zilveren weefgetouw, gouden en zilveren vingerringen en oorbellen, gouden gordels en gouden versieringen voor mijn haar wilt smeden, zal ik je iets heel belangrijks vertellen."

Ilmarinen was het daarmee eens, en zijn zus zei: "O Ilmarinen, als je ooit met het mooie meisje uit Pohjola wilt trouwen, moet je je slee klaarmaken en snel vertrekken, want Wainamoinen vaart nu in een magische boot naar daar om haar vóór jou te veroveren." Ilmarinen gaf zijn zus de opdracht om een magische zeep en een bad te bereiden, terwijl hij de sieraden smedde waarvoor ze had onderhandeld.

Toen hij klaar was met zijn werk, vond hij het bad en de zeep klaar. Hij waste het vuil en de roet van de smederij van zich af, en toen hij naar buiten kwam, was hij wonderbaarlijk stralend en knap geworden. De magische zeep maakte zijn wangen roze en zijn ogen helder als maanlicht. Hij trok zijn mooiste kleren aan: zacht linnen, zijden kousen, een blauw vest, scharlakenrode broeken, een bontmantel van zeehondenhuid met juwelenknopen, en een riem met gouden gespen. Daarna gaf hij opdracht zijn magische slee aan te spannen, waarbij hij zes koekoeken en zeven blauwe vogels op de voorkant plaatste, zodat die zouden zingen en het meisje uit Noordland zouden betoveren.

# book_id: global-gutenberg-translation-ded439b9a6204a39a76205f0102c9b30
# book_title: De rivaliserende vrijers
# chapter_id: 1-de-rivaliserende-vrijers
# chapter_title: De rivaliserende vrijers
# book_page: 3 / 4
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen alles klaar was, bad Ilmarinen tot de grote Ukko om sneeuw te sturen om het land te bedekken en zijn slee gemakkelijk naar Pohjola te laten glijden. De sneeuw kwam, en Ilmarinen wikkelde zich warm in berenhuiden en reed weg als de wind, met een beroep op Ukko's zegen. Hij reed verder, over heuvels en dalen, terwijl de koekoeken en blauwe vogels zongen. Hij reed langs de kust, op zoek naar Wainamoïnens schip. Op de avond van de derde dag haalde hij Wainamoinen in en riep: "O oude Wainamoinen, laten we het meisje op vreedzame wijze veroveren, en laten we haar kiezen tussen ons." Wainamoinen was het daarmee eens, en ze beloofden geen bedrog te gebruiken. Ze haastten zich verder op hun weg, waarbij Wainamoinen de zuidenwind opriep om hem te helpen, en Ilmarinens paard de heuvels van Noordland deed schudden terwijl het galoppeerde.

Al snel naderden ze de woning van Louhi, en de waakhonden begonnen harder dan ooit te blaffen. Louhi's echtgenoot zei tegen zijn dochter dat ze moest gaan kijken wat het probleem was, maar zij zei dat ze bezig was met het malen van gerst. Hij vroeg aan zijn vrouw om te gaan, maar zij was te druk met het koken van het eten. De vader werd kwaad en zei: "Vrouwen zijn altijd bezig met bakken of slapen; ga, mijn zoon, en kijk wat het probleem is." Maar de zoon weigerde, want hij was bezig met het kloven van hout.

Zo ging Louhi's echtgenoot zelf op pad, want de honden bleven blaffen. Bij de poort zag hij een scharlaken schip de baai binnenvaren en een slee die met volle snelheid langs de kust reed. Hij haastte zich terug en vertelde hen wat hij had gezien. Louhi pakte een tak en gaf die aan haar dochter, met de woorden: "Leg deze op het vuur, mijn dochter. Als er bloed uit druppelt, brengen deze vreemdelingen oorlog en bloedvergieten; maar als er helder water uit komt, komen ze in vrede."

# book_id: global-gutenberg-translation-ded439b9a6204a39a76205f0102c9b30
# book_title: De rivaliserende vrijers
# chapter_id: 1-de-rivaliserende-vrijers
# chapter_title: De rivaliserende vrijers
# book_page: 4 / 4
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De jonkvrouw legde de tak op het vuur, en terwijl ze toekeken, druppelde er honing uit. Hieraan wist Louhi dat de twee mannen als vrijers kwamen. Ze haastten zich naar de binnenplaats en zagen het scharlaken schip in de haven liggen, met een oude, witbaardige tovenaar aan het roer. Op het land zagen ze een bontgekleurde slee, bestuurd door een jonge en knappe held, terwijl koekoeken en blauwe vogels zongen.

Louhi herkende hen beiden en zei tegen haar dochter: "Wilt gij een van deze vrijers hebben, liefste dochter? Hij die in het schip komt, is de goede oude Wainamoinen, die ontelbare schatten uit Kalevala brengt. De andere in de slee is de smid Ilmarinen, die geen andere cadeaus brengt dan zichzelf. Als ze binnenkomen, breng dan een kruik met honingdrank en geef die aan degene die gij zult volgen. Geef die aan de oude Wainamoinen, want hij brengt u ontelbare schatten."

Maar de dochter antwoordde: "Ik zal nooit trouwen met een man omwille van rijkdommen, maar omwille van zijn ware waarde. Vroeger verkochten moeders hun dochters niet zomaar aan vrijers van wie ze niet hielden. Ik zal Ilmarinen kiezen omwille van zijn ware waarde en wijsheid."

Oude Louhi werd kwaad en probeerde haar dochter van gedachten te veranderen, maar niets kon haar overtuigen. Net op dat moment kwam Wainamoinen het huis binnen en richtte zich tot de jonkvrouw: "Kom met mij mee, o lieflijke jonkvrouw, wees mijn bruid en geëerde echtgenote, en deel mijn vreugden en verdriet."

De jonkvrouw antwoordde: "Hebt gij het magische schip gebouwd, zonder dat uw handen of voeten het mochten aanraken?"

"Ik heb het gebouwd en hierheen gebracht," antwoordde Wainamoinen. "Het is prachtig met magie vervaardigd en zal zelfs de zwaarste stormen doorstaan; niets kan het ooit doen zinken."

Maar toen zei de jonkvrouw tegen hem: "Ik zal niet trouwen met een man die in de zee is geboren. Stormen zouden ons problemen bezorgen, en de winden zouden onze harten kwellen.

"

Ik kan niet met je meegaan, ik kan niet met je trouwen, o Wainamoinen.