De Boer en de Duivel

Er was eens een slimme boer die wijd en zijd bekend stond om zijn streken. Het beste verhaal is hoe hij ooit de Duivel te slim af was en hem voor schut zette. Op een dag was de boer aan het werk op zijn veld.

Toen de avond viel, maakte hij zich klaar om naar huis te gaan toen hij midden op zijn veld een hoop gloeiende kolen zag. Verrast ging hij dichterbij kijken. Daar zat een kleine zwarte duivel op de levende kolen. “Je zit op een schat! ” zei de boer.

“Ja, inderdaad,” antwoordde de Duivel, “op een schat met meer goud en zilver dan je ooit in je leven hebt gezien! ” “De schat ligt op mijn veld en is van mij,” zei de boer. “Die is van jou,” antwoordde de Duivel, “als je me twee jaar lang de helft geeft van alles wat je veld opbrengt.

Ik heb genoeg geld, maar ik verlang naar de vruchten van de aarde. ” De boer ging akkoord met de deal. “Om elke ruzie over de verdeling te vermijden,” zei hij, “zal alles wat boven de grond staat van jou zijn, en wat onder de aarde zit, van mij. ” De Duivel was daarmee zeer tevreden, maar de sluwe boer had rapen gezaaid.

Toen de oogsttijd aanbrak, verscheen de Duivel om zijn deel op te halen. Maar hij vond niets dan gele verdorde bladeren, terwijl de boer, vol vreugde, zijn rapen opgroef. “Je hebt deze keer het beste ervan gekregen,” zei de Duivel, “maar de volgende keer gaat dat niet lukken.

Wat boven de grond groeit, zal van jou zijn, en wat eronder zit, van mij. ” “Ik ga akkoord,” antwoordde de boer. Maar toen het tijd was om te zaaien, zaaide hij geen rapen meer, maar tarwe. Het graan rijpte, en de boer ging het veld in en sneed de volle aren tot op de grond af.

Toen de Duivel kwam, vond hij niets dan stoppels. Woedend verdween hij in een rotsspleet. “Zo bedrieg je de Duivel,” zei de boer, en hij ging de schat halen.