Trzy koźlątka

Dawno, dawno temu były sobie trzy koźlątka, które miały iść na halę, żeby się utuczyć. Wszystkie trzy nazywały się Koźlątka Bruse. Po drodze był most nad wodospadem, a pod tym mostem mieszkał wielki, brzydki troll z oczami jak blaszane talerze i nosem tak długim jak grabie.

Najpierw przyszedł najmniejszy Koziołek Bruse i miał przejść przez most. Trip trap, trip trap, zaskrzypiał most. „Kto to stąpa po moim moście?” – wrzasnął troll. „Och, to ten najmniejszy Koziołek Bruse. Idę na halę, żeby się utuczyć” – powiedział koziołek cienkim głosikiem. „Zaraz cię złapię!” – powiedział troll. „O nie, nie bierz mnie, bo jestem taki mały. Poczekaj chwilę, a przyjdzie średni Koziołek Bruse. On jest dużo większy.” „No dobrze!” – powiedział troll.

Po chwili przyszedł średni Koziołek Bruse i miał przejść przez most. Trip, trap, trip, trap, trip, trap – rozległo się na moście. „Kto to tak stąpa po moim moście?” – ryknął troll. „Och, to średni Koziołek Bruse. Idę na halę, żeby się utuczyć” – odpowiedział koziołek. Jego głos nie był już tak cienki. „Teraz przyjdę i cię złapię!” – wrzasnął troll. „O nie, nie łap mnie. Poczekaj chwilę, a przyjdzie wielki Koziołek Bruse. On jest o wiele, wiele większy”. „No dobrze więc!” – powiedział troll.

Zaraz potem nadszedł wielki Kozioł Chrupek. Trip trap, trip trap, trip trap, rozległo się na moście. Był tak ciężki, że most trzeszczał i jęczał pod nim. „Kto to tupie po moim moście?” ryknął troll. „To wielki Kozioł Chrupek!” powiedział kozioł głębokim, niskim głosem.

„Teraz przyjdę i cię złapię!” wrzasnął troll. „No chodź! Mam dwie dzidy, którymi wydłubię ci oczy! Mam dwa wielkie głazy, którymi zmiażdżę ci szpik i kości!” powiedział kozioł, po czym rzucił się na trolla.

Wydłubało mu oczy, zmiażdżyło szpik i kości, i strąciło go do wodospadu. Potem poszło na halę.

Tam kozy stały się takie tłuste, takie tłuste, że prawie nie miały siły wrócić do domu. A jeśli tłuszcz z nich nie zszedł, to są takie nadal. Ciach, ciach, koniec, bajka się kończy.