Duimpie

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 1-duimpie-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er was eens een houthakker en zijn vrouw. Ze hadden zeven kinderen, allemaal jongens. De oudste was tien jaar oud en de jongste was nog maar zeven. Ze waren heel arm en de zeven kinderen maakten het leven voor hen moeilijk, want niemand van hen kon nog geld verdienen. Wat hen het meest zorgen baarde, was dat de jongste heel klein en zwak was en bijna nooit een woord sprak. Ze dachten dat hij dom was, maar in werkelijkheid was hij heel slim. Hij was zo klein dat hij bij zijn geboorte niet groter was dan een duim, dus noemde iedereen hem Duimpje.

De arme jongen kreeg de schuld van alles wat er in het huis misging, zelfs als hij het niet had gedaan. Maar in werkelijkheid was hij veel slimmer dan al zijn broers bij elkaar. Hij sprak niet veel, maar hij luisterde en dacht veel na.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 2-duimpie-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Toen kwam er een heel slecht jaar en de hongersnood was zo verschrikkelijk dat de arme ouders besloten om van hun kinderen af te komen. Op een avond, toen de kinderen in bed lagen, zat de houthakker met zijn vrouw bij het vuur. Zijn hart was bijna gebroken toen hij zei: "Je ziet toch duidelijk dat we onze kinderen niet kunnen voeden. Ik kan niet toekijken hoe ze verhongeren. Ik heb besloten om ze morgen in het bos achter te laten. Terwijl ze bezig zijn met het vastbinden van de takken, kunnen we wegsluipen zonder dat ze het merken."

"Ach!" riep zijn vrouw. "Hoe kun je het op je hart krijgen om je eigen kinderen het bos in te nemen om ze daar achter te laten?"

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 3-duimpie-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Haar man probeerde uit te leggen hoe arm ze waren, maar ze wilde het niet accepteren. Ze was arm, maar ze was hun moeder. Toch, toen ze dacht aan hoe verschrikkelijk het zou zijn om ze van honger te zien sterven, gaf ze uiteindelijk toe en ging huilend naar bed.

Duimpje hoorde alles wat ze zeiden. Hij was stilletjes uit bed gekropen en had zich onder de kruk van zijn vader verstopt, zodat hij kon luisteren zonder gezien te worden. Daarna ging hij terug naar bed, maar hij sliep de rest van de nacht geen oog toe, terwijl hij nadacht over wat hij moest doen. De volgende ochtend stond hij vroeg op en ging naar de rivier, waar hij zijn zakken vulde met kleine witte steentjes. Daarna kwam hij naar huis terug.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 4-duimpie-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze gingen allemaal het bos in, maar Duimpje zei niets tegen zijn broers. Ze kwamen in een dicht bos terecht, waar ze elkaar nauwelijks nog konden zien op tien stappen afstand. De houthakker begon hout te hakken, en de kinderen verzamelden takken om die tot bundels te binden. Hun ouders lieten ze werken, gingen daarna langzaam weg en renden plotseling een verborgen pad door de struiken in.

Toen de kinderen beseften dat ze alleen waren, begonnen ze zo hard te huilen als ze konden. Duimpje liet ze huilen, want hij wist hoe ze weer thuis konden komen. Terwijl ze liepen, had hij onderweg de kleine witte steentjes uit zijn zakken laten vallen. Hij zei tegen zijn broers: "Wees niet bang. Vader en moeder hebben ons hier achtergelaten, maar ik kan jullie naar huis leiden. Volg me maar."

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 5-duimpie-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze volgden hem, en hij bracht ze terug naar huis langs precies hetzelfde pad dat ze het bos in waren gegaan. Ze durfden niet naar binnen te gaan, dus gingen ze bij de deur zitten en luisterden naar wat hun ouders zeiden.

Net toen de houthakker en zijn vrouw thuis kwamen, stuurde de heer van het landgoed hen tien gouden munten die hij hen al heel lang schuldig was. Ze hadden nooit verwacht dat ze dat geld zouden krijgen, en het gaf hen nieuwe hoop. De houthakker stuurde zijn vrouw meteen naar de slager.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 6-duimpie-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Omdat ze al heel lang niet goed hadden gegeten, kocht ze drie keer zoveel vlees als twee mensen konden opeten. Nadat ze hun buikjes hadden gevuld, zei de vrouw: "Ach! Waar zijn onze arme kinderen nu? Ze zouden van de restjes hebben genoten. Maar jij, William, wilde ze juist kwijt.

Ik heb je gezegd dat we er spijt van zouden krijgen. Wat doen ze in het bos? Oh lieve God, misschien hebben de wolven ze al opgegeten! Je bent zo wreed om je kinderen achter te laten."

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 7-duimpie-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De houthakker werd kwaad, want ze zei dit meer dan twintig keer. Hij dreigde haar te slaan als ze niet stopte. Het was niet zo dat de houthakker niet net zo overstuur was als zijn vrouw, maar zij bleef maar zeuren. Ze huilde en schreeuwde: "Ach! Waar zijn mijn kinderen, mijn arme kinderen?"

Ze sprak zo hard dat de kinderen buiten het hoorden en samen begonnen te schreeuwen: "Hier zijn we! Hier zijn we!"

Ze rende naar de deur om die te openen en omarmde hen, terwijl ze zei: "Wat fijn om jullie te zien, mijn lieve kinderen! Jullie moeten wel hongerig en moe zijn. En arme Peter, je zit helemaal onder de modder! Kom binnen en laat me je schoonmaken."

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 8-duimpie-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Nu moet je weten dat Peter haar oudste zoon was, en ze hield het meest van hem omdat hij roodachtig haar had, net als zij. Ze gingen allemaal aan tafel om te eten, en ze hadden zo'n goede eetlust dat hun ouders blij waren.

De kinderen vertelden hoe bang ze in het bos waren geweest, terwijl ze allemaal tegelijkertijd praatten. Hun ouders waren dolblij dat ze weer thuis waren, en die blijdschap duurde net zolang als de tien gouden munten. Maar toen het geld op was, waren ze weer net zo bezorgd als vroeger.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 9-duimpie-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ze besloten de kinderen weer achter te laten, deze keer op een veel grotere afstand, zodat ze de weg terug niet zouden kunnen vinden.

Ze konden er echter niet discreet genoeg over praten, want Kleine Duim hoorde ze weer. Hij was van plan om net als de vorige keer uit deze moeilijkheid te komen. Maar toen hij vroeg opstond om kiezels te verzamelen, was de voordeur dubbel op slot, en hij wist niet wat hij moest doen. Toen hun vader elk kind een stuk brood gaf voor het ontbijt, bedacht Kleine Duim dat hij het brood in plaats van kiezels kon gebruiken door onderweg kruimels te laten vallen. Dus stopte hij het brood in zijn zak.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 10-duimpie-side-10
# chapter_title: Side 10
# book_page: 10 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hun vader en moeder leidden hen naar het dikste, donkerste deel van het bos, waarna ze via een zijpad wegslopen en hen achterlieten. Kleine Duim was niet al te bezorgd, want hij dacht dat hij de weg terug kon vinden aan de hand van de broodkruimels die hij had achtergelaten. Maar hij kreeg een grote verrassing toen hij geen enkele kruimel kon vinden. De vogels waren gekomen en hadden alles opgegeten.

Nu waren ze echt bang. Hoe dieper ze het bos in gingen, hoe meer ze de weg kwijt raakten. Het werd nacht, en er begon een vreselijke wind te waaien, waardoor ze doodsbang werden. Ze dachten dat ze wolven hoorden huilen om hen heen, klaar om hen op te eten. Ze durfden nauwelijks te praten of te bewegen. Daarna begon het hard te regenen, waardoor ze door en door nat werden. Ze gleedden uit en vielen in de modder, waardoor ze helemaal onder het vuil zaten.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 11-duimpie-side-11
# chapter_title: Side 11
# book_page: 11 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Duimpje klom naar de top van een hoge boom om te kijken of hij iets kon zien. Hij keek rondom en zag uiteindelijk ver weg een klein lichtje, net als een kaars. Hij klom naar beneden, maar toen hij op de grond was, kon hij het lichtje niet meer zien, wat hem verdrietig maakte. Toch, toen hij met zijn broers een tijdje richting het lichtje liep, zag hij het weer toen ze het bos uitkwamen.

Uiteindelijk bereikten ze het huis waar het lichtje vandaan kwam, maar ze waren heel bang, want telkens als ze een holle plek in het bos binnenkwamen, verloren ze het lichtje uit het oog. Ze klopten op de deur, en een vriendelijke vrouw deed open. Ze vroeg wat ze wilden.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 12-duimpie-side-12
# chapter_title: Side 12
# book_page: 12 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Duimpje vertelde haar dat ze arme kinderen waren die in het bos verdwaald waren en vroeg of ze daar voor de nacht konden blijven. Toen de vrouw zag hoe lief ze eruitzagen, begon ze te huilen en zei: "Oh, arme kleintjes! Weten jullie dat dit huis van een wrede reus is die kleine kinderen opeet?"

"Ach, lieve vrouw," antwoordde Duimpje, die net als zijn broers helemaal begon te trillen, "wat moeten we doen? De wolven zullen ons vanavond zeker opeten als jullie ons niet binnenlaten. We zouden het liever hebben als die meneer ons opeet. Misschien heeft hij wel medelijden met ons, zeker als jullie het hem vragen."

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 13-duimpie-side-13
# chapter_title: Side 13
# book_page: 13 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De vrouw van de reus dacht dat ze hen tot de volgende ochtend voor haar man kon verborgen houden, dus liet ze hen binnen en bracht hen naar een plek waar ze zich konden opwarmen bij een lekker vuur. Er werd een heel schaap op een spit geroosterd voor het avondeten van de reus.

Toen ze zich begonnen te warmen, hoorden ze drie of vier harde klopjes op de deur. Het was de reus die thuiskwam. De vrouw verborg hen snel onder het bed en ging de deur openen. De reus vroeg meteen of het eten klaar was en of de wijn geschonken was. Daarna ging hij zitten om te eten. Het schaap was nog rauw en bloederig, maar zo vond hij het lekker. Hij snuffelde wat rond en zei: "Ik ruik vers vlees."

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 14-duimpie-side-14
# chapter_title: Side 14
# book_page: 14 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Wat je ruikt," zei zijn vrouw, "is het kalf dat ik net heb gedood en gevild."

"Ik zeg je, ik ruik vers vlees!" antwoordde de reus, terwijl hij zijn vrouw aanstaarde. "Er is iets aan de hand wat ik niet begrijp."

Hij stond op van de tafel en ging rechtstreeks naar het bed. "Ah!", zei hij, "ik zie dat je me probeerde te bedriegen, jij kwade vrouw! Ik weet niet waarom ik jou niet ook opeet, maar je bent te taai. Hier is wat goed wild dat perfect zal zijn om drie van mijn ogre-vrienden te vermaken die over een dag of twee op bezoek komen."

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 15-duimpie-side-15
# chapter_title: Side 15
# book_page: 15 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hij trok de kinderen één voor één uit onder het bed. De arme jongens vielen op hun knieën en smeekten om genade, maar ze hadden te maken met een van de wreedste ogres ter wereld. Hij had helemaal geen medelijden en leek ze al met zijn ogen te verslinden. Hij vertelde zijn vrouw dat ze heerlijk zouden smaken als ze met een goede saus werden klaargemaakt. Daarna pakte hij een groot mes en scherpte het aan op een wetsteen. Hij greep een van de jongens vast, maar zijn vrouw zei: "Waarom zou je dat nu doen? Er is morgen nog genoeg tijd."

"Wees stil", zei de ogre. "Ze zullen malser zijn als ik het nu doe."

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 16-duimpie-side-16
# chapter_title: Side 16
# book_page: 16 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Maar je hebt al zoveel vlees", antwoordde zijn vrouw. "Er is een kalf, twee schapen en een half varken."

"Dat klopt", zei de ogre, "geef ze een goede maaltijd zodat ze niet te mager worden, en stop ze daarna in bed."

De vrouw was dolblij en gaf ze goed te eten, maar de jongens waren te bang om ook maar een hap te nemen. De ogre ging weer zitten om te drinken, heel blij dat hij eten had voor zijn vrienden. Hij dronk een dozijn glazen meer dan normaal, waardoor hij dronken werd en naar bed ging.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 17-duimpie-side-17
# chapter_title: Side 17
# book_page: 17 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De ogre had zeven dochters, allemaal kleine meisjes. Deze jonge ogressen hadden een mooie huidskleur omdat ze, net als hun vader, vers vlees aten, maar ze hadden kleine, ronde, grijze ogen, een kromme neus, een brede mond en lange, scherpe tanden die ver uit elkaar stonden. Ze waren nog niet erg stout, maar ze lieten al zien wat ze konden, want ze begonnen al kleine kinderen te bijten om hun bloed te zuigen.

De meisjes waren al vroeg naar bed gebracht, elk met een kleine gouden kroon op haar hoofd. In dezelfde kamer stond nog een bed, net zo groot, en daarin legde de vrouw van de ogre de zeven jongens. Daarna ging ze met haar man naar bed.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 18-duimpie-side-18
# chapter_title: Side 18
# book_page: 18 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Duimpje had de gouden kronen op de hoofden van de heksen gezien en vreesde dat de heks van gedachten zou veranderen en de jongens toch zou doden. Daarom stond hij rond middernacht op, pakte de hoeden van zijn broers en de zijne, en plaatste die heel stil op de hoofden van de zeven kleine heksen. Daarna trok hij hun gouden kronen af en plaatste die op zijn eigen hoofd en op die van zijn broers. Op die manier zou de heks de jongens aanzien voor zijn dochters en de heksen voor de jongens die hij wilde doden. Alles gebeurde precies zoals hij had gepland.

Rond middernacht werd de heks wakker en was boos omdat hij het doden van de jongens tot de volgende ochtend had uitgesteld. Hij sprong uit bed en pakte zijn grote mes. "Laten we eens kijken hoe het met die kleine boefjes gaat," zei hij. "Ik wil geen twee keer hoeven te gaan."

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 19-duimpie-side-19
# chapter_title: Side 19
# book_page: 19 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hij tastte zijn weg naar de kamer van zijn dochters en ging naar het bed waar de jongens sliepen. Ze sliepen allemaal, behalve Duimpje, die doodsbang was toen hij voelde hoe de heks rond zijn hoofd tastte, net zoals hij dat met zijn broers had gedaan. Toen de heks de gouden kronen aanraakte, zei hij: "Ik had er een puinhoop van kunnen maken! Ik moet gisteravond te veel gedronken hebben."

Vervolgens ging hij naar het bed waar de meisjes lagen. Toen hij de kleine hoeden van de jongens voelde, zei hij: "Aha, mijn kleine boefjes! Zijn jullie daar? Laten we aan het werk gaan!"

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 20-duimpie-side-20
# chapter_title: Side 20
# book_page: 20 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

En zonder een woord te zeggen, sneed hij de keel van alle zeven dochters door.

Zeer tevreden met wat hij had gedaan, ging hij met zijn vrouw weer naar bed. Zodra Duimpje de heks hoorde snurken, wekte hij zijn broers en zei tegen hen dat ze zich moesten aankleden en hem moesten volgen. Ze slopen de tuin in, klommen over de muur en renden bijna de hele nacht, rillend van angst, zonder te weten waar ze heen gingen.

Toen de heks wakker werd, zei hij tegen zijn vrouw: "Ga naar boven en kleed die jonge boefjes aan die gisteravond gekomen zijn."

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 21-duimpie-side-21
# chapter_title: Side 21
# book_page: 21 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De ogress was verbaasd over de vriendelijkheid van haar man, want ze begreep niet wat hij bedoelde. Ze dacht dat hij wilde dat ze hun kleren aandoen. Maar toen ze naar boven ging, was ze doodsbang toen ze haar zeven dochters dood in een plas bloed aantrof. Ze viel flauw, zoals de meeste vrouwen in zo'n situatie doen. De ogre, die zich zorgen maakte dat zijn vrouw te lang bezig was, ging naar boven om haar te helpen. Hij was net zo geschokt als zijn vrouw door het vreselijke gezicht.

"Ach! Wat heb ik gedaan?" riep hij. "Die vervloekte kleine ellendelingen zullen hiervoor boeten, en wel nu meteen!"

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 22-duimpie-side-22
# chapter_title: Side 22
# book_page: 22 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Hij gooide een kruik water in het gezicht van zijn vrouw om haar bij te brengen en zei: "Snel, geef me mijn zevenmijlslaarzen, zodat ik ze kan achtervolgen!"

Hij ging naar buiten en liep enorme afstanden, terwijl hij overal zocht. Uiteindelijk kwam hij bij de weg waar de kinderen waren, niet meer dan honderd stappen van het huis van hun vader. Kleine Duim zag een holle rots in de buurt en zei tegen zijn broers dat ze zich daarin moesten verstoppen. Ook hij kroop erin en keek toe om te zien wat er zou gebeuren.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 23-duimpie-side-23
# chapter_title: Side 23
# book_page: 23 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De ogre was erg moe van zijn lange, nutteloze reis (die zevenmijlslaarzen slijten de drager echt uit) en besloot te rusten. Bij toeval ging hij op precies die rots zitten waar de jongens zich verborgen hielden.

Hij was zo uitgeput dat hij in slaap viel en al gauw zo hard begon te snurken dat de kinderen net zo bang waren als toen hij zijn mes had vastgehouden. Maar Kleine Duim was dapperder dan zijn broers.

Hij zei tegen hen dat ze meteen naar huis moesten rennen terwijl de ogre diep sliep, en dat ze zich geen zorgen over hem moesten maken. Ze volgden zijn advies en haastten zich naar huis.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 24-duimpie-side-24
# chapter_title: Side 24
# book_page: 24 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Kleine Duim sloop naar de ogre toe, trok zachtjes zijn laarzen uit en deed ze zelf aan. De laarzen waren enorm groot en lang, maar omdat ze magisch waren, konden ze groeien of krimpen zodat ze bij iedereen pasten. Ze pasten dus perfect bij de voeten en benen van Kleine Duim, alsof ze speciaal voor hem gemaakt waren.

Hij ging meteen naar het huis van de ogre, waar hij de ogresse zag die bitter huilde om haar dode dochters. "Uw man," zei Duimpje, "is in groot gevaar. Hij is gevangengenomen door een bende dieven die gezworen hebben hem te doden, tenzij hij hen al zijn goud en zilver geeft."

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 25-duimpie-side-25
# chapter_title: Side 25
# book_page: 25 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Net toen ze messen op zijn keel hielden, zag hij mij en vroeg me om het u te komen vertellen. Hij zei dat u mij alles moest geven wat hij bezat, zonder iets achter te houden, anders zouden ze hem zonder genade doden.

Omdat de tijd kort was, liet hij me zijn laarzen lenen (zoals u kunt zien), zodat ik snel kon zijn, en om te bewijzen dat ik de waarheid sprak.

De arme vrouw was zo bang dat ze hem de hele schat van de ogre gaf. Hoewel de ogre kleine kinderen at, was hij toch een goede echtgenoot. Duimpje nam al het geld mee en ging naar huis, naar het huis van zijn vader, waar hij met grote vreugde werd ontvangen.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 26-duimpie-side-26
# chapter_title: Side 26
# book_page: 26 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Sommige mensen zijn het niet eens met dit deel van het verhaal. Zij zeggen dat Duimpje de ogre helemaal niet heeft beroofd, en dat hij alleen de laarzen meenam omdat hij vond dat het eerlijk was, aangezien de ogre ze alleen gebruikte om kinderen te achtervolgen.

Deze mensen beweren het zeker te weten, omdat ze vaak bij de houthakkers thuis aten en dronken. Ze zeggen dat Duimpje, nadat hij de laarzen had meegenomen, naar het hof ging. Daar hoorde hij dat de koning zich zorgen maakte over een leger dat tweehonderd mijl verderop was en over de uitkomst van een veldslag.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 27-duimpie-side-27
# chapter_title: Side 27
# book_page: 27 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Dus ging Duimpje naar de koning en zei dat als de koning het wenste, hij nieuws van het leger kon brengen nog voor het vallen van de avond. De koning beloofde hem een grote som geld. Duimpje hield woord en keerde diezelfde avond terug met het nieuws.

Deze eerste missie maakte hem bekend, en hij kon alles krijgen wat hij wilde. De koning betaalde hem goed om bevelen naar het leger te brengen, en veel dames betaalden hem om nieuws van hun geliefden te brengen. Dat was zijn grootste winst.

# book_id: global-age-version-aa0e819deb3b419daaec4ae2e861822c
# book_title: Duimpie
# chapter_id: 28-duimpie-side-28
# chapter_title: Side 28
# book_page: 28 / 28
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Sommige getrouwde vrouwen stuurden hem ook brieven naar hun echtgenoten, maar ze betaalden zo slecht dat hij het geld niet eens meer telde. Nadat hij een tijdje als boodschapper had gewerkt en grote rijkdommen had vergaard, ging hij terug naar zijn vader, waar iedereen dolblij was hem weer te zien.

Hij maakte het hele gezin welvarend, kocht posities voor zijn vader en broers, en ze leefden allemaal comfortabel. En hijzelf werd een grote favoriet van de koning.