Askeladde die met de trol at

Er was eens een boer die drie zonen had. Hij was oud en zwak, en had weinig geld. De zonen wilden helemaal niets doen. Bij de hoeve hoorde een groot, mooi bos, en de vader wilde dat de jongens er hout hakten, zodat ze de schuld konden afbetalen. Uiteindelijk kreeg hij ze aan het werk, en de oudste zou eerst gaan hakken.

Toen hij in het bos kwam en begon te hakken aan een oude, bemoste spar, kwam er een groot, reusachtig trol naar hem toe. «Als je in mijn bos hakt, zal ik je doden! » zei de trol. Toen de jongen dat hoorde, gooide hij zijn bijl weg en rende zo snel hij kon naar huis. Helemaal buiten adem kwam hij thuis en vertelde wat er was gebeurd. Maar de vader zei dat hij een hazenhart had; de trollen hadden hem nooit bang gemaakt om te hakken toen hij jong was.

De volgende dag moest de tweede zoon op pad, en het ging precies hetzelfde. Toen hij een paar houwen in de spar had gegeven, kwam de trol naar hem toe en zei: «Als je in mijn bos hakt, zal ik je doden! » De jongen durfde hem nauwelijks aan te kijken, gooide zijn bijl weg en vluchtte net zo snel als zijn broer. Toen hij weer thuiskwam, werd de vader boos en zei dat de trollen hem nooit hadden bang gemaakt toen hij jong was.

Op de derde dag wilde Askeladde op pad gaan. «Ja, jij,» zeiden de twee oudsten, «jij zult het wel kunnen, jij die nooit buiten de deur bent geweest! » Askeladde antwoordde daar niet op, maar vroeg alleen om goede proviand mee te krijgen. De moeder had geen boter, dus zette ze de pan op het vuur om wat kaas voor hem te roosteren. Dat kreeg hij in zijn leren zak en vertrok.

Toen hij een tijdje had gehakt, kwam de trol ook naar hem toe en zei: «Als je in mijn bos hakt, zal ik je doden! » Maar de jongen was niet traag. Hij rende het bos in om de kaas, kneep erop zodat het vocht eruit spatte. «Zwijg stil,» schreeuwde hij naar de trol, «anders zal ik je fijnknijpen zoals ik het water uit deze witte steen knijp!

» «Nee, lieve, spaar me,» zei de trol, «ik zal je helpen hakken. » Ja, op die voorwaarde spaarde de jongen hem, en de trol was goed in hakken, dus ze velden en kapten die dag vele trossen hout.

Toen het tegen de avond liep, zei de trol: «Nu kun je met me mee naar huis, het is dichter bij mij dan bij jou. » Ja, de jongen ging mee, en toen ze bij de trol thuis kwamen, moest hij het vuur in de haard aanmaken, terwijl de jongen water voor de papketel zou halen.

Maar daar stonden twee ijzeren emmers die zo groot en zwaar waren dat hij ze niet eens kon optillen. Toen zei de jongen: «Het heeft geen zin om deze vingerhoeden mee te nemen; ik wil liever de hele put gaan halen! » «Nee, lieve,» zei de trol, «ik kan mijn put niet verliezen; maak jij het vuur aan, dan haal ik het water. » Toen hij terugkwam met het water, kookten ze een enorme papketel.

«Het is hetzelfde,» zei de jongen, «als je wilt zoals ik, zullen we wedijveren in eten. » «O ja,» antwoordde de trol, want hij dacht altijd dat hij zou winnen. Ze gingen aan tafel zitten. Maar de jongen nam stilletjes zijn leren zak en bond die voor zich, en toen schepte hij meer in de zak dan hij zelf at.

Toen de zak vol was, nam hij zijn knipmes en sneed een kerf in de zak. De trol keek naar hem, maar zei niets. Toen ze nog een tijdje hadden gegeten, legde de trol zijn lepel neer. «Nee, nu kan ik niet meer,» zei hij. «Jij moet eten! » antwoordde de jongen.

«Ik ben nog maar halfvol. Doe zoals ik deed, en snijd een gat in je buik, dan kun je zoveel eten als je wilt. » «Maar dat doet toch vreselijk pijn? » vroeg de trol. «O, niets om over te praten,» antwoordde de jongen.

Toen deed de trol wat de jongen zei, en toen kan men wel raden dat hij het leven liet. Maar de jongen nam al het zilver en goud dat in de berg was, en ging ermee naar huis. Daarmee kon hij altijd nog wat van de schuld afbetalen.