De Brogue

# book_id: global-gutenberg-translation-4df7e8a4d04a41818ad0b79253a0b09d
# book_title: De Brogue
# chapter_id: 1-de-brogue
# chapter_title: De Brogue
# book_page: 1 / 6
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Het jachtseizoen was voorbij, en de Mullets waren er nog steeds niet in geslaagd de Brogue te verkopen. De afgelopen drie of vier jaar was er in de familie een soort traditie ontstaan – een fatalistische hoop – dat het paard een koper zou vinden voordat het jachtseizoen eindigde. Maar de seizoenen gingen voorbij en er gebeurde niets dat een dergelijk ongegrond optimisme kon rechtvaardigen.

Het dier was oorspronkelijk Berserker gedoopt, maar later hadden ze het omgedoopt tot de Brogue, omdat het, als je het eenmaal in bezit had, uiterst moeilijk was om ervan af te komen. De minder vriendelijk gezinde geesten in de buurt waren er zelfs toe geneigd te suggereren dat de eerste letter van zijn naam overbodig was. De Brogue werd in verkoopcatalogi op uiteenlopende manieren omschreven: als een lichtgewicht jachtpaard, als een rijpaard voor dames, en – eenvoudiger, maar met een vleugje verbeelding – als een bruikbare bruine ruin, met een schofthoogte van 15,1 handen. Toby Mullet had hem vier seizoenen lang gereden bij de West Wessex; met die jachtgroep kon je bijna elk soort paard berijden, zolang het maar de omgeving kende. De Brogue kende het terrein intiem, aangezien hij persoonlijk de meeste openingen in de banken en heggen in de wijde omgeving had gecreëerd.

Zijn gedrag en eigenschappen waren niet ideaal op het jachtterrein, maar waarschijnlijk was het veiliger om hem achter de honden aan te rijden dan als rijpaard op landelijke wegen.

Volgens de familie Mullet was hij eigenlijk niet bang voor het verkeer, maar er waren bepaalde objecten die plotselinge aanvallen van wat Toby de ‘zwervingsziekte’ noemde, uitlokten. Motoren en fietsen negeerde hij, maar varkens, kruiwagens, steenhopen langs de weg, kinderwagens in een dorpsstraat, poorten die te agressief wit waren geschilderd en soms, maar niet altijd, de nieuwere soorten bijenkorven deden hem schrikken in een levendige imitatie van een flitsende bliksem. Als er aan de andere kant van een haag een fazant opvloog, sprong de Brogue op hetzelfde moment de lucht in – misschien uit een verlangen om gezelschap te houden. De Mullets ontkenden het wijdverbreide gerucht dat het paard een bijtkast was.

# book_id: global-gutenberg-translation-4df7e8a4d04a41818ad0b79253a0b09d
# book_title: De Brogue
# chapter_id: 1-de-brogue
# chapter_title: De Brogue
# book_page: 2 / 6
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Het was ongeveer in de derde week van mei dat mevrouw Mullet, weduwe van wijlen Sylvester Mullet en moeder van Toby en een heleboel dochters, Clovis Sangrail aan de rand van het dorp aansprak met een ademloos verhaal over het lokale nieuws.

“Kent u onze nieuwe buurman, meneer Penricarde?” riep ze uit. “Hij is verschrikkelijk rijk, bezit tinmijnen in Cornwall, is van middelbare leeftijd en vrij stil. Hij heeft het Rode Huis voor een lange periode gehuurd en heeft veel geld uitgegeven aan verbouwingen.

Nou, Toby heeft hem de Brogue verkocht!”

Clovis had even nodig om dit verbazingwekkende nieuws te verwerken, waarna hij haar vol lof begon te complimenteren. Als hij tot een meer emotioneel volk had behoord, zou hij mevrouw Mullet waarschijnlijk hebben gekust.

“Wat een ongelooflijk geluk dat je het eindelijk voor elkaar hebt gekregen! Nu kun je een goed dier kopen. Ik heb altijd gezegd dat Toby slim was. Nogmaals van harte gefeliciteerd.”

“Geef mij geen complimenten. Dit is het meest ongelukkige wat er had kunnen gebeuren!” zei mevrouw Mullet dramatisch.

Clovis staarde haar verbijsterd aan.

“Meneer Penricarde,” zei ze, haar stem verlagend tot wat zij een indrukwekkend gefluister achtte, hoewel het uitkwam als een hese, opgewonden gil, “Meneer Penricarde is net begonnen met het opmerken van Jessie. Eerst was het subtiel, maar nu is het onmiskenbaar. Ik was een dwaas dat ik het niet eerder had gezien. Gisteren, tijdens het tuinfeest bij de pastorie, vroeg hij haar wat haar favoriete bloemen waren, en zij zei anjers. Vandaag is er een hele stapel anjers aangekomen – kruidnagelanjers, Malmaison-anjers en prachtige donkerrode exemplaren, echte tentoonstellingsbloemen – en een doos chocolaatjes die hij speciaal uit Londen had laten komen. En hij heeft haar gevraagd om morgen met hem te gaan golfen. En nu, juist op dit kritieke moment, heeft Toby hem dat dier verkocht. Het is een ramp!”

“Maar u probeert het paard al jaren van de hand te doen,” zei Clovis.

“Ik heb een huis vol dochters,” zei mevrouw Mullet, “en ik heb geprobeerd – nou ja, niet om ze van me af te krijgen, natuurlijk, maar een echtgenoot of twee zou niet misstaan bij die meute; er zijn er zes, weet u.”

# book_id: global-gutenberg-translation-4df7e8a4d04a41818ad0b79253a0b09d
# book_title: De Brogue
# chapter_id: 1-de-brogue
# chapter_title: De Brogue
# book_page: 3 / 6
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Ik weet het niet,” zei Clovis. “Ik heb het nooit geteld, maar ik denk dat u gelijk hebt wat het aantal betreft; moeders weten dit soort dingen doorgaans.”

“En nu,” vervolgde mevrouw Mullet in haar tragische fluistertoon, “nu er een rijke aanstaande echtgenoot op het punt staat te verschijnen, gaat Toby dat ellendige dier aan hem verkopen. Het zal hem waarschijnlijk doden als hij erop probeert te rijden; in elk geval zal het een einde maken aan alle genegenheid die hij misschien voor een lid van onze familie had gevoeld. Wat moeten we doen? We kunnen toch niet zomaar vragen om het paard terug te krijgen; we hebben het immers vol lof opgehemeld toen we dachten dat er een kans was dat hij het zou kopen, en gezegd dat het precies het dier was dat bij hem zou passen.”

“Kun je het niet uit zijn stal stelen en naar een boerderij op kilometers afstand brengen?” suggereerde Clovis. “Schrijf ‘Stemrecht voor vrouwen’ op de staldeur, en het zou doorgaan voor een daad van suffragettes. Niemand die het paard kende, zou ook maar kunnen vermoeden dat jij het terug wilde hebben.”

“Elke krant in het land zou het opnemen,” zei mevrouw Mullet. “Kun je je de kop niet voorstellen: ‘Waardevolle jachtpaard gestolen door suffragettes’? De politie zou het hele platteland afspeuren totdat ze het dier hadden gevonden.”

“Nou, Jessie moet proberen het terug te krijgen van Penricarde met het argument dat het een oude favoriet is. Ze kan zeggen dat het alleen verkocht werd omdat de stal afgebroken moest worden volgens de voorwaarden van een oud huurcontract, en dat nu is afgesproken dat de stal nog een paar jaar blijft staan.”

“Het klinkt als een vreemd voorstel om een paard terug te vragen nadat je het net verkocht hebt,” zei mevrouw Mullet, “maar er moet toch iets gebeuren, en dat meteen. Die man is niet gewend aan paarden, en ik geloof dat ik hem heb verteld dat het dier zo rustig was als een lam. Lammeren schoppen en draaien toch ook als gekken rond, niet?”

“Lammeren hebben een reputatie voor rustigheid die ze absoluut niet verdienen,” beaamde Clovis.

Jessie kwam de volgende dag van de golfbaan terug in een staat van gemengde opgetogenheid en bezorgdheid.

# book_id: global-gutenberg-translation-4df7e8a4d04a41818ad0b79253a0b09d
# book_title: De Brogue
# chapter_id: 1-de-brogue
# chapter_title: De Brogue
# book_page: 4 / 6
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Het is allemaal in orde met het huwelijksaanzoek,” maakte ze bekend.

“Hij deed het voor bij het zesde hole. Ik zei dat ik tijd nodig had om erover na te denken. Bij het zevende hole heb ik ja gezegd.”

“Mijn lief,” zei haar moeder, “ik denk dat een beetje meer meisjesachtige terughoudendheid en aarzeling aangewezen zou zijn geweest, aangezien je hem nog maar zo kort kent. Je had beter kunnen wachten tot de negende hole.”

“De zevende hole is een heel lange hole,” zei Jessie; “bovendien zorgde de spanning ervoor dat we allebei niet goed konden spelen. Toen we bij de negende hole aankwamen, hadden we al veel dingen geregeld. De huwelijksreis wordt doorgebracht op Corsica, met misschien een kort bezoekje aan Napels als we daar zin in hebben, en een week in Londen om alles af te ronden. Twee van zijn nichtjes worden gevraagd om bruidsmeisjes te zijn, dus samen met onze groep zullen er zeven zijn, wat toch een geluksgetal is. Jij moet je parelgrijze jurk aan, met zoveel mogelijk Honiton-kant erop aangebracht. Overigens komt hij vanavond langs om je toestemming voor de hele aangelegenheid te vragen. Tot nu toe is alles in orde, maar wat Brogue betreft is het een heel ander verhaal. Ik heb hem de legende over de stal verteld, en hoe graag we het paard terug wilden kopen, maar hij lijkt even graag erop te willen blijven rijden.

Hij zei dat hij nu hij op het platteland woont, paardentraining nodig heeft, en hij gaat morgen beginnen met paardrijden. Hij heeft een paar keer in de Row gereden, op een dier dat gewend was om octogenariërs en mensen die een rustkuur volgden te dragen, en dat is ongeveer zijn hele ervaring in het zadel—oh, en hij heeft ook een keer op een pony gereden in Norfolk, toen hij vijftien was en de pony vierentwintig; en morgen gaat hij op Brogue rijden! Ik zal al weduwe zijn voordat ik getrouwd ben, en ik wil zo graag zien hoe Corsica eruitziet; op de kaart ziet het er zo gek uit.”

Clovis werd haastig opgeroepen, en de ontwikkelingen van de situatie werden hem voorgelegd.

“Niemand kan veilig op dat dier rijden,” zei mevrouw Mullet, “behalve Toby, en hij weet door zijn jarenlange ervaring waar het bang voor is en weet tegelijkertijd uit te wijken.”

# book_id: global-gutenberg-translation-4df7e8a4d04a41818ad0b79253a0b09d
# book_title: De Brogue
# chapter_id: 1-de-brogue
# chapter_title: De Brogue
# book_page: 5 / 6
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Ik heb tegen meneer Penricarde—ik bedoel, tegen Vincent—gesuggereerd dat Brogue niet van witte poorten hield,” zei Jessie.

“Witte poorten!” riep mevrouw Mullet uit. “Heb je al gezegd wat voor effect een varken op hem heeft? Hij moet langs de boerderij van Lockyer rijden om bij de hoofdweg te komen, en er zullen zeker een of twee varkens in de straat rondlopen.”

“Hij heeft de laatste tijd een hekel gekregen aan kalkoenen,” zei Toby.

“Het is duidelijk dat Penricarde niet op dat dier mag rijden,” zei Clovis, “althans niet totdat Jessie met hem is getrouwd en hem zat is. Ik zal je wat zeggen: nodig hem morgen uit voor een picknick, die vroeg in de ochtend begint; hij is niet het type dat voor het ontbijt gaat paardrijden. De dag erna zal ik de dominee vragen hem voor de lunch naar Crowleigh te brengen, om het nieuwe cottage-ziekenhuis te bekijken dat ze daar aan het bouwen zijn. De Brogue zal dan in de stal staan en Toby kan aanbieden hem te trainen; dan kan hij een steen of iets dergelijks oprapen en handig lam worden. Als je het huwelijk maar een beetje opschiet, kan het verhaal over zijn lamheid worden volgehouden totdat de ceremonie veilig achter de rug is.”

Mevrouw Mullet behoorde tot een emotioneel ras, en ze kuste Clovis.

Het was niemands schuld dat het de volgende ochtend met bakken uit de hemel regende, waardoor een picknick een volstrekt onmogelijkheid werd. Het was ook niemands schuld, maar puur pech, dat het weer ’s middags voldoende opklaarde om de heer Penricarde te verleiden tot zijn eerste poging met de Brogue. Ze kwamen niet verder dan de varkens bij de boerderij van Lockyer; het poorthek van de pastorie was geschilderd in een saai, onopvallend groen, maar een jaar of twee geleden was het wit geweest, en de Brogue vergat nooit dat hij de gewoonte had om op dit specifieke punt van de weg een hevige buiging te maken, achteruit te trappen en een scherpe bocht te maken. Aangezien er blijkbaar geen verdere behoefte aan zijn diensten was, brak hij later zijn weg naar de boomgaard van de pastorie, waar hij een kalkoen in een kippenren vond; latere bezoekers aan de boomgaard vonden de ren bijna intact, maar er was maar heel weinig van de kalkoen over.

# book_id: global-gutenberg-translation-4df7e8a4d04a41818ad0b79253a0b09d
# book_title: De Brogue
# chapter_id: 1-de-brogue
# chapter_title: De Brogue
# book_page: 6 / 6
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De heer Penricarde, enigszins aangeslagen en geschokt, en lijdend aan een gekneusde knie en enkele andere lichte verwondingen, schreef het ongeluk vriendelijk toe aan zijn eigen onervarenheid met paarden en landwegen, en liet Jessie toe hem binnen iets minder dan een week weer volledig te laten herstellen en fit genoeg te maken om te golfen.

In de lijst met huwelijksgeschenken die de plaatselijke krant ongeveer twee weken later publiceerde, verscheen het volgende item:

“Bruin zadelpaard, ‘The Brogue’, cadeau van de bruidegom aan de bruid.”

“Wat aantoont,” zei Toby Mullet, “dat hij niets wist.”

“Of anders,” zei Clovis, “dat hij een heel aangenaam gevoel voor humor heeft.”