De Enkele Lantaarn van Yamato

# book_id: global-gutenberg-translation-439507ac8fea4f24bfbc94aa172ef5d7
# book_title: De Enkele Lantaarn van Yamato
# chapter_id: 1-de-enkele-lantaarn-van-yamato
# chapter_title: De Enkele Lantaarn van Yamato
# book_page: 1 / 2
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

In de provincie Yamato woonde een arme oude vrouw die bekendstond om haar goedheid. Elke dag, ondanks haar leeftijd en armoede, bezocht ze de graven van haar ouders om te bidden, en ze bracht altijd een paar korrels rijst mee als offergave. Telkens wanneer ze kon, ging ze naar de tempel om te aanbidden, en ze was gul tegenover de behoeftigen, waarbij ze vaak haar eigen eten weggaf en zelf honger moest lijden.

"Het is beter om honger te lijden dan je hart hard te laten worden," zei ze.

In die tijd werd er in Yamato een grote tempel gebouwd, en de mensen waren trots. Ze gaven geld en kostbare geschenken. Er werd een prachtig bronzen lantaarn aangeboden, zo fijn vervaardigd dat iedereen zich verbaasde over haar schoonheid. De lantaarnmakers hadden dagenlang met uitzonderlijke vaardigheid en geduld gewerkt. De voet was groot, maar de vlam leek klein, slechts een flauwe schijn in vergelijking met het licht van de wereld.

Veel lantaarns werden aan de tempel geschonken, en een rijke man gaf er duizend grote. "Iedereen zal zien dat ik een groot hart heb," zei hij trots tegen zichzelf.

De arme vrouw was verdrietig. "Ik heb niets om te geven," zuchtte ze. "De goden zouden niets van wat ik heb accepteren." Ze keek rond in haar kleine, eenvoudige huis, maar er was niets van waarde. Ze had alleen de meest noodzakelijke spullen, versleten door jarenlang gebruik.

Uiteindelijk besefte ze dat ze één ding had dat ze kon verkopen: haar lange, zwarte haar. Het zou misschien niet veel opbrengen, maar het was toch iets. "Ik ben te oud om te trouwen, en niemand geeft om hoe ik eruitzie," zei ze met een glimlach. "Ik zal mijn haar verkopen om een offergave aan de tempel te doen."

Dus knipte ze haar haar af en verkocht het voor een klein bedrag, net genoeg om één kleine lantaarn te kopen. Ze plaatste die met grote vreugde op het altaar van de tempel.

Hoe klein zag die eruit naast de grote lantaarns van de rijke man! Toch leek haar het licht haar oude hart met nieuw leven te vullen, en ze was blij.

# book_id: global-gutenberg-translation-439507ac8fea4f24bfbc94aa172ef5d7
# book_title: De Enkele Lantaarn van Yamato
# chapter_id: 1-de-enkele-lantaarn-van-yamato
# chapter_title: De Enkele Lantaarn van Yamato
# book_page: 2 / 2
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Die avond werd er in de tempel een groot feest gehouden. Alle lantaarns werden aangestoken, van die van de rijke man tot aan het kleine geschenk van de arme vrouw, met liefdevolle zorg geplaatst. De hele tempel straalde van licht, en de mensen prezen de rijke man, zeggend: "Wat is hij toch gul! Wat is hij groot!"

Maar terwijl ze de lichten bewonderden, raasde er plotseling een hevige wind door de tempel. De wind blies zo hard dat alle grote lantaarns van de rijke man uitgingen en de tempel in duisternis werd gehuld. Toch was niet alles donker, want door de duisternis schitterde een klein licht, helder als de dag. Het was het kleine lantaarntje van de arme vrouw, waarvan de kleine vlam leek de hele tempel te verlichten. De mensen stonden verbaasd te kijken en probeerden te achterhalen waar dit licht vandaan kwam. Toen ze ontdekten dat het de gave was van zo'n nederige ziel, waren ze opnieuw verbluft.

Toen zei de oude en wijze priester van de tempel: "Wees niet verbaasd. In de ogen van de Alwetende is de nederige gave van een goed hart meer waard dan al de pracht van de rijken en de trotse."