De Veertig Rovers

In een stad in Perzië leefden er ooit twee broers. De ene heette Cassim, en de andere Ali Baba. Cassim was getrouwd met een rijke vrouw en had alles in overvloed, maar Ali Baba moest hard werken om zijn vrouw en kinderen te onderhouden. Hij hakte hout in een bos nabij de stad en verkocht het op de markt.

Op een dag, terwijl Ali Baba in het bos was, zag hij een groep mannen te paard in een stofwolk op hem afkomen. Hij vreesde dat het rovers zouden kunnen zijn, dus klom hij in een boom om zich te verstoppen.

Toen de ruiters bij de boom kwamen, stegen ze af, en Ali Baba telde er veertig. Ze maakten hun paarden los en bonden ze aan de bomen vast. De langste man onder hen, waarvan Ali Baba dacht dat het hun leider was, liep een eindje de struiken in en zei: "Open, Sesam!" zo duidelijk dat Ali Baba hem hoorde.

Er opende zich een deur in de rots. De mannen gingen naar binnen, en de leider volgde, en de deur sloot vanzelf. Ze bleven een tijdje binnen, en Ali Baba moest stil in de boom blijven zitten, bang dat ze naar buiten zouden komen en hem zouden vangen.

Eindelijk opende de deur weer, en de veertig rovers kwamen naar buiten. De leider kwam eerst naar buiten, en liet daarna alle anderen langs zich passeren. Hij sloot de deur door te zeggen: "Sluit, Sesam!" Daarna breidelde elke man zijn paard en steeg op.

De leider steeg op zijn paard, en ze reden weg dezelfde weg die ze gekomen waren.

Toen klom Ali Baba uit de boom. Hij ging naar de deur die tussen de struiken verborgen was en zei: "Open, Sesam!" De deur vloog open. Ali Baba had een donkere, sombere grot verwacht, maar hij was zeer verrast om te ontdekken dat die groot en goed verlicht was.

Ze was door mensenhanden uit de rots gehakt, als een gewelf, en licht kwam binnen door een opening in het plafond. Hij zag rijke balen zijde en brokaat opgestapeld, hopen goud en zilver, en geld in leren beurzen. Hij ging naar binnen, en de deur sloot achter hem.

Hij keek niet naar het zilver maar nam zoveel zakken goud mee als hij dacht dat zijn ezels, die buiten graasden, konden dragen. Hij laadde de zakken op de ezels en bedekte ze met hout. Toen zei hij: "Sluit, Sesam!" en de deur sloot. Hij ging naar huis.

Hij dreef de ezels de binnenplaats op, sloot de poorten, droeg de zakken geld naar zijn vrouw, en leegde ze voor haar. Hij zei haar dat ze het geheim moest houden, en dat hij het goud zou gaan begraven. "Laat me het eerst opmeten," zei ze.

"Ik ga een maatbeker lenen van iemand terwijl jij het gat graaft." Dus rende ze naar de vrouw van Cassim en leende een beker. Omdat ze wist hoe arm Ali Baba was, was de vrouw van Cassim nieuwsgierig om te ontdekken wat voor soort graan zijn vrouw wilde meten, dus deed ze in het geheim wat vet op de bodem van de beker.

De vrouw van Ali Baba ging naar huis, zette de beker op de hoop goud, en vulde en leegde hem vele malen. Ze was zeer blij. Toen bracht ze de beker terug naar haar schoonzus, zonder te merken dat er een gouden munt aan de bodem was blijven plakken.

De vrouw van Cassim zag het zodra ze zich omdraaide. Ze werd zeer nieuwsgierig en zei tegen Cassim toen hij thuis kwam: "Cassim, jouw broer is rijker dan jij. Hij telt zijn geld niet; hij meet het." Hij vroeg haar om het uit te leggen, en ze toonde hem de gouden munt en vertelde hem waar ze die gevonden had.

Cassim werd zo jaloers dat hij niet kon slapen. Hij ging de volgende ochtend vroeg voor zonsopgang naar zijn broer. "Ali Baba," zei hij, terwijl hij hem de gouden munt toonde, "jij doet alsof je arm bent, maar jij meet goud." Toen besefte Ali Baba dat door de dwaasheid van zijn vrouw, Cassim en zijn vrouw hun geheim kenden.

Hij bekende alles en bood Cassim een deel aan. "Dat verwacht ik," zei Cassim, "maar ik moet weten waar ik de schat kan vinden. Anders vertel ik het aan iedereen, en zul je het allemaal verliezen." Ali Baba, meer uit vriendelijkheid dan uit angst, vertelde hem over de grot en de exacte woorden die hij moest gebruiken.

Cassim vertrok van Ali Baba, met de bedoeling er als eerste te zijn en de schat voor zichzelf te nemen.

Hij stond de volgende ochtend vroeg op en vertrok met tien muilezels beladen met grote kisten. Hij vond al snel de plaats en de deur in de rots. Hij zei: "Open, Sesam!" en de deur opende en sloot achter hem.

Hij had zijn ogen de hele dag op de schatten kunnen laten rusten, maar hij haastte zich om zoveel mogelijk te verzamelen. Toen hij klaar was om te vertrekken, kon hij zich niet meer herinneren wat hij moest zeggen omdat hij zo opgewonden was over zijn rijkdommen.

In plaats van "Sesam," zei hij: "Open, Gerst!" en de deur bleef gesloten. Hij probeerde verschillende andere granen, maar geen enkele was juist, en de deur bleef steken. Hij was zo bang door het gevaar dat hij het woord volledig vergat.

Rond de middag keerden de rovers terug naar hun grot. Ze zagen de muilezels van Cassim rondzwerven met grote kisten op hun rug, en ze wisten dat er iets mis was. Ze trokken hun zwaarden en gingen naar de deur. De kapitein zei: "Open, Sesam!" en de deur opende.

Cassim, die het hoefgetrappel had gehoord, was vastbesloten om voor zijn leven te vechten. Toen de deur openging, sprong hij naar buiten en sloeg de kapitein omver. Maar hij kon ze niet allemaal verslaan, en de rovers doodden hem al snel met hun zwaarden.

Toen ze de grot binnengingen, zagen ze de zakken klaarliggen en konden niet begrijpen hoe iemand binnen was gekomen zonder hun geheim te kennen. Ze sneden het lichaam van Cassim in vier stukken en hingen ze in de grot op om iedereen die anders zou binnenkomen bang te maken.

Daarna reden ze weg om meer schatten te zoeken.

Toen de nacht viel, werd de vrouw van Cassim erg ongerust en rende naar haar zwager, hem vertellend waar haar man naartoe was gegaan. Ali Baba probeerde haar te troosten en vertrok naar het bos om Cassim te zoeken. Het eerste wat hij zag toen hij de grot binnenging was zijn dode broer.

Met afschuw vervuld legde hij het lichaam op een van zijn ezels en zakken goud op de andere twee. Hij bedekte alles met hout en keerde terug naar huis. Hij dreef de twee ezels beladen met goud zijn eigen binnenplaats op en leidde de andere naar het huis van Cassim.

De deur werd geopend door de slavin Morgiana, waarvan hij wist dat ze zowel moedig als slim was. Hij laadde de ezel af en zei tegen haar: "Dit is het lichaam van jouw meester, die vermoord is. We moeten hem begraven alsof hij in zijn bed gestorven is.

Ik zal je nog wel spreken, maar vertel nu aan je meesteres dat ik er ben." De vrouw van Cassim barstte bij het vernemen van het lot van haar man uit in kreten en tranen, maar Ali Baba bood aan dat ze bij hem en zijn vrouw kon komen wonen als ze beloofde zijn geheim te bewaren en alles aan Morgiana over te laten.

Ze stemde toe en droogde haar ogen.

Ondertussen ging Morgiana naar een drogist en vroeg om wat zuigtabletten. "Mijn arme meester," zei ze, "kan niet eten noch spreken, en niemand weet wat er met hem aan de hand is." Ze nam de zuigtabletten mee naar huis en keerde de volgende dag wenend terug, vragend om een medicijn dat alleen aan mensen in doodsnood gegeven wordt.

Die avond was niemand verbaasd om het gehuil van de vrouw van Cassim en Morgiana te horen, die aan iedereen vertelden dat Cassim dood was. De volgende dag ging Morgiana naar een oude schoenlapper bij de stadspoorten die zijn kraam vroeg opende.

Ze legde een gouden munt in zijn hand en zei hem haar te volgen met zijn naald en draad. Ze blinddoekte hem met een zakdoek en leidde hem naar de kamer waar het lichaam lag. Ze nam de blinddoek af en vertelde hem de stukken aan elkaar te naaien.

Daarna blinddoekte ze hem weer en leidde hem naar huis. Toen begroeven ze Cassim, en Morgiana volgde de kist, wenend en haar haren uitrukkend, terwijl de vrouw van Cassim thuis bleef en luid klaagde. De volgende dag ging ze bij Ali Baba wonen, die de winkel van Cassim aan zijn oudste zoon gaf.

De veertig rovers, toen ze terugkeerden naar de grot, waren zeer verbaasd om te ontdekken dat het lichaam van Cassim weg was en dat sommige van hun geldzakken ontbraken. "We zijn ontdekt," zei de kapitein, "en we zullen geruïneerd zijn als we niet kunnen ontdekken wie ons geheim kent. Twee mannen moeten het weten.

We hebben er één gedood, en we moeten de andere vinden. Eén van jullie die stoutmoedig en slim is, moet als reiziger verkleed naar de stad gaan en uitzoeken wie we gedood hebben en of iemand praat over de vreemde manier waarop hij gestorven is.

Als de boodschapper faalt, moet hij zijn leven verliezen, voor het geval hij ons verraadt." Eén van de rovers stapte naar voren en bood aan dit te doen. Nadat de anderen zijn moed prezen, vermomde hij zich en kwam toevallig bij zonsopgang de stad binnen, vlak bij de kraam van Baba Mustapha.

De rover begroette hem en zei: "Goede man, hoe kun je op jouw leeftijd nog zien om te stikken?" "Zo oud als ik ben," antwoordde de schoenlapper, "ik heb zeer goede ogen. Zou je me geloven als ik je vertelde dat ik een dood lichaam aan elkaar genaaid heb in een plaats met nog minder licht dan ik nu heb?" De rover was dolblij met zijn geluk en gaf hem een gouden munt, met het verzoek hem het huis te tonen waar hij het lichaam genaaid had.

In eerste instantie weigerde Mustapha, zeggend dat hij geblinddoekt was geweest. Maar toen de rover hem nog een gouden munt gaf, begon hij te denken dat hij de bochten misschien zou kunnen herinneren als hij opnieuw geblinddoekt werd. Dit plan werkte. De rover leidde hem gedeeltelijk en werd gedeeltelijk door hem geleid, en ze kwamen uiteindelijk recht voor het huis van Cassim terecht.

De rover markeerde de deur met een stuk krijt. Toen, zeer tevreden, nam hij afscheid van Baba Mustapha en keerde terug naar het bos. Maar kort daarna ging Morgiana naar buiten en zag het merkteken dat de rover had gemaakt.

Ze vermoedde snel dat er onheil op til was, haalde een stuk krijt, en markeerde twee of drie deuren aan elke kant zonder iets tegen haar meester of meesteres te zeggen.

De dief vertelde ondertussen zijn kameraden over zijn ontdekking. De kapitein bedankte hem en zei hem het huis te tonen dat hij gemarkeerd had. Maar toen ze aankwamen, zagen ze dat vijf of zes huizen op dezelfde manier gemarkeerd waren.

De gids was zo in de war dat hij niet wist wat te zeggen, en toen ze terugkeerden, werd hij onmiddellijk onthoofd wegens falen. Een tweede rover werd gestuurd. Hij won ook Baba Mustapha voor zich en markeerde het huis met rood krijt.

Maar Morgiana was opnieuw te slim, en de tweede boodschapper werd ook ter dood gebracht. Nu besloot de kapitein zelf te gaan. Maar hij was wijzer dan de anderen. Hij markeerde het huis niet; in plaats daarvan bekeek hij het zo aandachtig dat hij het niet kon vergeten.

Hij keerde terug en beval zijn mannen naar naburige dorpen te gaan en negentien muilezels en achtendertig leren kruiken te kopen, allemaal leeg behalve één, die vol olie was. De kapitein deed één van zijn mannen, volledig bewapend, in elke kruik, en wreef de buitenkant van de kruiken in met olie uit de volle container.

Toen werden de negentien muilezels beladen met zevenendertig rovers in kruiken en de kruik olie, en ze bereikten de stad bij het vallen van de avond. De kapitein stopte de muilezels voor het huis van Ali Baba en zei tegen Ali Baba, die buiten zat om van de koele avond te genieten: "Ik heb olie van ver gebracht om morgen op de markt te verkopen, maar het is nu zo laat dat ik niet weet waar ik de nacht kan doorbrengen tenzij je me het genoegen doet me op te nemen."

Hoewel Ali Baba de kapitein van de rovers in het bos had gezien, herkende hij hem niet in zijn vermomming als oliehandelaar.

Hij verwelkomde hem, opende de poorten voor de muilezels om binnen te komen, en ging Morgiana vertellen een bed en avondeten voor de gast klaar te maken. Hij bracht de vreemdeling naar zijn zaal, en nadat ze gegeten hadden, ging hij weer met Morgiana praten in de keuken, terwijl de kapitein de binnenplaats opging onder het voorwendsel zijn muilezels te controleren, maar eigenlijk om zijn mannen te vertellen wat ze moesten doen.

Beginnend met de eerste kruik en eindigend met de laatste, zei hij tegen elke man: "Zodra ik wat steentjes gooi vanuit het raam van de kamer waar ik slaap, snij de kruiken open met je messen en kom naar buiten.

Ik voeg me zo bij jullie." Hij keerde toen terug naar het huis, en Morgiana leidde hem naar zijn kamer. Ze zei tegen Abdallah, haar medeslavin, een pot op te zetten om wat bouillon te maken voor haar meester, die naar bed was gegaan.

Ondertussen ging haar lamp uit, en er was geen olie meer in het huis. "Maak je geen zorgen," zei Abdallah. "Ga naar de binnenplaats en neem wat olie uit één van die kruiken." Morgiana bedankte hem, nam de oliepot en ging naar de binnenplaats.

Toen ze bij de eerste kruik kwam, fluisterde de rover binnen: "Is het tijd?" Elke andere slavin zou bij het vinden van een man in een kruik in plaats van de olie die ze wilde, hebben geschreeuwd en lawaai gemaakt.

Maar Morgiana, wetend hoeveel gevaar haar meester verkeerde, bedacht een plan en antwoordde kalm: "Nog niet, maar binnenkort." Ze ging naar alle kruiken, met hetzelfde antwoord, totdat ze bij de kruik met olie kwam.

Ze besefte nu dat haar meester, denkend dat hij een oliehandelaar ontving, achtendertig rovers in zijn huis had gelaten. Ze vulde haar oliepot, ging terug naar de keuken, stak haar lamp aan, en ging weer naar de oliekruik. Ze vulde een grote ketel met olie en kookte die.

Toen ging ze en goot genoeg kokende olie in elke kruik om de rover binnenin te verstikken en te doden. Toen deze moedige daad was volbracht, ging ze terug naar de keuken, doofde het vuur en de lamp, en wachtte af wat er zou gebeuren.

Een kwartier later werd de kapitein van de rovers wakker, stond uit bed op en opende het raam. Alles leek stil, dus gooide hij wat kleine steentjes naar beneden die de kruiken raakten. Hij luisterde, maar geen van zijn mannen bewoog. Hij werd ongerust en ging naar beneden naar de binnenplaats.

Hij ging naar de eerste kruik en zei: "Slaap je?" Hij rook de hete, gekookte olie en wist meteen dat zijn plan om Ali Baba en zijn familie te vermoorden ontdekt was. Hij vond al zijn mannen dood, en toen hij zag dat de laatste kruik zijn olie verloren had, begreep hij hoe ze gestorven waren.

Hij brak toen het slot van een deur die naar een tuin leidde, klom over verschillende muren en ontsnapte. Morgiana hoorde en zag alles. Zich verheugend over haar succes, ging ze naar bed en viel in slaap.

Bij dageraad stond Ali Baba op en zag de oliekruiken nog steeds staan. Hij vroeg waarom de handelaar niet met zijn muilezels was vertrokken. Morgiana zei hem in de eerste kruik te kijken en te zien of er olie in zat. Toen hij een man zag, sprong hij achteruit van schrik.

"Wees niet bang," zei Morgiana. "De man kan je geen kwaad doen. Hij is dood." Ali Baba, toen hij bekomen was van zijn schok, vroeg wat er met de handelaar gebeurd was. "Handelaar!" zei ze. "Hij is net zomin een handelaar als ik!" En ze vertelde hem het hele verhaal, hem verzekerend dat het een complot was van de rovers uit het bos, waarvan er nu nog maar drie over waren, en dat de witte en rode krijtmerken er iets mee te maken hadden.

Ali Baba stelde Morgiana onmiddellijk vrij, zeggend dat hij haar zijn leven verschuldigd was. Toen begroeven ze de lichamen in de tuin van Ali Baba, terwijl de muilezels door zijn slaven op de markt verkocht werden.

De kapitein keerde terug naar zijn eenzame grot, die hem angstaanjagend leek zonder zijn verloren kameraden. Hij nam zich vastberaden voor om hen te wreken door Ali Baba te doden. Hij kleedde zich zorgvuldig en ging naar de stad, waar hij een kamer huurde in een herberg.

Na vele reizen naar het bos bracht hij rijke stoffen en fijn linnen terug en opende een winkel tegenover de winkel van de zoon van Ali Baba. Hij noemde zichzelf Cogia Hassan. Hij was beleefd en goed gekleed, en werd al snel bevriend met de zoon van Ali Baba.

Via hem ontmoette hij Ali Baba, die hij vaak te eten uitnodigde. Ali Baba, die zijn vriendelijkheid wilde beantwoorden, nodigde hem in zijn huis uit en ontving hem met een glimlach, hem bedankend voor zijn vriendelijkheid jegens zijn zoon.

Toen de handelaar op het punt stond te vertrekken, hield Ali Baba hem tegen en zei: "Waar gaat u heen, heer, zo haastig? Wilt u niet blijven en het avondeten met mij gebruiken?" De handelaar weigerde, zeggend dat hij een reden had.

Toen Ali Baba vroeg wat die was, antwoordde hij: "Heer, ik kan geen voedsel eten waar zout in zit." "Als dat alles is," zei Ali Baba, "laat me u vertellen dat er geen zout in het vlees of het brood zal zitten dat we vanavond eten." Hij ging deze opdracht aan Morgiana geven, die zeer verbaasd was.

"Wie is deze man," zei ze, "die geen zout met zijn vlees eet?" "Hij is een eerlijk man, Morgiana," antwoordde haar meester. "Doe gewoon wat ik je zeg." Maar ze kon de drang niet weerstaan om deze vreemde man te zien.

Ze hielp Abdallah de gerechten naar boven brengen en zag meteen dat Cogia Hassan de roverkapitein was en dat hij een dolk onder zijn kleren droeg. "Ik ben niet verbaasd," zei ze tegen zichzelf, "dat deze slechte man, die van plan is mijn meester te doden, geen zout met hem zal eten.

Maar ik zal zijn plan stoppen." Ze stuurde Abdallah naar boven met het avondeten terwijl zij zich voorbereidde op een van de moedigste daden die iemand zich kon voorstellen. Toen het dessert geserveerd werd, werd Cogia Hassan alleen gelaten met Ali Baba en zijn zoon, die hij van plan was dronken te maken en dan te vermoorden.

Ondertussen zette Morgiana een hoofdtooi op zoals die van een danseres, gespte een riem om haar middel met een dolk met zilveren handvat eraan hangend, en zei tegen Abdallah: "Neem je trommel, en laten we gaan om onze meester en zijn gast te vermaken." Abdallah nam zijn trommel en speelde terwijl Morgiana danste totdat ze bij de deur kwamen.

Daar stopte Abdallah met spelen, en Morgiana maakte een diepe buiging. "Kom binnen, Morgiana," zei Ali Baba, "en laat Cogia Hassan zien wat je kunt." Zich tot Cogia Hassan wendend, zei hij: "Zij is mijn slavin en mijn huishoudster." Cogia Hassan was helemaal niet blij, want hij vreesde dat zijn kans om Ali Baba te doden voorlopig verkeken was.

Maar hij deed alsof hij erg verlangde om Morgiana te zien. Abdallah begon te spelen, en Morgiana danste. Nadat ze verschillende dansen had uitgevoerd, trok ze haar dolk en maakte er bewegingen mee, soms richtte ze die op haar eigen borst, soms op die van haar meester, alsof het deel uitmaakte van de dans.

Plotseling, buiten adem, griste ze de trommel uit Abdallahs handen met haar linkerhand en, de dolk in haar rechterhand houdend, hield ze de trommel voor haar meester. Ali Baba en zijn zoon deden er een gouden munt in.

Toen Cogia Hassan, die zag dat ze naar hem toe kwam, zijn beurs tevoorschijn haalde om haar een geschenk te geven. Maar terwijl hij zijn hand erin stak, stootte Morgiana de dolk in zijn hart.

"Ongelukkig meisje!" riepen Ali Baba en zijn zoon. "Wat heb je gedaan om ons te ruïneren?" "Het was om u te redden, meester, niet om u te ruïneren," antwoordde Morgiana. "Kijk hier," zei ze, de jas van de valse handelaar openend en de dolk tonend. "Zie wat voor een vijand u hebt ontvangen! Denk eraan, hij wilde geen zout met u eten. Welk meer bewijs heeft u nodig? Kijk naar hem! Hij is de valse oliehandelaar en de kapitein van de veertig rovers."

Ali Baba was zo dankbaar aan Morgiana voor het redden van zijn leven dat hij haar aan zijn zoon ten huwelijk aanbood. Zijn zoon stemde graag toe, en een paar dagen later werd de bruiloft met grote pracht gevierd.

Aan het einde van een jaar had Ali Baba niets gehoord van de twee overgebleven rovers. Hij dacht dat ze dood waren en besloot naar de grot te gaan. De deur opende toen hij zei: "Open, Sesam!" Hij ging naar binnen en zag dat niemand er was geweest sinds de kapitein vertrokken was. Hij bracht zoveel goud weg als hij kon dragen en keerde terug naar de stad. Hij vertelde zijn zoon het geheim van de grot, en zijn zoon gaf het op zijn beurt door. Zo waren de kinderen en kleinkinderen van Ali Baba rijk voor de rest van hun leven.