BokRobot leeseditie
Boeken
GratisHet verhaal van Bensurdatu
The Story of Bensurdatu
Andrew Lang
Nederlands (BE)
EngelsEr waren eens een koning en een koningin die drie prachtige dochters hadden. Van 's ochtends tot 's avonds was hun enige zorg hoe ze hun dochters gelukkig konden maken.
Op een dag zeiden de prinsessen tegen de koning: "Lieve vader, we zouden zo graag een picknick houden en onze maaltijd in het bos eten."
"Goed, lieve kinderen, laten we zeker een picknick houden," antwoordde hij, en gaf opdracht om alles klaar te maken.
Toen de lunch klaar was, werd deze in een kar geplaatst. De koninklijke familie stapte in een koets en reed ver het platteland in. Na een paar mijl bereikten ze een huis en een tuin die toebehoorden aan de koning. Vlakbij bevond zich hun favoriete plek om te lunchen. De rit had hen erg hongerig gemaakt, en ze aten met een gezonde eetlust totdat bijna al het eten op was.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 1-het-verhaal-van-bensurdatu-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Er waren eens een koning en een koningin die drie prachtige dochters hadden. Van 's ochtends tot 's avonds was hun enige zorg hoe ze hun dochters gelukkig konden maken.
Op een dag zeiden de prinsessen tegen de koning: "Lieve vader, we zouden zo graag een picknick houden en onze maaltijd in het bos eten."
"Goed, lieve kinderen, laten we zeker een picknick houden," antwoordde hij, en gaf opdracht om alles klaar te maken.
Toen de lunch klaar was, werd deze in een kar geplaatst. De koninklijke familie stapte in een koets en reed ver het platteland in. Na een paar mijl bereikten ze een huis en een tuin die toebehoorden aan de koning. Vlakbij bevond zich hun favoriete plek om te lunchen. De rit had hen erg hongerig gemaakt, en ze aten met een gezonde eetlust totdat bijna al het eten op was.Toen ze klaar waren, zeiden ze tegen hun ouders: "Nu willen we graag een beetje door de tuin wandelen. Als u naar huis wilt, roep ons dan maar." En ze renden lachend een groen pad af dat naar de tuin leidde.
Maar nog voordat ze over het hek waren gestapt, daalde er een donkere wolk neer die hen bedekte. Hierdoor konden ze niet meer zien waar ze heen gingen.
Ondertussen zaten de koning en de koningin lui tussen de heide. Een uur of twee gingen voorbij. De zon zakte richting de horizon, en ze begonnen te denken dat het tijd was om naar huis te gaan. Dus riepen ze naar hun dochters en riepen nogmaals, maar niemand antwoordde.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 2-het-verhaal-van-bensurdatu-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen ze klaar waren, zeiden ze tegen hun ouders: "Nu willen we graag een beetje door de tuin wandelen. Als u naar huis wilt, roep ons dan maar." En ze renden lachend een groen pad af dat naar de tuin leidde.
Maar nog voordat ze over het hek waren gestapt, daalde er een donkere wolk neer die hen bedekte. Hierdoor konden ze niet meer zien waar ze heen gingen.
Ondertussen zaten de koning en de koningin lui tussen de heide. Een uur of twee gingen voorbij. De zon zakte richting de horizon, en ze begonnen te denken dat het tijd was om naar huis te gaan. Dus riepen ze naar hun dochters en riepen nogmaals, maar niemand antwoordde.
Bang door de stilte, doorzochten ze elke hoek van de tuin, het huis en het nabijgelegen bos, maar ze konden de meisjes nergens vinden. Het leek alsof de aarde hen had opgeslokt. De arme ouders waren wanhopig. De koningin huilde de hele weg naar huis en nog vele dagen daarna. De koning gaf een proclamatie uit: wie zijn verloren dochters terugbracht, zou met een van hen trouwen en, na de dood van de koning, het koninkrijk regeren.
Nu woonden er op dat moment twee jonge generaals aan het hof. Toen ze de verklaring van de koning hoorden, zeiden ze tegen elkaar: "Laten we hen gaan zoeken. Misschien hebben wij het geluk."
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 3-het-verhaal-van-bensurdatu-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Bang door de stilte, doorzochten ze elke hoek van de tuin, het huis en het nabijgelegen bos, maar ze konden de meisjes nergens vinden. Het leek alsof de aarde hen had opgeslokt. De arme ouders waren wanhopig. De koningin huilde de hele weg naar huis en nog vele dagen daarna. De koning gaf een proclamatie uit: wie zijn verloren dochters terugbracht, zou met een van hen trouwen en, na de dood van de koning, het koninkrijk regeren.
Nu woonden er op dat moment twee jonge generaals aan het hof. Toen ze de verklaring van de koning hoorden, zeiden ze tegen elkaar: "Laten we hen gaan zoeken. Misschien hebben wij het geluk."Dus maakten ze zich op, ieder rijdend op een sterk paard, en namen wat kleren en wat geld mee.
Maar hoewel ze in elk dorp waar ze doorheen reden vroegen, hoorden ze niets over de prinsessen. Na een tijdje was al hun geld op en moesten ze hun paarden verkopen of het zoeken opgeven. Zelfs dat geld hield het niet lang meer vol.
Al snel hadden ze niets meer dan hun kleren om zich te beschermen tegen de honger. Ze verkochten de reservekleren die aan hun zadels vastgebonden waren. Daarna gingen ze in de kleren die ze droegen naar de herberg om om eten te bedelen, want ze hadden echt honger.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 4-het-verhaal-van-bensurdatu-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Dus maakten ze zich op, ieder rijdend op een sterk paard, en namen wat kleren en wat geld mee.
Maar hoewel ze in elk dorp waar ze doorheen reden vroegen, hoorden ze niets over de prinsessen. Na een tijdje was al hun geld op en moesten ze hun paarden verkopen of het zoeken opgeven. Zelfs dat geld hield het niet lang meer vol.
Al snel hadden ze niets meer dan hun kleren om zich te beschermen tegen de honger. Ze verkochten de reservekleren die aan hun zadels vastgebonden waren. Daarna gingen ze in de kleren die ze droegen naar de herberg om om eten te bedelen, want ze hadden echt honger.Toen ze moesten betalen voor wat ze hadden gegeten en gedronken, zeiden ze tegen de herbergier: "We hebben geen geld, alleen de kleren die we aan hebben. Neem deze en geef ons in ruil wat oude lappen, en laat ons hier blijven en u dienen." De herbergier was blij met die ruil.
Dus bleven de generaals en werden ze zijn dienaren.
Al die tijd bleven de koning en de koningin in hun paleis, vol verlangen naar hun dochters. Maar er werd niets gehoord, noch van hen, noch van de generaals die eropuit waren gegaan om hen te vinden.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 5-het-verhaal-van-bensurdatu-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen ze moesten betalen voor wat ze hadden gegeten en gedronken, zeiden ze tegen de herbergier: "We hebben geen geld, alleen de kleren die we aan hebben. Neem deze en geef ons in ruil wat oude lappen, en laat ons hier blijven en u dienen." De herbergier was blij met die ruil.
Dus bleven de generaals en werden ze zijn dienaren.
Al die tijd bleven de koning en de koningin in hun paleis, vol verlangen naar hun dochters. Maar er werd niets gehoord, noch van hen, noch van de generaals die eropuit waren gegaan om hen te vinden.Nu was er een trouwe dienaar van de koning, genaamd Bensurdatu, die hem al vele jaren diende. Toen Bensurdatu zag hoe bedroefd de koning was, verhief hij zijn stem en zei tegen hem: "Majesteit, laat mij gaan en uw dochters zoeken."
"Nee, nee, Bensurdatu," antwoordde de koning. "Ik heb al drie dochters en twee generaals verloren. Moet ik ook jou nog verliezen?"
Maar Bensurdatu zei opnieuw: "Laat mij nu gaan, Majesteit. Vertrouw op mij, en ik zal uw dochters terugbrengen."
Toen gaf de koning toe. Bensurdatu maakte zich op en reed totdat hij bij de herberg aankwam. Hij stapte af en vroeg om eten. Dat werd hem gebracht door de twee generaals, die hij ondanks hun erbarmelijke kleren meteen herkende. Zeer verbaasd vroeg hij hen hoe ze daar terecht waren gekomen.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 6-het-verhaal-van-bensurdatu-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Nu was er een trouwe dienaar van de koning, genaamd Bensurdatu, die hem al vele jaren diende. Toen Bensurdatu zag hoe bedroefd de koning was, verhief hij zijn stem en zei tegen hem: "Majesteit, laat mij gaan en uw dochters zoeken."
"Nee, nee, Bensurdatu," antwoordde de koning. "Ik heb al drie dochters en twee generaals verloren. Moet ik ook jou nog verliezen?"
Maar Bensurdatu zei opnieuw: "Laat mij nu gaan, Majesteit. Vertrouw op mij, en ik zal uw dochters terugbrengen."
Toen gaf de koning toe. Bensurdatu maakte zich op en reed totdat hij bij de herberg aankwam. Hij stapte af en vroeg om eten. Dat werd hem gebracht door de twee generaals, die hij ondanks hun erbarmelijke kleren meteen herkende. Zeer verbaasd vroeg hij hen hoe ze daar terecht waren gekomen.
Ze vertelden hem al hun avonturen. Hij stuurde naar de herbergier en zei tegen hem: "Geef hun hun kleren terug, en ik zal alles betalen wat ze u schuldig zijn."
De herbergier deed wat hem werd opgedragen. Toen de twee generaals weer in hun eigen kleren waren gekleed, verklaarden ze dat ze zich bij Bensurdatu zouden voegen en met hem op zoek zouden gaan naar de dochters van de koning.
De drie metgezellen reden vele mijlen verder. Uiteindelijk kwamen ze aan bij een wild gebied waar geen enkel teken van menselijk leven te zien was. Het begon al donker te worden. Uit angst om op deze verlaten plek verloren te raken, spoorden ze hun paarden aan en zagen uiteindelijk een licht in het raam van een kleine hut.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 7-het-verhaal-van-bensurdatu-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ze vertelden hem al hun avonturen. Hij stuurde naar de herbergier en zei tegen hem: "Geef hun hun kleren terug, en ik zal alles betalen wat ze u schuldig zijn."
De herbergier deed wat hem werd opgedragen. Toen de twee generaals weer in hun eigen kleren waren gekleed, verklaarden ze dat ze zich bij Bensurdatu zouden voegen en met hem op zoek zouden gaan naar de dochters van de koning.
De drie metgezellen reden vele mijlen verder. Uiteindelijk kwamen ze aan bij een wild gebied waar geen enkel teken van menselijk leven te zien was. Het begon al donker te worden. Uit angst om op deze verlaten plek verloren te raken, spoorden ze hun paarden aan en zagen uiteindelijk een licht in het raam van een kleine hut."Wie komt daar?" vroeg een stem toen ze op de deur klopten.
"Oh, heb medelijden met ons en geef ons onderdak voor de nacht," antwoordde Bensurdatu. "Wij zijn drie vermoeide reizigers die onze weg hebben verloren."
Toen werd de deur geopend door een zeer oude vrouw. Ze deed een stap achteruit en wenkte hen naar binnen. "Waar komen jullie vandaan en waar gaan jullie naartoe?" zei ze.
"Ah, goede vrouw, we hebben een zware taak voor ons," antwoordde Bensurdatu. "We moeten de dochters van de koning terug naar het paleis brengen."
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 8-het-verhaal-van-bensurdatu-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Wie komt daar?" vroeg een stem toen ze op de deur klopten.
"Oh, heb medelijden met ons en geef ons onderdak voor de nacht," antwoordde Bensurdatu. "Wij zijn drie vermoeide reizigers die onze weg hebben verloren."
Toen werd de deur geopend door een zeer oude vrouw. Ze deed een stap achteruit en wenkte hen naar binnen. "Waar komen jullie vandaan en waar gaan jullie naartoe?" zei ze.
"Ah, goede vrouw, we hebben een zware taak voor ons," antwoordde Bensurdatu. "We moeten de dochters van de koning terug naar het paleis brengen.""Oh, ongelukkige wezens!" riep ze. "Jullie weten niet wat jullie doen! De dochters van de koning waren omhuld door een dikke wolk, en niemand weet waar ze nu kunnen zijn."
"Oh, vertel het ons als je het weet, goede vrouw," smeekte Bensurdatu, "want van hen hangt al ons geluk af."
"Zelfs als ik het je zou vertellen," antwoordde ze, "kun je hen niet redden. Om dat te doen, zou je helemaal naar de bodem van een diepe rivier moeten gaan. Inderdaad, daar zou je de dochters van de koning vinden, maar de twee oudsten worden bewaakt door twee reuzen, en de jongste wordt bewaakt door een slang met zeven koppen."
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 9-het-verhaal-van-bensurdatu-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Oh, ongelukkige wezens!" riep ze. "Jullie weten niet wat jullie doen! De dochters van de koning waren omhuld door een dikke wolk, en niemand weet waar ze nu kunnen zijn."
"Oh, vertel het ons als je het weet, goede vrouw," smeekte Bensurdatu, "want van hen hangt al ons geluk af."
"Zelfs als ik het je zou vertellen," antwoordde ze, "kun je hen niet redden. Om dat te doen, zou je helemaal naar de bodem van een diepe rivier moeten gaan. Inderdaad, daar zou je de dochters van de koning vinden, maar de twee oudsten worden bewaakt door twee reuzen, en de jongste wordt bewaakt door een slang met zeven koppen."De twee generaals, die toehuilden, waren doodsbang door haar woorden en wilden onmiddellijk terugkeren. Maar Bensurdatu bleef standvastig en zei: "Nu we al zo ver gekomen zijn, moeten we het tot het einde volhouden. Vertel ons waar de rivier is, zodat we er zo snel mogelijk naartoe kunnen."
De oude vrouw vertelde het hen en gaf hen wat kaas, wijn en brood, zodat ze niet hongerig op weg zouden gaan. Toen ze gegeten en gedronken hadden, gingen ze slapen.
De zon was de volgende ochtend nog maar net boven de heuvels opgekomen toen ze allemaal wakker werden. Na afscheid te hebben genomen van de wijze vrouw die hen had geholpen, reden ze verder totdat ze bij de rivier aankwamen.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 10-het-verhaal-van-bensurdatu-side-10
# chapter_title: Side 10
# book_page: 10 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De twee generaals, die toehuilden, waren doodsbang door haar woorden en wilden onmiddellijk terugkeren. Maar Bensurdatu bleef standvastig en zei: "Nu we al zo ver gekomen zijn, moeten we het tot het einde volhouden. Vertel ons waar de rivier is, zodat we er zo snel mogelijk naartoe kunnen."
De oude vrouw vertelde het hen en gaf hen wat kaas, wijn en brood, zodat ze niet hongerig op weg zouden gaan. Toen ze gegeten en gedronken hadden, gingen ze slapen.
De zon was de volgende ochtend nog maar net boven de heuvels opgekomen toen ze allemaal wakker werden. Na afscheid te hebben genomen van de wijze vrouw die hen had geholpen, reden ze verder totdat ze bij de rivier aankwamen."Ik ben de oudste," zei een van de generaals. "Het is mijn recht om als eerste naar beneden te gaan."
De anderen bonden dus een touw om zijn middel, gaven hem een belletje en lieten hem in het water zakken. Maar zodra het water boven zijn hoofd sloot, klonken er om hem heen zo vreselijke geruisende geluiden en donderslagen, dat hij al zijn moed verloor. Hij liet zijn belletje rinkelen, in de hoop dat het te horen zou zijn temidden van al dat lawaai. Groot was zijn opluchting toen het touw hem langzaam omhoog trok.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 11-het-verhaal-van-bensurdatu-side-11
# chapter_title: Side 11
# book_page: 11 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Ik ben de oudste," zei een van de generaals. "Het is mijn recht om als eerste naar beneden te gaan."
De anderen bonden dus een touw om zijn middel, gaven hem een belletje en lieten hem in het water zakken. Maar zodra het water boven zijn hoofd sloot, klonken er om hem heen zo vreselijke geruisende geluiden en donderslagen, dat hij al zijn moed verloor. Hij liet zijn belletje rinkelen, in de hoop dat het te horen zou zijn temidden van al dat lawaai. Groot was zijn opluchting toen het touw hem langzaam omhoog trok.
Vervolgens sprong de andere generaal het water in. Maar het ging hem niet beter dan de eerste, en al snel was hij weer op het droge.
"Wel, jullie zijn een dapper duo!", zei Bensurdatu terwijl hij het touw om zijn eigen middel bond. "Laten we eens kijken wat er met mij zal gebeuren." Toen hij het donder en het rumoer om zich heen hoorde, dacht hij bij zichzelf: "Ach, maak zoveel lawaai als je wilt.
Het zal me geen kwaad doen!" Toen zijn voeten de bodem raakten, bevond hij zich in een grote, schitterend verlichte zaal. In het midden zat de oudste prinses, en voor haar lag een enorme reus, die diep in slaap was.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 12-het-verhaal-van-bensurdatu-side-12
# chapter_title: Side 12
# book_page: 12 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Vervolgens sprong de andere generaal het water in. Maar het ging hem niet beter dan de eerste, en al snel was hij weer op het droge.
"Wel, jullie zijn een dapper duo!", zei Bensurdatu terwijl hij het touw om zijn eigen middel bond. "Laten we eens kijken wat er met mij zal gebeuren." Toen hij het donder en het rumoer om zich heen hoorde, dacht hij bij zichzelf: "Ach, maak zoveel lawaai als je wilt.
Het zal me geen kwaad doen!" Toen zijn voeten de bodem raakten, bevond hij zich in een grote, schitterend verlichte zaal. In het midden zat de oudste prinses, en voor haar lag een enorme reus, die diep in slaap was.Zodra ze Bensurdatu zag, knikte ze naar hem en vroeg ze hem met haar ogen hoe hij daar terecht was gekomen.
Als antwoord trok hij zijn zwaard en stond op het punt de reus zijn hoofd af te hakken, toen ze hem snel tegenhield en hem gebaarde zich te verbergen, want de reus begon net wakker te worden.
"Ik ruik mensenvlees!", mompelde de reus slaperig, terwijl hij zijn grote armen uitstrekte.
"Maar hoe zou een mens hier beneden kunnen komen?", antwoordde ze. "Je kunt beter weer gaan slapen."
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 13-het-verhaal-van-bensurdatu-side-13
# chapter_title: Side 13
# book_page: 13 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Zodra ze Bensurdatu zag, knikte ze naar hem en vroeg ze hem met haar ogen hoe hij daar terecht was gekomen.
Als antwoord trok hij zijn zwaard en stond op het punt de reus zijn hoofd af te hakken, toen ze hem snel tegenhield en hem gebaarde zich te verbergen, want de reus begon net wakker te worden.
"Ik ruik mensenvlees!", mompelde de reus slaperig, terwijl hij zijn grote armen uitstrekte.
"Maar hoe zou een mens hier beneden kunnen komen?", antwoordde ze. "Je kunt beter weer gaan slapen."De reus draaide zich om en viel weer in slaap. Daarna gaf de prinses een teken aan Bensurdatu. Hij trok zijn zwaard en hakte met één slag de kop van de reus af, zodat die in een hoek belandde. Het hart van de prinses sprong op van vreugde. Ze plaatste een gouden kroon op Bensurdatu's hoofd en noemde hem haar bevrijder.
"Toon me nu waar je zusters zijn", zei hij, "zodat ik ook hen kan bevrijden."
De prinses opende een deur en leidde hem naar een andere zaal. Daar zat haar volgende zus, bewaakt door een reus die diep in slaap was. Toen de tweede prinses hen zag, gebaarde ze hen zich te verbergen, want de reus vertoonde tekenen van ontwaken.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 14-het-verhaal-van-bensurdatu-side-14
# chapter_title: Side 14
# book_page: 14 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De reus draaide zich om en viel weer in slaap. Daarna gaf de prinses een teken aan Bensurdatu. Hij trok zijn zwaard en hakte met één slag de kop van de reus af, zodat die in een hoek belandde. Het hart van de prinses sprong op van vreugde. Ze plaatste een gouden kroon op Bensurdatu's hoofd en noemde hem haar bevrijder.
"Toon me nu waar je zusters zijn", zei hij, "zodat ik ook hen kan bevrijden."
De prinses opende een deur en leidde hem naar een andere zaal. Daar zat haar volgende zus, bewaakt door een reus die diep in slaap was. Toen de tweede prinses hen zag, gebaarde ze hen zich te verbergen, want de reus vertoonde tekenen van ontwaken."Ik ruik mensenvlees!", mompelde de reus slaperig.
"Nu, hoe zou een mens hier beneden kunnen komen?" vroeg ze. "Ga maar weer slapen." Zodra hij zijn ogen sloot, kroop Bensurdatu uit zijn hoek en gaf hem zo'n klap op het hoofd dat die ver, ver weg vloog. De prinses kon geen woorden vinden om Bensurdatu te bedanken voor wat hij had gedaan. Ook zij legde een gouden kroon in zijn hand.
"Nu laat me zien waar je jongste zus is," zei hij, "zodat ik ook haar kan bevrijden."
"Ach, ik vrees dat je dat nooit zult kunnen doen," zuchtten ze, "want ze is in de macht van een slang met zeven koppen."
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 15-het-verhaal-van-bensurdatu-side-15
# chapter_title: Side 15
# book_page: 15 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Ik ruik mensenvlees!", mompelde de reus slaperig.
"Nu, hoe zou een mens hier beneden kunnen komen?" vroeg ze. "Ga maar weer slapen." Zodra hij zijn ogen sloot, kroop Bensurdatu uit zijn hoek en gaf hem zo'n klap op het hoofd dat die ver, ver weg vloog. De prinses kon geen woorden vinden om Bensurdatu te bedanken voor wat hij had gedaan. Ook zij legde een gouden kroon in zijn hand.
"Nu laat me zien waar je jongste zus is," zei hij, "zodat ik ook haar kan bevrijden."
"Ach, ik vrees dat je dat nooit zult kunnen doen," zuchtten ze, "want ze is in de macht van een slang met zeven koppen.""Breng me naar hem toe," antwoordde Bensurdatu. "Het wordt een schitterend gevecht."
De prinsessen openden een deur, en Bensurdatu ging erdoorheen naar een zaal die nog groter was dan de andere twee. Daar stond de jongste zus, vastgeketend aan de muur. Voor haar lag een slang met zeven koppen, die er verschrikkelijk uit zag.
Toen Bensurdatu naar voren kwam, draaide de slang al haar zeven koppen in zijn richting en maakte toen een snelle beweging om hem in haar greep te krijgen. Maar Bensurdatu trok zijn zwaard en sloeg eromheen totdat de zeven koppen op de grond rolden.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 16-het-verhaal-van-bensurdatu-side-16
# chapter_title: Side 16
# book_page: 16 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Breng me naar hem toe," antwoordde Bensurdatu. "Het wordt een schitterend gevecht."
De prinsessen openden een deur, en Bensurdatu ging erdoorheen naar een zaal die nog groter was dan de andere twee. Daar stond de jongste zus, vastgeketend aan de muur. Voor haar lag een slang met zeven koppen, die er verschrikkelijk uit zag.
Toen Bensurdatu naar voren kwam, draaide de slang al haar zeven koppen in zijn richting en maakte toen een snelle beweging om hem in haar greep te krijgen. Maar Bensurdatu trok zijn zwaard en sloeg eromheen totdat de zeven koppen op de grond rolden.
Hij gooide zijn zwaard weg en snelde naar de prinses en brak haar ketenen. Ze huilde van vreugde en omhelsde hem. Daarna nam ze de gouden kroon van haar hoofd en legde die in zijn hand.
"Nu moeten we terug naar de bovenwereld," zei Bensurdatu. Hij leidde haar naar de bodem van de rivier. De andere prinsessen wachtten daar. Hij bond het touw om de oudste vast en luidde zijn bel. De generaals boven hoorden het en trokken haar voorzichtig omhoog. Daarna maakten ze het touw los en gooiden het terug de rivier in. Een paar ogenblikken later stond de tweede prinses naast haar zus.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 17-het-verhaal-van-bensurdatu-side-17
# chapter_title: Side 17
# book_page: 17 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Hij gooide zijn zwaard weg en snelde naar de prinses en brak haar ketenen. Ze huilde van vreugde en omhelsde hem. Daarna nam ze de gouden kroon van haar hoofd en legde die in zijn hand.
"Nu moeten we terug naar de bovenwereld," zei Bensurdatu. Hij leidde haar naar de bodem van de rivier. De andere prinsessen wachtten daar. Hij bond het touw om de oudste vast en luidde zijn bel. De generaals boven hoorden het en trokken haar voorzichtig omhoog. Daarna maakten ze het touw los en gooiden het terug de rivier in. Een paar ogenblikken later stond de tweede prinses naast haar zus.Nu waren er alleen nog Bensurdatu en de jongste prinses over. "Lieve Bensurdatu," zei ze, "doe me een plezier en laat ze je voor mijn ogen omhoog trekken. Ik vrees dat de generaals je zullen verraden."
"Nee, nee," antwoordde Bensurdatu. "Ik zal je zeker niet hier beneden achterlaten. Er is niets te vrezen van mijn kameraden."
"Als het uw wens is, zal ik dan naar boven gaan. Maar eerst zweer ik dat als u niet met mij trouwt, ik voor de rest van mijn leven alleen zal blijven."
Toen bond hij het touw om haar heen, en de generaals trokken haar omhoog.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 18-het-verhaal-van-bensurdatu-side-18
# chapter_title: Side 18
# book_page: 18 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Nu waren er alleen nog Bensurdatu en de jongste prinses over. "Lieve Bensurdatu," zei ze, "doe me een plezier en laat ze je voor mijn ogen omhoog trekken. Ik vrees dat de generaals je zullen verraden."
"Nee, nee," antwoordde Bensurdatu. "Ik zal je zeker niet hier beneden achterlaten. Er is niets te vrezen van mijn kameraden."
"Als het uw wens is, zal ik dan naar boven gaan. Maar eerst zweer ik dat als u niet met mij trouwt, ik voor de rest van mijn leven alleen zal blijven."
Toen bond hij het touw om haar heen, en de generaals trokken haar omhoog.Maar in plaats van het touw weer in de rivier te laten zakken, vervulde de jaloezie op de moed en het succes van Bensurdatu de harten van de twee generaals zodanig dat ze zich afwendden en hem lieten omkomen.
Bovendien bedreigden ze de prinsessen en dwongen ze hen te beloven dat ze tegen hun ouders zouden zeggen dat het de twee generaals waren die hen hadden bevrijd.
"En als ze je vragen naar Bensurdatu, moet je zeggen dat je hem nooit hebt gezien," voegden ze toe. De prinsessen, die voor hun leven vreesden, beloofden alles, en ze reden allemaal samen terug naar het hof.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 19-het-verhaal-van-bensurdatu-side-19
# chapter_title: Side 19
# book_page: 19 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Maar in plaats van het touw weer in de rivier te laten zakken, vervulde de jaloezie op de moed en het succes van Bensurdatu de harten van de twee generaals zodanig dat ze zich afwendden en hem lieten omkomen.
Bovendien bedreigden ze de prinsessen en dwongen ze hen te beloven dat ze tegen hun ouders zouden zeggen dat het de twee generaals waren die hen hadden bevrijd.
"En als ze je vragen naar Bensurdatu, moet je zeggen dat je hem nooit hebt gezien," voegden ze toe. De prinsessen, die voor hun leven vreesden, beloofden alles, en ze reden allemaal samen terug naar het hof.De koning en de koningin waren buiten zichzelf van vreugde toen ze hun lieve kinderen weer zagen.
Toen de generaals hun verhaal hadden verteld en de gevaren die ze hadden doorstaan, verklaarde de koning dat ze hun beloning hadden verdiend. De twee oudste prinsessen zouden hun vrouwen worden.
Nu moeten we eens kijken wat de arme Bensurdatu aan het doen was.
Hij wachtte geduldig een lange, lange tijd, maar het touw kwam nooit terug.
Toen wist hij dat hij gelijk had: zijn kameraden hadden hem verraden.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 20-het-verhaal-van-bensurdatu-side-20
# chapter_title: Side 20
# book_page: 20 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De koning en de koningin waren buiten zichzelf van vreugde toen ze hun lieve kinderen weer zagen.
Toen de generaals hun verhaal hadden verteld en de gevaren die ze hadden doorstaan, verklaarde de koning dat ze hun beloning hadden verdiend. De twee oudste prinsessen zouden hun vrouwen worden.
Nu moeten we eens kijken wat de arme Bensurdatu aan het doen was.
Hij wachtte geduldig een lange, lange tijd, maar het touw kwam nooit terug.
Toen wist hij dat hij gelijk had: zijn kameraden hadden hem verraden."Ach, nu zal ik de wereld nooit meer bereiken," mompelde hij. Maar omdat hij een moedig man was en wist dat klagen over zijn lot hem niet zou helpen, stond hij op en begon hij de drie zalen te doorzoeken, in de hoop iets te vinden wat hem zou kunnen helpen. In de laatste zaal stond een schaal bedekt met eten, wat hem eraan herinnerde dat hij honger had. Dus ging hij zitten en at en dronk.
Maanden gingen voorbij. Op een ochtend, toen hij door de zalen liep, zag hij een zakje aan de muur hangen dat daar nog nooit had gehangen.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 21-het-verhaal-van-bensurdatu-side-21
# chapter_title: Side 21
# book_page: 21 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Ach, nu zal ik de wereld nooit meer bereiken," mompelde hij. Maar omdat hij een moedig man was en wist dat klagen over zijn lot hem niet zou helpen, stond hij op en begon hij de drie zalen te doorzoeken, in de hoop iets te vinden wat hem zou kunnen helpen. In de laatste zaal stond een schaal bedekt met eten, wat hem eraan herinnerde dat hij honger had. Dus ging hij zitten en at en dronk.
Maanden gingen voorbij. Op een ochtend, toen hij door de zalen liep, zag hij een zakje aan de muur hangen dat daar nog nooit had gehangen.
Hij haalde het neer om het te onderzoeken en liet het bijna uit verbazing vallen toen er een stem uit het zakje klonk: "Wat zijn uw opdrachten?"
"Oh, haal me uit deze vreselijke plek en terug de wereld in!"
En in een ogenblik stond hij aan de oever van de rivier, met het zakje stevig in zijn hand geklemd.
"Nu wil ik het mooiste schip hebben dat ooit gebouwd is, volledig bemand en klaar om de zee op te gaan." En daar was het schip, met een vlag die van de mast wapperde waarop de woorden "Koning met de Drie Kronen" stonden. Toen klom Bensurdatu aan boord en zeilde weg naar de stad waar de drie prinsessen woonden.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 22-het-verhaal-van-bensurdatu-side-22
# chapter_title: Side 22
# book_page: 22 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Hij haalde het neer om het te onderzoeken en liet het bijna uit verbazing vallen toen er een stem uit het zakje klonk: "Wat zijn uw opdrachten?"
"Oh, haal me uit deze vreselijke plek en terug de wereld in!"
En in een ogenblik stond hij aan de oever van de rivier, met het zakje stevig in zijn hand geklemd.
"Nu wil ik het mooiste schip hebben dat ooit gebouwd is, volledig bemand en klaar om de zee op te gaan." En daar was het schip, met een vlag die van de mast wapperde waarop de woorden "Koning met de Drie Kronen" stonden. Toen klom Bensurdatu aan boord en zeilde weg naar de stad waar de drie prinsessen woonden.Toen hij de haven bereikte, blies hij op trompetten en sloeg op trommels, zodat iedereen naar de deuren en ramen rende. De koning hoorde het ook en zag het prachtige vaartuig. Hij zei tegen zichzelf: "Dat moet inderdaad een machtige monarch zijn, want hij heeft drie kronen terwijl ik er maar één heb." Dus haastte hij zich om de vreemdeling te begroeten en nodigde hem uit op zijn kasteel, want hij dacht: "Dit zal een uitstekende echtgenoot zijn voor mijn jongste dochter." Nu was de jongste prinses nog nooit getrouwd en had ze alle aanbidders die haar de hand vroegen, afgewezen.
Er was al zo lang geleden dat Bensurdatu het paleis had verlaten, dat de koning nooit vermoedde dat de prachtig geklede vreemdeling voor hem de man was die hij diep betreurd had als dood. "Edele heer," zei de koning, "laten we samen feestvieren en ons verheugen. Daarna, als het u goeddunkt, doe mij dan de eer aan om mijn jongste dochter tot uw vrouw te nemen."
En Bensurdatu was blij, en ze gingen allemaal aan tafel voor een groot feestmaal, en er was grote vreugde. Maar alleen de jongste prinses was verdrietig, want haar gedachten waren bij Bensurdatu. Nadat ze van tafel waren opgestaan, zei de koning tegen haar: "Lief kind, deze machtige heer doet je de eer aan om je hand te vragen."
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 23-het-verhaal-van-bensurdatu-side-23
# chapter_title: Side 23
# book_page: 23 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen hij de haven bereikte, blies hij op trompetten en sloeg op trommels, zodat iedereen naar de deuren en ramen rende. De koning hoorde het ook en zag het prachtige vaartuig. Hij zei tegen zichzelf: "Dat moet inderdaad een machtige monarch zijn, want hij heeft drie kronen terwijl ik er maar één heb." Dus haastte hij zich om de vreemdeling te begroeten en nodigde hem uit op zijn kasteel, want hij dacht: "Dit zal een uitstekende echtgenoot zijn voor mijn jongste dochter." Nu was de jongste prinses nog nooit getrouwd en had ze alle aanbidders die haar de hand vroegen, afgewezen.
Er was al zo lang geleden dat Bensurdatu het paleis had verlaten, dat de koning nooit vermoedde dat de prachtig geklede vreemdeling voor hem de man was die hij diep betreurd had als dood. "Edele heer," zei de koning, "laten we samen feestvieren en ons verheugen. Daarna, als het u goeddunkt, doe mij dan de eer aan om mijn jongste dochter tot uw vrouw te nemen."
En Bensurdatu was blij, en ze gingen allemaal aan tafel voor een groot feestmaal, en er was grote vreugde. Maar alleen de jongste prinses was verdrietig, want haar gedachten waren bij Bensurdatu. Nadat ze van tafel waren opgestaan, zei de koning tegen haar: "Lief kind, deze machtige heer doet je de eer aan om je hand te vragen.""Oh, vader," antwoordde ze, "spaart u mij, ik smeek u, want ik wil alleen blijven."
Toen draaide Bensurdatu zich naar haar toe en zei: "En als ik Bensurdatu was, zou je mij dan hetzelfde antwoord geven?"
Terwijl ze zwijgend naar hem staarde, voegde hij toe: "Ja, ik ben Bensurdatu, en dit is mijn verhaal."
De koning en de koningin waren diep ontroerd door zijn verhaal. Toen hij klaar was, stak de koning zijn hand uit en zei: "Lieve Bensurdatu, mijn jongste dochter zal inderdaad uw vrouw worden. En als ik sterf, zal mijn kroon de uwe zijn. Wat de mannen betreft die u hebben verraden, zij zullen het land verlaten en u zult hen nooit meer zien."
En het huwelijksfeest werd georganiseerd, en er werd drie dagen lang feest gevierd vanwege het huwelijk van Bensurdatu en de jongste prinses.
# book_id: global-age-version-6cdcf63d01f64bd49a6570342ae404b9
# book_title: Het verhaal van Bensurdatu
# chapter_id: 24-het-verhaal-van-bensurdatu-side-24
# chapter_title: Side 24
# book_page: 24 / 24
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Oh, vader," antwoordde ze, "spaart u mij, ik smeek u, want ik wil alleen blijven."
Toen draaide Bensurdatu zich naar haar toe en zei: "En als ik Bensurdatu was, zou je mij dan hetzelfde antwoord geven?"
Terwijl ze zwijgend naar hem staarde, voegde hij toe: "Ja, ik ben Bensurdatu, en dit is mijn verhaal."
De koning en de koningin waren diep ontroerd door zijn verhaal. Toen hij klaar was, stak de koning zijn hand uit en zei: "Lieve Bensurdatu, mijn jongste dochter zal inderdaad uw vrouw worden. En als ik sterf, zal mijn kroon de uwe zijn. Wat de mannen betreft die u hebben verraden, zij zullen het land verlaten en u zult hen nooit meer zien."
En het huwelijksfeest werd georganiseerd, en er werd drie dagen lang feest gevierd vanwege het huwelijk van Bensurdatu en de jongste prinses.
BokRobot
BokRobot brings together books and fairy tales to read and explore. Discover a growing collection, or create books and fairy tales of your own.
