BokRobot leeseditie
Boeken
GratisFelicia en de pot met roze bloemen
Felicia And The Pot Of Pinks
Andrew Lang
Nederlands (BE)
Engels
DuitsEr was eens een arme arbeider die, omdat hij voelde dat hij niet lang meer te leven had, zijn bezittingen wilde verdelen tussen zijn zoon en dochter, van wie hij veel hield.
Hij riep hen bij zich en zei: "Jullie moeder heeft mij als haar bruidsschat twee krukken en een strobed gegeven. Ik heb ook een kip, een pot met rozen en een zilveren ring, die mij door een edele vrouw zijn gegeven die ooit in mijn arme hutje verbleef. Toen zij vertrok, zei ze tegen mij:
'Pas goed op mijn geschenken, goede man. Verlies de ring niet en vergeet niet de rozen water te geven. Wat je dochter betreft, beloof ik je dat zij mooier zal zijn dan wie je ooit in je leven hebt gezien. Noem haar Felicia, en als ze groot is, geef haar de ring en de pot met rozen om haar te troosten in haar armoede.' Neem ze dus allebei, mijn lieve kind," voegde hij toe, "en je broer krijgt al de rest."
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 1-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Er was eens een arme arbeider die, omdat hij voelde dat hij niet lang meer te leven had, zijn bezittingen wilde verdelen tussen zijn zoon en dochter, van wie hij veel hield.
Hij riep hen bij zich en zei: "Jullie moeder heeft mij als haar bruidsschat twee krukken en een strobed gegeven. Ik heb ook een kip, een pot met rozen en een zilveren ring, die mij door een edele vrouw zijn gegeven die ooit in mijn arme hutje verbleef. Toen zij vertrok, zei ze tegen mij:
'Pas goed op mijn geschenken, goede man. Verlies de ring niet en vergeet niet de rozen water te geven. Wat je dochter betreft, beloof ik je dat zij mooier zal zijn dan wie je ooit in je leven hebt gezien. Noem haar Felicia, en als ze groot is, geef haar de ring en de pot met rozen om haar te troosten in haar armoede.' Neem ze dus allebei, mijn lieve kind," voegde hij toe, "en je broer krijgt al de rest."De twee kinderen leken heel tevreden, en toen hun vader stierf, huilden ze om hem en deelden zijn bezittingen zoals hij hun had gezegd. Felicia geloofde dat haar broer van haar hield, maar toen ze op een van de krukken ging zitten, zei hij boos:
"Houd je pot met rozen en je ring maar, maar laat mijn spullen met rust. Ik hou van orde in mijn huis."
Felicia, die heel zachtaardig was, zei niets, maar stond huilend op, terwijl Bruno, want zo heette haar broer, comfortabel bij het vuur zat. Toen het etenstijd werd, kreeg Bruno een heerlijk ei, en hij gooide de schaal naar Felicia, met de woorden:
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 2-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De twee kinderen leken heel tevreden, en toen hun vader stierf, huilden ze om hem en deelden zijn bezittingen zoals hij hun had gezegd. Felicia geloofde dat haar broer van haar hield, maar toen ze op een van de krukken ging zitten, zei hij boos:
"Houd je pot met rozen en je ring maar, maar laat mijn spullen met rust. Ik hou van orde in mijn huis."
Felicia, die heel zachtaardig was, zei niets, maar stond huilend op, terwijl Bruno, want zo heette haar broer, comfortabel bij het vuur zat. Toen het etenstijd werd, kreeg Bruno een heerlijk ei, en hij gooide de schaal naar Felicia, met de woorden:"Daar, dat is alles wat ik je kan geven. Als je het niet lekker vindt, ga dan kikkers vangen. Er zijn er genoeg in het moeras in de buurt."
Felicia antwoordde niet, maar ze huilde nog harder dan ooit en ging naar haar eigen kamertje. Ze vond het gevuld met de zoete geur van de rozen, en toen ze naar ze toe ging, zei ze verdrietig:
"Mooie rozen, jullie zijn zo lief en zo mooi. Jullie zijn de enige troost die ik nog heb. Wees er zeker van dat ik goed voor jullie zal zorgen en ze goed zal water geven, en dat ik nooit zal toestaan dat een wrede hand jullie van je stengels scheurt."
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 3-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Daar, dat is alles wat ik je kan geven. Als je het niet lekker vindt, ga dan kikkers vangen. Er zijn er genoeg in het moeras in de buurt."
Felicia antwoordde niet, maar ze huilde nog harder dan ooit en ging naar haar eigen kamertje. Ze vond het gevuld met de zoete geur van de rozen, en toen ze naar ze toe ging, zei ze verdrietig:
"Mooie rozen, jullie zijn zo lief en zo mooi. Jullie zijn de enige troost die ik nog heb. Wees er zeker van dat ik goed voor jullie zal zorgen en ze goed zal water geven, en dat ik nooit zal toestaan dat een wrede hand jullie van je stengels scheurt."Toen ze zich over hen bukte, merkte ze dat ze heel droog waren. Dus pakte ze haar kruik en liep in het heldere maanlicht naar de fontein, die op enige afstand lag. Toen ze die bereikte, ging ze op de rand zitten om te rusten, maar nauwelijks had ze dat gedaan of ze zag een statige vrouw op haar afkomen, omringd door vele dienaressen.
Zes bruidsmeisjes droegen haar trein, en ze leunde op de arm van een ander.
Toen ze bij de fontein aankwamen, werd er een luifel voor haar uitgespreid, waaronder een sofa van goudkleurig linnen was geplaatst.
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 4-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen ze zich over hen bukte, merkte ze dat ze heel droog waren. Dus pakte ze haar kruik en liep in het heldere maanlicht naar de fontein, die op enige afstand lag. Toen ze die bereikte, ging ze op de rand zitten om te rusten, maar nauwelijks had ze dat gedaan of ze zag een statige vrouw op haar afkomen, omringd door vele dienaressen.
Zes bruidsmeisjes droegen haar trein, en ze leunde op de arm van een ander.
Toen ze bij de fontein aankwamen, werd er een luifel voor haar uitgespreid, waaronder een sofa van goudkleurig linnen was geplaatst.
Al spoedig werd er een verfijnd diner opgediend op een tafel die bedekt was met gouden en kristallen schalen, terwijl de wind in de bomen en het vallende water van de fontein de zachtste muziek speelden.
Felicia zat verborgen in de schaduw; ze was te verbaasd over alles wat ze zag om zich te durven bewegen.
Maar na een paar ogenblikken zei de Koningin:
"Ik denk dat ik een herderin bij die boom zie. Zeg haar dat ze hierheen moet komen."
Dus kwam Felicia naar voren en groette de Koningin schuchter, maar met zoveel gratie dat iedereen verbaasd was.
"Wat doe je hier, mijn lieve kind?" vroeg de Koningin.
"Ben je niet bang voor rovers?"
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 5-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Al spoedig werd er een verfijnd diner opgediend op een tafel die bedekt was met gouden en kristallen schalen, terwijl de wind in de bomen en het vallende water van de fontein de zachtste muziek speelden.
Felicia zat verborgen in de schaduw; ze was te verbaasd over alles wat ze zag om zich te durven bewegen.
Maar na een paar ogenblikken zei de Koningin:
"Ik denk dat ik een herderin bij die boom zie. Zeg haar dat ze hierheen moet komen."
Dus kwam Felicia naar voren en groette de Koningin schuchter, maar met zoveel gratie dat iedereen verbaasd was.
"Wat doe je hier, mijn lieve kind?" vroeg de Koningin.
"Ben je niet bang voor rovers?""Ach! Mevrouw," zei Felicia, "een arme herderin die niets te verliezen heeft, vreest geen rovers."
"Je bent dus niet erg rijk?" zei de Koningin, glimlachend.
"Ik ben zo arm," antwoordde Felicia, "dat een potje met anjers en een zilveren ring mijn enige bezittingen in de wereld zijn."
"Maar je hebt wel een hart," zei de Koningin. "Wat zou je zeggen als iemand dat wilde stelen?"
"Ik weet niet hoe het is om je hart te verliezen, mevrouw," antwoordde ze, "maar ik heb altijd gehoord dat men zonder hart niet kan leven, en als het gebroken is, moet men sterven.
En ondanks mijn armoede zou ik het jammer vinden om niet te leven."
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 6-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Ach! Mevrouw," zei Felicia, "een arme herderin die niets te verliezen heeft, vreest geen rovers."
"Je bent dus niet erg rijk?" zei de Koningin, glimlachend.
"Ik ben zo arm," antwoordde Felicia, "dat een potje met anjers en een zilveren ring mijn enige bezittingen in de wereld zijn."
"Maar je hebt wel een hart," zei de Koningin. "Wat zou je zeggen als iemand dat wilde stelen?"
"Ik weet niet hoe het is om je hart te verliezen, mevrouw," antwoordde ze, "maar ik heb altijd gehoord dat men zonder hart niet kan leven, en als het gebroken is, moet men sterven.
En ondanks mijn armoede zou ik het jammer vinden om niet te leven.""Je doet er goed aan om voor je hart te zorgen, lieve meid," zei de Koningin. "Maar zeg eens, heb je al gegeten?"
"Nee, mevrouw," antwoordde Felicia. "Mijn broer heeft al het eten opgegeten."
Toen gaf de Koningin opdracht om voor haar een plaats aan tafel te dekken, en ze vulde zelf Felicia's bord met lekkere gerechten. Maar Felicia was te verbaasd om honger te hebben.
"Ik wil weten wat je zo laat bij de fontein deed," zei de Koningin plotseling.
"Ik kwam een kruik water halen voor mijn rozen, mevrouw," antwoordde ze, terwijl ze zich bukte om de kruik op te pakken die naast haar stond. Maar toen ze die aan de Koningin toonde, was ze verbaasd te zien dat die in goud was veranderd, helemaal bezaaid met grote diamanten, en het water erin was geuriger dan de zoetste rozen. Ze durfde de kruik niet aan te nemen, totdat de Koningin zei:
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 7-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Je doet er goed aan om voor je hart te zorgen, lieve meid," zei de Koningin. "Maar zeg eens, heb je al gegeten?"
"Nee, mevrouw," antwoordde Felicia. "Mijn broer heeft al het eten opgegeten."
Toen gaf de Koningin opdracht om voor haar een plaats aan tafel te dekken, en ze vulde zelf Felicia's bord met lekkere gerechten. Maar Felicia was te verbaasd om honger te hebben.
"Ik wil weten wat je zo laat bij de fontein deed," zei de Koningin plotseling.
"Ik kwam een kruik water halen voor mijn rozen, mevrouw," antwoordde ze, terwijl ze zich bukte om de kruik op te pakken die naast haar stond. Maar toen ze die aan de Koningin toonde, was ze verbaasd te zien dat die in goud was veranderd, helemaal bezaaid met grote diamanten, en het water erin was geuriger dan de zoetste rozen. Ze durfde de kruik niet aan te nemen, totdat de Koningin zei:
"Die is voor jou, Felicia. Ga daarmee je rozen water geven, en laat die je eraan herinneren dat de Koningin van het Woud je vriendin is."
De herderin wierp zich aan de voeten van de Koningin en bedankte haar nederig voor haar vriendelijke woorden.
"Ach! Mevrouw," riep ze, "als ik u kon smeken hier even te blijven, zou ik rennen om mijn pot met rozen voor u te halen. Die zouden in geen betere handen kunnen vallen."
"Ga, Felica," zei de Koningin, terwijl ze zacht haar wang streelde. "Ik zal hier wachten tot je terugkomt."
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 8-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Die is voor jou, Felicia. Ga daarmee je rozen water geven, en laat die je eraan herinneren dat de Koningin van het Woud je vriendin is."
De herderin wierp zich aan de voeten van de Koningin en bedankte haar nederig voor haar vriendelijke woorden.
"Ach! Mevrouw," riep ze, "als ik u kon smeken hier even te blijven, zou ik rennen om mijn pot met rozen voor u te halen. Die zouden in geen betere handen kunnen vallen."
"Ga, Felica," zei de Koningin, terwijl ze zacht haar wang streelde. "Ik zal hier wachten tot je terugkomt."
Dus pakte Felicia haar kruik en rende naar haar kamertje, maar terwijl ze weg was, was Bruno binnengekomen en had de pot met rozen meegenomen, in plaats daarvan een grote kool achterlatend. Toen ze de ongelukkige kool zag, was Felicia erg overstuur en wist ze niet wat ze moest doen. Maar uiteindelijk liep ze terug naar de fontein, knielde neer voor de Koningin en zei:
"Mevrouw, Bruno heeft mijn pot met rozen gestolen, dus heb ik niets meer dan mijn zilveren ring. Maar ik smeek u die aan te nemen als bewijs van mijn dankbaarheid."
"Maar als ik je ring aannem, mijn lieve herderin," zei de Koningin, "blijft er niets voor je over. En wat ga je dan doen?"
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 9-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Dus pakte Felicia haar kruik en rende naar haar kamertje, maar terwijl ze weg was, was Bruno binnengekomen en had de pot met rozen meegenomen, in plaats daarvan een grote kool achterlatend. Toen ze de ongelukkige kool zag, was Felicia erg overstuur en wist ze niet wat ze moest doen. Maar uiteindelijk liep ze terug naar de fontein, knielde neer voor de Koningin en zei:
"Mevrouw, Bruno heeft mijn pot met rozen gestolen, dus heb ik niets meer dan mijn zilveren ring. Maar ik smeek u die aan te nemen als bewijs van mijn dankbaarheid."
"Maar als ik je ring aannem, mijn lieve herderin," zei de Koningin, "blijft er niets voor je over. En wat ga je dan doen?""Ach! Mevrouw," antwoordde ze eenvoudig, "als ik uw vriendschap heb, zal ik het heel goed redden."
Dus nam de Koningin de ring en deed die aan haar vinger, en stapte in haar koets, die van koraal was, bezaaid met smaragden en getrokken door zes melkwitte paarden. En Felicia keek haar na totdat de kronkelende weg door het bos haar uit het zicht verborg, en toen ging ze terug naar het huisje, terwijl ze over alle wonderlijke dingen die waren gebeurd nadacht.
Het eerste wat ze deed toen ze haar kamer bereikte, was de kool uit het raam gooien.
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 10-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-10
# chapter_title: Side 10
# book_page: 10 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Ach! Mevrouw," antwoordde ze eenvoudig, "als ik uw vriendschap heb, zal ik het heel goed redden."
Dus nam de Koningin de ring en deed die aan haar vinger, en stapte in haar koets, die van koraal was, bezaaid met smaragden en getrokken door zes melkwitte paarden. En Felicia keek haar na totdat de kronkelende weg door het bos haar uit het zicht verborg, en toen ging ze terug naar het huisje, terwijl ze over alle wonderlijke dingen die waren gebeurd nadacht.
Het eerste wat ze deed toen ze haar kamer bereikte, was de kool uit het raam gooien.Maar ze was zeer verbaasd toen ze een vreemd stemmetje hoorde roepen: "Oh! Ik ben bijna dood!" en ze kon niet achterhalen waar het vandaan kwam, want koolplanten praten meestal niet.
Zodra het licht werd, ging Felicia, die zeer bedroefd was over haar pot met roze bloemen, eropuit om die te zoeken. Het eerste wat ze vond, was de ongelukkige koolplant. Ze gaf die een duw met haar voet en zei: "Wat doe jij hier, en hoe durf je jezelf in de plaats van mijn pot met roze bloemen te zetten?"
"Als ik niet was meegenomen," antwoordde de koolplant, "wees er maar zeker van dat ik er niet op zou zijn gekomen om daarheen te gaan."
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 11-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-11
# chapter_title: Side 11
# book_page: 11 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Maar ze was zeer verbaasd toen ze een vreemd stemmetje hoorde roepen: "Oh! Ik ben bijna dood!" en ze kon niet achterhalen waar het vandaan kwam, want koolplanten praten meestal niet.
Zodra het licht werd, ging Felicia, die zeer bedroefd was over haar pot met roze bloemen, eropuit om die te zoeken. Het eerste wat ze vond, was de ongelukkige koolplant. Ze gaf die een duw met haar voet en zei: "Wat doe jij hier, en hoe durf je jezelf in de plaats van mijn pot met roze bloemen te zetten?"
"Als ik niet was meegenomen," antwoordde de koolplant, "wees er maar zeker van dat ik er niet op zou zijn gekomen om daarheen te gaan."Het deed haar huiveren van angst om de koolplant te horen praten, maar hij ging verder:
"Als je zo vriendelijk wilt zijn om me terug te planten bij mijn kameraden, kan ik je vertellen waar je roze bloemen op dit moment zijn – verborgen in Bruno's bed!"
Felicia was wanhopig toen ze dit hoorde, want ze wist niet hoe ze ze terug kon krijgen. Maar ze plantte de koolplant heel vriendelijk terug op zijn oude plek, en toen ze daarmee klaar was, zag ze Bruno's kip en zei, terwijl ze die vastpakte:
"Kom hier, vreselijk beestje! Je zult boeten voor alle kwade dingen die mijn broer mij heeft aangedaan."
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 12-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-12
# chapter_title: Side 12
# book_page: 12 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Het deed haar huiveren van angst om de koolplant te horen praten, maar hij ging verder:
"Als je zo vriendelijk wilt zijn om me terug te planten bij mijn kameraden, kan ik je vertellen waar je roze bloemen op dit moment zijn – verborgen in Bruno's bed!"
Felicia was wanhopig toen ze dit hoorde, want ze wist niet hoe ze ze terug kon krijgen. Maar ze plantte de koolplant heel vriendelijk terug op zijn oude plek, en toen ze daarmee klaar was, zag ze Bruno's kip en zei, terwijl ze die vastpakte:
"Kom hier, vreselijk beestje! Je zult boeten voor alle kwade dingen die mijn broer mij heeft aangedaan.""Ach! Herderin," zei de kip, "dood me niet. Ik ben nogal een kletskous, en ik kan je een paar verrassende dingen vertellen die je vast leuk zult vinden om te horen. Denk niet dat je de dochter bent van die arme arbeider die je heeft opgevoed. Je moeder was een koningin die al zes dochters had, en de Koning dreigde dat als ze geen zoon kreeg die zijn koninkrijk kon erven, haar hoofd afgehakt zou worden.
"Toen de Koningin dus nog een dochtertje kreeg, was ze heel bang en maakte ze met haar zus (die een fee was) een afspraak om haar te ruilen voor de kleine zoon van de fee. Nu was de Koningin op bevel van de Koning in een grote toren opgesloten, en toen er vele dagen voorbij waren en ze nog steeds niets van de Fee hoorde, ontsnapte ze via een touwladder uit het raam, met haar kleine baby bij zich.
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 13-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-13
# chapter_title: Side 13
# book_page: 13 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Ach! Herderin," zei de kip, "dood me niet. Ik ben nogal een kletskous, en ik kan je een paar verrassende dingen vertellen die je vast leuk zult vinden om te horen. Denk niet dat je de dochter bent van die arme arbeider die je heeft opgevoed. Je moeder was een koningin die al zes dochters had, en de Koning dreigde dat als ze geen zoon kreeg die zijn koninkrijk kon erven, haar hoofd afgehakt zou worden.
"Toen de Koningin dus nog een dochtertje kreeg, was ze heel bang en maakte ze met haar zus (die een fee was) een afspraak om haar te ruilen voor de kleine zoon van de fee. Nu was de Koningin op bevel van de Koning in een grote toren opgesloten, en toen er vele dagen voorbij waren en ze nog steeds niets van de Fee hoorde, ontsnapte ze via een touwladder uit het raam, met haar kleine baby bij zich.Nadat ze had rondgedwaald totdat ze halfdood was van de kou en de vermoeidheid, bereikte ze dit huisje. Ik was de vrouw van de arbeider en een goede verpleegster; de koningin gaf jou aan mij in zorg en vertelde mij al haar ongelukken.
Toen stierf ze, voordat ze de tijd had om te zeggen wat er met jou zou gebeuren.
"Omdat ik mijn hele leven lang nooit een geheim kon bewaren, kon ik het niet laten om dit vreemde verhaal aan mijn buren te vertellen. Op een dag kwam hier een prachtige vrouw, en ik vertelde het ook aan haar.
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 14-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-14
# chapter_title: Side 14
# book_page: 14 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Nadat ze had rondgedwaald totdat ze halfdood was van de kou en de vermoeidheid, bereikte ze dit huisje. Ik was de vrouw van de arbeider en een goede verpleegster; de koningin gaf jou aan mij in zorg en vertelde mij al haar ongelukken.
Toen stierf ze, voordat ze de tijd had om te zeggen wat er met jou zou gebeuren.
"Omdat ik mijn hele leven lang nooit een geheim kon bewaren, kon ik het niet laten om dit vreemde verhaal aan mijn buren te vertellen. Op een dag kwam hier een prachtige vrouw, en ik vertelde het ook aan haar.
Toen ik klaar was, raakte ze me aan met een toverstaf die ze in haar hand hield, en meteen werd ik een kip en was er een einde aan mijn praten! Ik was erg verdrietig, en mijn man, die weg was toen het gebeurde, wist nooit wat er met mij was gebeurd.
Nadat hij overal naar me had gezocht, geloofde hij dat ik zeker was verdronken of door wilde beesten in het bos was opgegeten. Diezelfde vrouw kwam nog een keer hier en gebood dat je Felicia zou heten en liet de ring en de pot met rozen achter om aan jou te worden gegeven.
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 15-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-15
# chapter_title: Side 15
# book_page: 15 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen ik klaar was, raakte ze me aan met een toverstaf die ze in haar hand hield, en meteen werd ik een kip en was er een einde aan mijn praten! Ik was erg verdrietig, en mijn man, die weg was toen het gebeurde, wist nooit wat er met mij was gebeurd.
Nadat hij overal naar me had gezocht, geloofde hij dat ik zeker was verdronken of door wilde beesten in het bos was opgegeten. Diezelfde vrouw kwam nog een keer hier en gebood dat je Felicia zou heten en liet de ring en de pot met rozen achter om aan jou te worden gegeven.En terwijl ze in het huis was, kwamen er vijfentwintig van de koningswachten om naar jou te zoeken, waarschijnlijk met de bedoeling om je te doden. Maar ze mompelde een paar woorden, en meteen veranderden ze allemaal in koolsoorten. Het was een van hen die je gisteren uit je raam gooide.
"Ik weet niet hoe het kwam dat hij kon praten. Ik heb nooit een van beiden een woord horen zeggen, en ik heb het zelf ook nooit kunnen doen, tot nu toe."
De prinses was zeer verbaasd over het verhaal van de kip en zei vriendelijk: "Het spijt me echt voor je, mijn arme verpleegster, en ik wou dat het in mijn macht lag om je weer je ware vorm terug te geven. Maar we moeten niet wanhopen. Naar wat je me hebt verteld, lijkt het me dat er binnenkort iets gaat gebeuren. Nu moet ik echter gaan zoeken naar mijn rozen, waarvan ik meer hou dan van alles ter wereld."
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 16-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-16
# chapter_title: Side 16
# book_page: 16 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
En terwijl ze in het huis was, kwamen er vijfentwintig van de koningswachten om naar jou te zoeken, waarschijnlijk met de bedoeling om je te doden. Maar ze mompelde een paar woorden, en meteen veranderden ze allemaal in koolsoorten. Het was een van hen die je gisteren uit je raam gooide.
"Ik weet niet hoe het kwam dat hij kon praten. Ik heb nooit een van beiden een woord horen zeggen, en ik heb het zelf ook nooit kunnen doen, tot nu toe."
De prinses was zeer verbaasd over het verhaal van de kip en zei vriendelijk: "Het spijt me echt voor je, mijn arme verpleegster, en ik wou dat het in mijn macht lag om je weer je ware vorm terug te geven. Maar we moeten niet wanhopen. Naar wat je me hebt verteld, lijkt het me dat er binnenkort iets gaat gebeuren. Nu moet ik echter gaan zoeken naar mijn rozen, waarvan ik meer hou dan van alles ter wereld."Bruno was het bos in gegaan, zonder te denken dat Felicia in zijn kamer naar de roze bloemen zou zoeken. Zij was blij met zijn onverwachte afwezigheid en dacht dat ze ze zonder verdere moeite terug kon krijgen. Maar zodra ze de kamer binnenkwam, zag ze een vreselijk leger ratten dat het strobed beschermde. Toen ze probeerde dichterbij te komen, sprongen ze haar aan en begonnen woedend te bijten en te krabben. Ze was doodsbang en trok zich terug, schreeuwend: "Oh! Mijn lieve roze bloemen, hoe kunnen jullie hier blijven in zo slecht gezelschap?"
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 17-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-17
# chapter_title: Side 17
# book_page: 17 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Bruno was het bos in gegaan, zonder te denken dat Felicia in zijn kamer naar de roze bloemen zou zoeken. Zij was blij met zijn onverwachte afwezigheid en dacht dat ze ze zonder verdere moeite terug kon krijgen. Maar zodra ze de kamer binnenkwam, zag ze een vreselijk leger ratten dat het strobed beschermde. Toen ze probeerde dichterbij te komen, sprongen ze haar aan en begonnen woedend te bijten en te krabben. Ze was doodsbang en trok zich terug, schreeuwend: "Oh! Mijn lieve roze bloemen, hoe kunnen jullie hier blijven in zo slecht gezelschap?"Toen herinnerde ze zich plotseling de waterkan en, in de hoop dat die misschien magische krachten had, liep ze ernaartoe om hem te halen en sprenkelde een paar druppels over de angstaanjagend ogende zwerm ratten. In een ogenblik was er geen staart of snor meer te zien.
Elke rat was zo snel mogelijk naar zijn gat gevlucht, zodat de prinses veilig haar pot met roze bloemen kon meenemen. Ze ontdekte dat ze bijna doodgingen door gebrek aan water en goot haastig alles wat er nog in de kan zat over hen heen.
Terwijl ze zich over hen bukte en genoot van hun zoete geur, zei een zachte stem die leek te fluisteren tussen de bladeren:
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 18-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-18
# chapter_title: Side 18
# book_page: 18 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen herinnerde ze zich plotseling de waterkan en, in de hoop dat die misschien magische krachten had, liep ze ernaartoe om hem te halen en sprenkelde een paar druppels over de angstaanjagend ogende zwerm ratten. In een ogenblik was er geen staart of snor meer te zien.
Elke rat was zo snel mogelijk naar zijn gat gevlucht, zodat de prinses veilig haar pot met roze bloemen kon meenemen. Ze ontdekte dat ze bijna doodgingen door gebrek aan water en goot haastig alles wat er nog in de kan zat over hen heen.
Terwijl ze zich over hen bukte en genoot van hun zoete geur, zei een zachte stem die leek te fluisteren tussen de bladeren:"Lieve Felicia, eindelijk is de dag gekomen waarop ik het geluk heb je te kunnen vertellen hoe zelfs de bloemen van je houden en zich verheugen in je schoonheid."
De prinses, die totaal overmand was door de vreemdheid van het horen praten van een kool, een kip en een roos, en door het verschrikkelijke gezicht van een leger ratten, werd plotseling heel bleek en viel flauw.
Op dat moment kwam Bruno binnen. Het harde werken in de hitte had zijn humeur niet verbeterd, en toen hij zag dat Felicia haar rozen had gevonden, werd hij zo kwaad dat hij haar de tuin uit sleurde en de deur achter haar dichtdeed. De frisse lucht zorgde ervoor dat ze al snel haar mooie ogen opende, en daar voor haar stond de Koningin van het Woud, charmant als altijd.
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 19-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-19
# chapter_title: Side 19
# book_page: 19 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Lieve Felicia, eindelijk is de dag gekomen waarop ik het geluk heb je te kunnen vertellen hoe zelfs de bloemen van je houden en zich verheugen in je schoonheid."
De prinses, die totaal overmand was door de vreemdheid van het horen praten van een kool, een kip en een roos, en door het verschrikkelijke gezicht van een leger ratten, werd plotseling heel bleek en viel flauw.
Op dat moment kwam Bruno binnen. Het harde werken in de hitte had zijn humeur niet verbeterd, en toen hij zag dat Felicia haar rozen had gevonden, werd hij zo kwaad dat hij haar de tuin uit sleurde en de deur achter haar dichtdeed. De frisse lucht zorgde ervoor dat ze al snel haar mooie ogen opende, en daar voor haar stond de Koningin van het Woud, charmant als altijd."Je hebt een kwade broer," zei ze. "Ik zag dat hij je eruit zette. Zal ik hem daarvoor straffen?"
"Ach! Nee, mevrouw," zei ze. "Ik ben niet kwaad op hem."
"Maar stel dat hij toch niet je broer was, wat zou je dan zeggen?" vroeg de Koningin.
"Oh! Maar ik denk dat hij het wel is," zei Felikcia.
"Wat! " zei de Koningin. "Hebt u niet gehoord dat u een Prinses bent?"
"Dat werd mij een tijdje geleden verteld, mevrouw, maar hoe kon ik dat geloven zonder ook maar één bewijs?"
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 20-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-20
# chapter_title: Side 20
# book_page: 20 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Je hebt een kwade broer," zei ze. "Ik zag dat hij je eruit zette. Zal ik hem daarvoor straffen?"
"Ach! Nee, mevrouw," zei ze. "Ik ben niet kwaad op hem."
"Maar stel dat hij toch niet je broer was, wat zou je dan zeggen?" vroeg de Koningin.
"Oh! Maar ik denk dat hij het wel is," zei Felikcia.
"Wat! " zei de Koningin. "Hebt u niet gehoord dat u een Prinses bent?"
"Dat werd mij een tijdje geleden verteld, mevrouw, maar hoe kon ik dat geloven zonder ook maar één bewijs?""Ah! Lief kind," zei de Koningin, "de manier waarop u spreekt verzekert mij ervan dat, ondanks uw nederige opvoeding, u inderdaad een echte prinses bent. En ik kan ervoor zorgen dat u nooit meer op die manier behandeld wordt."
Op dat moment werd ze onderbroken door de aankomst van een zeer knappe jongeman. Hij droeg een jas van groen fluweel, vastgemaakt met gespen van smaragd, en had een kroon van roze bloemen op zijn hoofd. Hij knielde op één knie en kuste de hand van de Koningin.
"Ah! " riep ze. "Mijn roze, mijn lieve zoon, wat een geluk om te zien dat je door de hulp van Felicia weer je natuurlijke vorm hebt teruggekregen!" En ze omarmde hem vol vreugde. Daarna, zich tot Felicia wendend, zei ze:
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 21-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-21
# chapter_title: Side 21
# book_page: 21 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Ah! Lief kind," zei de Koningin, "de manier waarop u spreekt verzekert mij ervan dat, ondanks uw nederige opvoeding, u inderdaad een echte prinses bent. En ik kan ervoor zorgen dat u nooit meer op die manier behandeld wordt."
Op dat moment werd ze onderbroken door de aankomst van een zeer knappe jongeman. Hij droeg een jas van groen fluweel, vastgemaakt met gespen van smaragd, en had een kroon van roze bloemen op zijn hoofd. Hij knielde op één knie en kuste de hand van de Koningin.
"Ah! " riep ze. "Mijn roze, mijn lieve zoon, wat een geluk om te zien dat je door de hulp van Felicia weer je natuurlijke vorm hebt teruggekregen!" En ze omarmde hem vol vreugde. Daarna, zich tot Felicia wendend, zei ze:"Charmante Prinses, ik weet alles wat de hen u verteld heeft. Maar u kunt niet hebben gehoord dat de zeefwinden, aan wie de taak was toevertrouwd om mijn zoon naar de toren te brengen, waar de Koningin, uw moeder, zo angstig op hem wachtte, hem in plaats daarvan in een bloementuin achterlieten terwijl zij wegvlogen om het uw moeder te vertellen. Waarop een fee met wie ik had gekweld hem veranderde in een roze, en ik kon niets doen om dat te voorkomen.
"U kunt zich voorstellen hoe kwaad ik was en hoe ik probeerde een manier te vinden om de schade die zij had aangericht ongedaan te maken. Maar het was niet anders mogelijk. Ik kon alleen Prins Roze naar de plek brengen waar u werd opgevoed, in de hoop dat wanneer u volwassen zou zijn, hij van u zou houden en door uw zorg weer zijn natuurlijke vorm zou terugkrijgen.
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 22-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-22
# chapter_title: Side 22
# book_page: 22 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Charmante Prinses, ik weet alles wat de hen u verteld heeft. Maar u kunt niet hebben gehoord dat de zeefwinden, aan wie de taak was toevertrouwd om mijn zoon naar de toren te brengen, waar de Koningin, uw moeder, zo angstig op hem wachtte, hem in plaats daarvan in een bloementuin achterlieten terwijl zij wegvlogen om het uw moeder te vertellen. Waarop een fee met wie ik had gekweld hem veranderde in een roze, en ik kon niets doen om dat te voorkomen.
"U kunt zich voorstellen hoe kwaad ik was en hoe ik probeerde een manier te vinden om de schade die zij had aangericht ongedaan te maken. Maar het was niet anders mogelijk. Ik kon alleen Prins Roze naar de plek brengen waar u werd opgevoed, in de hoop dat wanneer u volwassen zou zijn, hij van u zou houden en door uw zorg weer zijn natuurlijke vorm zou terugkrijgen.En u ziet dat alles precies is gelopen zoals ik had gehoopt. Het feit dat u mij de zilveren ring gaf, was het teken dat de kracht van de betovering bijna voorbij was, en de laatste kans van mijn vijand was om u bang te maken met haar leger van ratten. Dat is haar niet gelukt.
Dus nu, mijn lieve Felicia, als u met mijn zoon trouwt met deze zilveren ring, is uw toekomstige geluk zeker. Vindt u hem knap en vriendelijk genoeg om met hem te trouwen?"
"Mevrouw," antwoordde Felicia, blozend, "u overlaadt mij met uw vriendelijkheid. Ik weet dat u de zus van mijn moeder bent en dat u door uw magie de soldaten die mij moesten doden in koolrapen hebt veranderd en mijn verzorgster in een kip. En u doet mij veel te veel eer aan door mij voor te stellen om met uw zoon te trouwen. Hoe kan ik u de reden van mijn aarzeling uitleggen? Voor het eerst in mijn leven besef ik hoe gelukkig het mij zou maken om geliefd te worden. Kunt u mij inderdaad het hart van de Prins geven?"
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 23-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-23
# chapter_title: Side 23
# book_page: 23 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
En u ziet dat alles precies is gelopen zoals ik had gehoopt. Het feit dat u mij de zilveren ring gaf, was het teken dat de kracht van de betovering bijna voorbij was, en de laatste kans van mijn vijand was om u bang te maken met haar leger van ratten. Dat is haar niet gelukt.
Dus nu, mijn lieve Felicia, als u met mijn zoon trouwt met deze zilveren ring, is uw toekomstige geluk zeker. Vindt u hem knap en vriendelijk genoeg om met hem te trouwen?"
"Mevrouw," antwoordde Felicia, blozend, "u overlaadt mij met uw vriendelijkheid. Ik weet dat u de zus van mijn moeder bent en dat u door uw magie de soldaten die mij moesten doden in koolrapen hebt veranderd en mijn verzorgster in een kip. En u doet mij veel te veel eer aan door mij voor te stellen om met uw zoon te trouwen. Hoe kan ik u de reden van mijn aarzeling uitleggen? Voor het eerst in mijn leven besef ik hoe gelukkig het mij zou maken om geliefd te worden. Kunt u mij inderdaad het hart van de Prins geven?""Het is al van u, lieve Prinses!" riep hij, terwijl hij haar hand in de zijne nam. "Zonder de vreselijke betovering die mij het zwijgen oplegde, had ik u al lang geleden verteld hoe hartstochtelijk ik van u houd."
Dit maakte de Prinses erg blij, en de Koningin, die het niet kon aanzien dat zij zich kleedde als een arme herderin, raakte haar met haar toverstaf aan en zei:
"Ik wil dat u zich kleedt zoals het past bij uw rang en schoonheid." En meteen veranderde de katoenen jurk van de Prinses in een prachtige mantel van zilveren brokaat, bewerkt met robijnen, en haar zachte donkere haar werd omringd door een kroon van diamanten, waaruit een heldere witte sluier zweefde. Met haar stralende ogen en de prachtige kleur op haar wangen was zij een zo verbluffend gezicht dat de Prins het nauwelijks kon aanzien.
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 24-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-24
# chapter_title: Side 24
# book_page: 24 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Het is al van u, lieve Prinses!" riep hij, terwijl hij haar hand in de zijne nam. "Zonder de vreselijke betovering die mij het zwijgen oplegde, had ik u al lang geleden verteld hoe hartstochtelijk ik van u houd."
Dit maakte de Prinses erg blij, en de Koningin, die het niet kon aanzien dat zij zich kleedde als een arme herderin, raakte haar met haar toverstaf aan en zei:
"Ik wil dat u zich kleedt zoals het past bij uw rang en schoonheid." En meteen veranderde de katoenen jurk van de Prinses in een prachtige mantel van zilveren brokaat, bewerkt met robijnen, en haar zachte donkere haar werd omringd door een kroon van diamanten, waaruit een heldere witte sluier zweefde. Met haar stralende ogen en de prachtige kleur op haar wangen was zij een zo verbluffend gezicht dat de Prins het nauwelijks kon aanzien.
"Hoe mooi u bent, Felicia!" riep hij. "Houd mij niet langer in spanning, ik smeek u. Zeg dat u met mij wilt trouwen."
"Ah!" zei de Koningin, glimlachend. "Ik denk dat zij nu niet zal weigeren."
Net op dat moment kwam Bruno, die terugging naar zijn werk, uit het huisje en dacht dat hij moest dromen toen hij Felicia zag. Maar zij riep hem heel vriendelijk toe en smeekte de Koningin om medelijden met hem te hebben.
"Wat!" zei zij. "Toen hij zo onaardig tegen u was?"
"Ah, mevrouw," zei de Prinses, "ik ben zo gelukkig dat ik wil dat iedereen ook gelukkig is."
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 25-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-25
# chapter_title: Side 25
# book_page: 25 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Hoe mooi u bent, Felicia!" riep hij. "Houd mij niet langer in spanning, ik smeek u. Zeg dat u met mij wilt trouwen."
"Ah!" zei de Koningin, glimlachend. "Ik denk dat zij nu niet zal weigeren."
Net op dat moment kwam Bruno, die terugging naar zijn werk, uit het huisje en dacht dat hij moest dromen toen hij Felicia zag. Maar zij riep hem heel vriendelijk toe en smeekte de Koningin om medelijden met hem te hebben.
"Wat!" zei zij. "Toen hij zo onaardig tegen u was?"
"Ah, mevrouw," zei de Prinses, "ik ben zo gelukkig dat ik wil dat iedereen ook gelukkig is."De Koningin kuste haar en zei: "Goed, om u te plezieren, laat mij eens zien wat ik voor deze arme Bruno kan doen." En met een zwaai met haar toverstaf veranderde zij het kleine huisje in een prachtig paleis, vol schatten.
Alleen de twee krukken en het strobed bleven precies zoals ze waren, om hem te herinneren aan zijn vroegere armoede. Daarna raakte de Koningin Bruno zelf aan en maakte hem zachtaardig, beleefd en dankbaar, en hij bedankte haar en de Prinses duizendmaal.
Tot slot herstelde de Koningin de kip en de koolplanten naar hun natuurlijke vorm en liet ze allemaal zeer tevreden achter. De Prins en de Prinses trouwden zo spoedig mogelijk met grote pracht en praal en leefden daarna gelukkig samen.
# book_id: global-age-version-b8e633211e1448e4ac294cae90227e87
# book_title: Felicia en de pot met roze bloemen
# chapter_id: 26-felicia-en-de-pot-met-roze-bloemen-side-26
# chapter_title: Side 26
# book_page: 26 / 26
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De Koningin kuste haar en zei: "Goed, om u te plezieren, laat mij eens zien wat ik voor deze arme Bruno kan doen." En met een zwaai met haar toverstaf veranderde zij het kleine huisje in een prachtig paleis, vol schatten.
Alleen de twee krukken en het strobed bleven precies zoals ze waren, om hem te herinneren aan zijn vroegere armoede. Daarna raakte de Koningin Bruno zelf aan en maakte hem zachtaardig, beleefd en dankbaar, en hij bedankte haar en de Prinses duizendmaal.
Tot slot herstelde de Koningin de kip en de koolplanten naar hun natuurlijke vorm en liet ze allemaal zeer tevreden achter. De Prins en de Prinses trouwden zo spoedig mogelijk met grote pracht en praal en leefden daarna gelukkig samen.
BokRobot
BokRobot brings together books and fairy tales to read and explore. Discover a growing collection, or create books and fairy tales of your own.
