Oog om oog

# book_id: global-gutenberg-translation-d93f3b25bdc84bd690854ebd3c65d924
# book_title: Oog om oog
# chapter_id: 1-oog-om-oog
# chapter_title: Oog om oog
# book_page: 1 / 2
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Er was al maandenlang een grote hongersnood in het land. Vlees was schaars geworden en alleen de rijke stamhoofden konden het zich veroorloven. De armen leden honger. Anansi en zijn familie verkeerden in een erbarmelijke toestand.

Op een dag ontdekte Anansi's oudste zoon, Kweku Tsin, een plek in het bos waar nog veel dieren waren. Omdat hij wist hoe slecht zijn vader zich gedroeg, vertelde Kweku hem niets. Maar Anansi merkte al snel dat Kweku dag na dag het dorp binnenkwam met een zak vol vlees, dat hij voor een goede prijs verkocht aan de hongerige dorpelingen. Anansi wilde het geheim weten, maar zijn zoon weigerde wijselijk om het hem te vertellen. De oude man besloot het geheim op een listige manier te achterhalen.

Op een nacht, terwijl Kweku diep sliep, sloop Anansi zijn kamer binnen en sneed een klein gaatje in de hoek van de zak die Kweku altijd mee het bos in nam. Daarna deed hij wat as in de zak en legde die weer terug.

De volgende ochtend vertrok Kweku naar het bos met de zak over zijn schouder. Onbewust voor hemzelf, sprenkelde er bij elke stap as op de grond. Toen Anansi een uur later op pad ging, kon hij het spoor gemakkelijk volgen en bereikte hij de verblijfplaats van de dieren. Hij vond Kweku daar en joeg hem weg, met het argument dat die plek volgens de wet aan hem toebehoorde. Kweku besefte dat hij was opgelicht en besloot het vlees terug te krijgen.

Hij ging naar huis en maakte een klein beeldje, waaraan hij kleine belletjes hing. Hij bond een lange draad aan het hoofdje en keerde terug naar de jachtplek. Halverwege hing hij het beeldje aan een tak van een boom op het pad en verborg zich in de struiken, terwijl hij het andere uiteinde van de draad vast hield.

# book_id: global-gutenberg-translation-d93f3b25bdc84bd690854ebd3c65d924
# book_title: Oog om oog
# chapter_id: 1-oog-om-oog
# chapter_title: Oog om oog
# book_page: 2 / 2
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ondertussen doodde de hebzuchtige vader zoveel mogelijk dieren, vastbesloten om snel rijk te worden. Hij ontvelde ze en bereidde het vlees voor om te verkopen. Met de eerste lading vertrok hij naar zijn dorp. Halverwege kwam hij bij de plek waar het beeld hing. Omdat hij dacht dat het een god was, stopte hij. Toen hij dichterbij kwam, schudde het beeld heftig met zijn hoofd naar hem. Hij voelde dat de goden kwaad waren. Om hen tevreden te stellen, vroeg hij: "Mag ik u een beetje van dit vlees geven?" Het beeld schudde zijn hoofd. "Mag ik u de helft geven?" vroeg hij. Het hoofd schudde opnieuw. "Wilt u al het vlees?" schreeuwde hij. Deze keer knikte het hoofd. "Ik zal u niet al mijn vlees geven!" riep Anansi. Het beeld bewoog heel heftig, alsof het in een vreselijke bui was. Uit angst gooide Anansi de hele lading op de grond en rende weg, terwijl hij achterom riep: "Morgen ga ik naar Ekubon—jij kunt mijn vlees daar niet brengen, dief!"

Maar Kweku had gehoord waar zijn vader naartoe wilde en plaatste het beeld opnieuw op zijn pad. Nogmaals moest Anansi zijn lading achterlaten, en hij riep de bestemming voor de volgende dag. Dit herhaalde zich dag na dag, totdat alle dieren gedood waren. Tegen die tijd was Kweku Tsin rijk geworden, maar zijn vader Anansi was nog steeds erg arm en moest elke dag naar Kweku's huis voor eten.

Toen de hongersnood voorbij was, gaf Kweku een groot feest en nodigde het hele dorp uit.

Terwijl ze zich verzamelden, vertelde Kweku het verhaal over de sluwheid van zijn vader en hoe die was overwonnen. De dorpelingen lachten hartelijk. Anansi was zo beschaamd dat hij Kweku beloofde zijn kwade streken op te geven. Maar hij hield die belofte niet lang vol.