BokRobot leseutgave
Bøker
GratisHet verhaal van de visser
Andrew Lang
Velg versjon
Sire, er was eens een visser die zo oud en zo arm was dat hij nauwelijks zijn vrouw en drie kinderen kon onderhouden. Elke dag ging hij heel vroeg vissen en hij had zich tot regel gemaakt om zijn netten niet meer dan vier keer uit te werpen. Op een ochtend vertrok hij bij maanlicht en kwam aan de kust. Hij kleedde zich uit en wierp zijn netten uit, en toen hij ze naar de oever trok, voelde hij een groot gewicht. Hij dacht dat hij een grote vis had gevangen en was erg blij. Maar een ogenblik later, toen hij zag dat hij in plaats van een vis slechts het karkas van een ezel in zijn netten had, was hij erg teleurgesteld.
Geërgerd over zo’n slechte vangst, repareerde hij zijn netten, die door het karkas op verschillende plaatsen waren gescheurd, en wierp ze voor de tweede keer uit. Toen hij ze binnenhaalde, voelde hij opnieuw een groot gewicht, dus hij dacht dat ze vol vis zaten. Maar hij vond er alleen maar een grote mand vol afval. Hij was erg geïrriteerd.
"O Fortuna," riep hij, "speel geen spelletjes met mij, een arme visser die nauwelijks zijn gezin kan onderhouden!"
Nadat hij dat had gezegd, gooide hij het afval weg, waste zijn netten schoon van het vuil en wierp ze voor de derde keer uit. Maar hij trok alleen maar stenen, schelpen en modder binnen. Hij was bijna wanhopig.
Toen wierp hij zijn netten voor de vierde keer uit. Toen hij dacht dat hij een vis had, trok hij ze met grote moeite binnen. Maar er zat geen vis in; in plaats daarvan vond hij een gele pot die door zijn gewicht vol leek te zijn met iets. Hij merkte dat deze vastzat en met lood was afgesloten, met het indrukje van een zegel erop. Hij was erg blij. "Ik zal hem aan de smid verkopen," zei hij. "Met het geld zal ik een maat tarwe kopen."
# book_id: global-gutenberg-translation-6610f3ea17254b05a9c157486597da2c
# book_title: Het verhaal van de visser
# chapter_id: 1-het-verhaal-van-de-visser
# chapter_title: Het verhaal van de visser
# book_page: 1 / 4
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Sire, er was eens een visser die zo oud en zo arm was dat hij nauwelijks zijn vrouw en drie kinderen kon onderhouden. Elke dag ging hij heel vroeg vissen en hij had zich tot regel gemaakt om zijn netten niet meer dan vier keer uit te werpen. Op een ochtend vertrok hij bij maanlicht en kwam aan de kust. Hij kleedde zich uit en wierp zijn netten uit, en toen hij ze naar de oever trok, voelde hij een groot gewicht. Hij dacht dat hij een grote vis had gevangen en was erg blij. Maar een ogenblik later, toen hij zag dat hij in plaats van een vis slechts het karkas van een ezel in zijn netten had, was hij erg teleurgesteld.
Geërgerd over zo’n slechte vangst, repareerde hij zijn netten, die door het karkas op verschillende plaatsen waren gescheurd, en wierp ze voor de tweede keer uit. Toen hij ze binnenhaalde, voelde hij opnieuw een groot gewicht, dus hij dacht dat ze vol vis zaten. Maar hij vond er alleen maar een grote mand vol afval. Hij was erg geïrriteerd.
"O Fortuna," riep hij, "speel geen spelletjes met mij, een arme visser die nauwelijks zijn gezin kan onderhouden!"
Nadat hij dat had gezegd, gooide hij het afval weg, waste zijn netten schoon van het vuil en wierp ze voor de derde keer uit. Maar hij trok alleen maar stenen, schelpen en modder binnen. Hij was bijna wanhopig.
Toen wierp hij zijn netten voor de vierde keer uit. Toen hij dacht dat hij een vis had, trok hij ze met grote moeite binnen. Maar er zat geen vis in; in plaats daarvan vond hij een gele pot die door zijn gewicht vol leek te zijn met iets. Hij merkte dat deze vastzat en met lood was afgesloten, met het indrukje van een zegel erop. Hij was erg blij. "Ik zal hem aan de smid verkopen," zei hij. "Met het geld zal ik een maat tarwe kopen."Hij onderzocht de pot van alle kanten en schudde hem om te zien of hij rammelde. Hij hoorde niets, dus op grond van de afdichting en de dop concludeerde hij dat er iets waardevols in moest zitten. Om dat te achterhalen, pakte hij zijn mes en opende met enige moeite de pot. Hij draaide hem ondersteboven, maar er kwam niets uit, wat hem enorm verbaasde. Hij plaatste hem voor zich en terwijl hij hem aandachtig bekeek, kwam er zoveel rook uit dat hij een stap of twee achteruit moest doen. Deze rook steeg op tot in de wolken en verspreidde zich over de zee en de kust, waardoor een dikke mist ontstond die de visser verbaasde. Toen alle rook de pot had verlaten, verzamelde deze zich en vormde een dichte massa waarin een geest verschijnde, twee keer zo groot als de grootste reus. Bij het zien van zo’n verschrikkelijk monster wilde de visser wegrennen, maar hij beefde zo van angst dat hij geen stap kon zetten.
"Grootste koning der geesten," riep het monster, "ik zal u nooit meer ongehoorzaam zijn!"
Bij deze woorden kreeg de visser moed.
"Wat zeg je, grote geest? Vertel me je geschiedenis en hoe je in die vaas bent opgesloten geraakt."
De geest keek de visser hooghartig aan. "Spreek tegen mij op een beleefdere manier," zei hij, "voordat ik je dood."
"Ach! Waarom zou je mij doden?" riep de visser. "Ik heb je net bevrijd; ben je dat al vergeten?"
"Nee," antwoordde de geest, "maar dat zal me niet tegenhouden je te doden. Ik zal je slechts één gunst verlenen: de keuze van de manier waarop je zult sterven."
"Maar wat heb ik jou aangedaan?" vroeg de visser.
# book_id: global-gutenberg-translation-6610f3ea17254b05a9c157486597da2c
# book_title: Het verhaal van de visser
# chapter_id: 1-het-verhaal-van-de-visser
# chapter_title: Het verhaal van de visser
# book_page: 2 / 4
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Hij onderzocht de pot van alle kanten en schudde hem om te zien of hij rammelde. Hij hoorde niets, dus op grond van de afdichting en de dop concludeerde hij dat er iets waardevols in moest zitten. Om dat te achterhalen, pakte hij zijn mes en opende met enige moeite de pot. Hij draaide hem ondersteboven, maar er kwam niets uit, wat hem enorm verbaasde. Hij plaatste hem voor zich en terwijl hij hem aandachtig bekeek, kwam er zoveel rook uit dat hij een stap of twee achteruit moest doen. Deze rook steeg op tot in de wolken en verspreidde zich over de zee en de kust, waardoor een dikke mist ontstond die de visser verbaasde. Toen alle rook de pot had verlaten, verzamelde deze zich en vormde een dichte massa waarin een geest verschijnde, twee keer zo groot als de grootste reus. Bij het zien van zo’n verschrikkelijk monster wilde de visser wegrennen, maar hij beefde zo van angst dat hij geen stap kon zetten.
"Grootste koning der geesten," riep het monster, "ik zal u nooit meer ongehoorzaam zijn!"
Bij deze woorden kreeg de visser moed.
"Wat zeg je, grote geest? Vertel me je geschiedenis en hoe je in die vaas bent opgesloten geraakt."
De geest keek de visser hooghartig aan. "Spreek tegen mij op een beleefdere manier," zei hij, "voordat ik je dood."
"Ach! Waarom zou je mij doden?" riep de visser. "Ik heb je net bevrijd; ben je dat al vergeten?"
"Nee," antwoordde de geest, "maar dat zal me niet tegenhouden je te doden. Ik zal je slechts één gunst verlenen: de keuze van de manier waarop je zult sterven."
"Maar wat heb ik jou aangedaan?" vroeg de visser."Ik kan je niet anders behandelen," zei de geest. "Als je wilt weten waarom, luister dan naar mijn verhaal. Ik heb me verzet tegen de koning van de geesten. Om me te straffen, sloot hij me op in deze koperen vaas, plaatste zijn zegel op het loden deksel—wat een betovering is die verhindert dat ik eruit kom—en liet de vaas vervolgens in de zee gooien. Tijdens de eerste eeuw van mijn gevangenschap beloofde ik dat als iemand me zou bevrijden voordat er honderd jaar waren verstreken, ik hem zelfs na zijn dood rijk zou maken. Maar die eeuw ging voorbij en niemand bevrijdde me. In de tweede eeuw beloofde ik dat ik alle schatten van de wereld aan mijn bevrijder zou geven, maar die kwam nooit. In de derde eeuw beloofde ik hem koning te maken, altijd bij hem te zijn en hem elke dag drie wensen te verlenen. Maar dat eeuw ging voorbij, net als de andere, en ik bleef in dezelfde situatie.
Uiteindelijk werd ik kwaad omdat ik zo lang gevangenzat en beloofde dat als iemand me zou bevrijden, ik hem meteen zou doden en hem alleen zou laten kiezen hoe hij zou sterven. Dus zie je: aangezien je me vandaag hebt bevrijd, kies nu hoe je zult sterven."
De visser was erg ongelukkig. "Wat heb ik toch een pech gehad dat ik je heb bevrijd! Ik smeek je mijn leven te sparen."
"Ik heb je gezegd," zei de geest, "dat het onmogelijk is. Kies snel; je verspilt tijd."
De visser begon een plan te bedenken.
"Aangezien ik moet sterven," zei hij, "wil ik, voordat ik de manier van mijn dood kies, je op je erewoord vragen of je echt in die vaas zat."
"Ja, dat was ik," antwoordde de geest.
"Ik kan het echt niet geloven," zei de visser. "Die vaas kon niet eens één van je voeten bevatten, laat staan je hele lichaam. Ik kan het alleen geloven als ik je het zelf zie doen."
Toen begon de geest zichzelf te veranderen in rook, die zich zoals eerder over de zee en de kust verspreidde, zich vervolgens verzamelde en langzaam en gelijkmatig terug de vaas in begon te gaan, totdat er niets meer buiten was. Toen klonk er een stem uit de vaas: "Nou, ongelovige visser, hier ben ik in de vaas. Geloof je me nu?"
De visser nam, in plaats van te antwoorden, het deksel en sloeg het snel op de vaas.
# book_id: global-gutenberg-translation-6610f3ea17254b05a9c157486597da2c
# book_title: Het verhaal van de visser
# chapter_id: 1-het-verhaal-van-de-visser
# chapter_title: Het verhaal van de visser
# book_page: 3 / 4
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Ik kan je niet anders behandelen," zei de geest. "Als je wilt weten waarom, luister dan naar mijn verhaal. Ik heb me verzet tegen de koning van de geesten. Om me te straffen, sloot hij me op in deze koperen vaas, plaatste zijn zegel op het loden deksel—wat een betovering is die verhindert dat ik eruit kom—en liet de vaas vervolgens in de zee gooien. Tijdens de eerste eeuw van mijn gevangenschap beloofde ik dat als iemand me zou bevrijden voordat er honderd jaar waren verstreken, ik hem zelfs na zijn dood rijk zou maken. Maar die eeuw ging voorbij en niemand bevrijdde me. In de tweede eeuw beloofde ik dat ik alle schatten van de wereld aan mijn bevrijder zou geven, maar die kwam nooit. In de derde eeuw beloofde ik hem koning te maken, altijd bij hem te zijn en hem elke dag drie wensen te verlenen. Maar dat eeuw ging voorbij, net als de andere, en ik bleef in dezelfde situatie.
Uiteindelijk werd ik kwaad omdat ik zo lang gevangenzat en beloofde dat als iemand me zou bevrijden, ik hem meteen zou doden en hem alleen zou laten kiezen hoe hij zou sterven. Dus zie je: aangezien je me vandaag hebt bevrijd, kies nu hoe je zult sterven."
De visser was erg ongelukkig. "Wat heb ik toch een pech gehad dat ik je heb bevrijd! Ik smeek je mijn leven te sparen."
"Ik heb je gezegd," zei de geest, "dat het onmogelijk is. Kies snel; je verspilt tijd."
De visser begon een plan te bedenken.
"Aangezien ik moet sterven," zei hij, "wil ik, voordat ik de manier van mijn dood kies, je op je erewoord vragen of je echt in die vaas zat."
"Ja, dat was ik," antwoordde de geest.
"Ik kan het echt niet geloven," zei de visser. "Die vaas kon niet eens één van je voeten bevatten, laat staan je hele lichaam. Ik kan het alleen geloven als ik je het zelf zie doen."
Toen begon de geest zichzelf te veranderen in rook, die zich zoals eerder over de zee en de kust verspreidde, zich vervolgens verzamelde en langzaam en gelijkmatig terug de vaas in begon te gaan, totdat er niets meer buiten was. Toen klonk er een stem uit de vaas: "Nou, ongelovige visser, hier ben ik in de vaas. Geloof je me nu?"
De visser nam, in plaats van te antwoorden, het deksel en sloeg het snel op de vaas."Nu, o geest," riep hij, "vraag mij vergiffenis en kies de dood die je zult sterven! Maar nee, het is beter dat ik je in de zee gooi, waaruit ik je heb gehaald, en dat ik een huis aan de kust bouw om vissers die hier komen om hun netten uit te werpen te waarschuwen tegen het vissen naar zo'n kwade geest als jij, die belooft de man te doden die je bevrijdt."
Bij deze woorden deed de geest alles wat hij kon om eruit te komen, maar dat lukte hem niet vanwege de betovering van het deksel.
Toen probeerde hij met list eruit te komen. "Als je het deksel opheft," zei hij, "zal ik je belonen."
"Nee," antwoordde de visser, "als ik mezelf aan jou toevertrouw, vrees ik dat je me zult behandelen zoals een zekere Griekse koning de arts Douban behandelde. Luister, en ik zal het je vertellen."
# book_id: global-gutenberg-translation-6610f3ea17254b05a9c157486597da2c
# book_title: Het verhaal van de visser
# chapter_id: 1-het-verhaal-van-de-visser
# chapter_title: Het verhaal van de visser
# book_page: 4 / 4
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Nu, o geest," riep hij, "vraag mij vergiffenis en kies de dood die je zult sterven! Maar nee, het is beter dat ik je in de zee gooi, waaruit ik je heb gehaald, en dat ik een huis aan de kust bouw om vissers die hier komen om hun netten uit te werpen te waarschuwen tegen het vissen naar zo'n kwade geest als jij, die belooft de man te doden die je bevrijdt."
Bij deze woorden deed de geest alles wat hij kon om eruit te komen, maar dat lukte hem niet vanwege de betovering van het deksel.
Toen probeerde hij met list eruit te komen. "Als je het deksel opheft," zei hij, "zal ik je belonen."
"Nee," antwoordde de visser, "als ik mezelf aan jou toevertrouw, vrees ik dat je me zult behandelen zoals een zekere Griekse koning de arts Douban behandelde. Luister, en ik zal het je vertellen."
BokRobot
BokRobot samler bøker og eventyr du kan lese og utforske. Her finner du et stadig voksende utvalg, og du kan også lage dine egne bøker og eventyr.