BokRobot leseutgave
Bøker
GratisHet huwelijksfeest van Ilmarinen
R. Eivind
Velg versjon
Uiteindelijk begonnen de gasten te arriveren, en Ilmarinen kwam, omringd door honderden van zijn vrienden, op een kolenzwart paard aanrijden; op zijn slee zaten dezelfde vogels die er ook op zaten toen hij de Regenboogmaagd, de mooiste dochter van Louhi, kwam verzoeken. Toen hij van zijn slee stapte, stuurde Louhi haar beste dienaren eropuit om het paard te nemen en hem het allerbeste voedsel te geven in een krib van puur goud. Maar toen Ilmarinen naar binnen wilde, bleek dat hij te lang was om door de deuropening te passen zonder zich te bukken, wat zeer ongelukkig zou zijn geweest; daarom moest Louhi de bovenste balk laten verwijderen voordat hij naar binnen kon.
Binnen was de woning zo veranderd dat niemand haar nog zou herkennen. Louhi had er een magische spreuk over uitgesproken, en alle balken, deuren en vensterbanken waren gemaakt van botten die glansden als ivoor; de ramen waren versierd met forelenschalen, en de haarden waren geplaatst in bloemen. De stoelen, tafels en vloeren waren van goud, zilver en koper, met haarden van marmer en zijden tapijten op de vloeren. Louhi heette Ilmarinen welkom toen hij de gastenhal binnenkwam, en nadat ze haar dienstmeisjes had opgeroepen, keek ze naar de aanbidder van haar dochter. De meisjes droegen waskaarsen, en bij hun licht zag de bruidegom er mooier uit dan ooit tevoren; zijn ogen schitterden als de golven van de zee.
Vervolgens gaf Louhi de meisjes opdracht om Ilmarinen naar de ereplaats aan de tafel in de grote zaal te brengen, waarna alle andere gasten hun plaats innamen en het feest begon. Eerst serveerde Louhi de heerlijkste gerechten van allerlei soorten aan de bruidegom: honingkoekjes, riviersalmon, boter, spek en alle delicatessen die men zich maar kan voorstellen. Nadat hij was bediend, brachten de dienaren de gerechten rond naar de anderen. Daarna werd schuimend bier gebracht in zilveren kannen, en iedereen kreeg op dezelfde volgorde te drinken.
# book_id: global-gutenberg-translation-78bbbd51f0e64cb3a46d86719f8be784
# book_title: Het huwelijksfeest van Ilmarinen
# chapter_id: 1-het-huwelijksfeest-van-ilmarinen
# chapter_title: Het huwelijksfeest van Ilmarinen
# book_page: 1 / 4
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Uiteindelijk begonnen de gasten te arriveren, en Ilmarinen kwam, omringd door honderden van zijn vrienden, op een kolenzwart paard aanrijden; op zijn slee zaten dezelfde vogels die er ook op zaten toen hij de Regenboogmaagd, de mooiste dochter van Louhi, kwam verzoeken. Toen hij van zijn slee stapte, stuurde Louhi haar beste dienaren eropuit om het paard te nemen en hem het allerbeste voedsel te geven in een krib van puur goud. Maar toen Ilmarinen naar binnen wilde, bleek dat hij te lang was om door de deuropening te passen zonder zich te bukken, wat zeer ongelukkig zou zijn geweest; daarom moest Louhi de bovenste balk laten verwijderen voordat hij naar binnen kon.
Binnen was de woning zo veranderd dat niemand haar nog zou herkennen. Louhi had er een magische spreuk over uitgesproken, en alle balken, deuren en vensterbanken waren gemaakt van botten die glansden als ivoor; de ramen waren versierd met forelenschalen, en de haarden waren geplaatst in bloemen. De stoelen, tafels en vloeren waren van goud, zilver en koper, met haarden van marmer en zijden tapijten op de vloeren. Louhi heette Ilmarinen welkom toen hij de gastenhal binnenkwam, en nadat ze haar dienstmeisjes had opgeroepen, keek ze naar de aanbidder van haar dochter. De meisjes droegen waskaarsen, en bij hun licht zag de bruidegom er mooier uit dan ooit tevoren; zijn ogen schitterden als de golven van de zee.
Vervolgens gaf Louhi de meisjes opdracht om Ilmarinen naar de ereplaats aan de tafel in de grote zaal te brengen, waarna alle andere gasten hun plaats innamen en het feest begon. Eerst serveerde Louhi de heerlijkste gerechten van allerlei soorten aan de bruidegom: honingkoekjes, riviersalmon, boter, spek en alle delicatessen die men zich maar kan voorstellen. Nadat hij was bediend, brachten de dienaren de gerechten rond naar de anderen. Daarna werd schuimend bier gebracht in zilveren kannen, en iedereen kreeg op dezelfde volgorde te drinken.Alle helden en magiërs die daar bijeen waren, begonnen zich vrolijk te voelen, en Wainamoinen zei dat iemand de lof van het bier moest zingen. Maar er was niemand anders te vinden die dat wilde doen, en iedereen drong er bij Wainamoinen op aan om te zingen. Uiteindelijk stond hij op en begon te zingen. Eerst zong hij over het bier, en daarna zong hij, vanuit zijn grote voorraad aan wijsheid, het ene lied na het andere over de dagen van weleer, totdat elke gast vrolijk werd door zijn magische zangkunst. Maar toen Wainamoinen klaar was met zingen, voegde hij eraan toe: "Toch ben ik maar een arme zanger. Want als de grote Ukko zijn volmaakte wijsheidsliederen zou zingen, zou hij de oceanen veranderen in honing, het zand in bessen, de kiezels in gerst, de rivieren in bier, de vruchten in goud en de bergen in brood. Schenk uw zegen, grote Ukko, over dit feest van ons.
Zend vreugde, gezondheid en troost naar allen die hier zijn, opdat wij ooit met plezier terug kunnen kijken naar Ilmarinens huwelijk met de mooie Maagd van de Regenboog."
Zo eindigde Wainamoinen, de grote zanger, zijn zang, en het was tijd voor de bruid en de bruidegom om naar hun verre thuis in Kalevala te vertrekken. Maar eerst moest de wijze maagd Osmotar de bruid instrueren over haar toekomstige leven. Osmotar zei haar dat ze voortaan bedachtzaam en niet dwaas moest zijn, en dat ze de familie van haar echtgenoot moest liefhebben als de hare. Osmotar zei haar ook nooit lui te zijn, en gaf haar vervolgens instructies over alle huishoudelijke taken die de vrouwen in Kalevala hadden. Tegelijkertijd benadrukte ze echter hoe slecht het zou zijn als ze, ondanks dit alles, haar eigen ouders zou vergeten. Daarna wendde Osmotar zich tot de bruidegom en gebood hem zijn bruid altijd te liefhebben en te eren, en haar nooit slecht te behandelen.
# book_id: global-gutenberg-translation-78bbbd51f0e64cb3a46d86719f8be784
# book_title: Het huwelijksfeest van Ilmarinen
# chapter_id: 1-het-huwelijksfeest-van-ilmarinen
# chapter_title: Het huwelijksfeest van Ilmarinen
# book_page: 2 / 4
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Alle helden en magiërs die daar bijeen waren, begonnen zich vrolijk te voelen, en Wainamoinen zei dat iemand de lof van het bier moest zingen. Maar er was niemand anders te vinden die dat wilde doen, en iedereen drong er bij Wainamoinen op aan om te zingen. Uiteindelijk stond hij op en begon te zingen. Eerst zong hij over het bier, en daarna zong hij, vanuit zijn grote voorraad aan wijsheid, het ene lied na het andere over de dagen van weleer, totdat elke gast vrolijk werd door zijn magische zangkunst. Maar toen Wainamoinen klaar was met zingen, voegde hij eraan toe: "Toch ben ik maar een arme zanger. Want als de grote Ukko zijn volmaakte wijsheidsliederen zou zingen, zou hij de oceanen veranderen in honing, het zand in bessen, de kiezels in gerst, de rivieren in bier, de vruchten in goud en de bergen in brood. Schenk uw zegen, grote Ukko, over dit feest van ons.
Zend vreugde, gezondheid en troost naar allen die hier zijn, opdat wij ooit met plezier terug kunnen kijken naar Ilmarinens huwelijk met de mooie Maagd van de Regenboog."
Zo eindigde Wainamoinen, de grote zanger, zijn zang, en het was tijd voor de bruid en de bruidegom om naar hun verre thuis in Kalevala te vertrekken. Maar eerst moest de wijze maagd Osmotar de bruid instrueren over haar toekomstige leven. Osmotar zei haar dat ze voortaan bedachtzaam en niet dwaas moest zijn, en dat ze de familie van haar echtgenoot moest liefhebben als de hare. Osmotar zei haar ook nooit lui te zijn, en gaf haar vervolgens instructies over alle huishoudelijke taken die de vrouwen in Kalevala hadden. Tegelijkertijd benadrukte ze echter hoe slecht het zou zijn als ze, ondanks dit alles, haar eigen ouders zou vergeten. Daarna wendde Osmotar zich tot de bruidegom en gebood hem zijn bruid altijd te liefhebben en te eren, en haar nooit slecht te behandelen.Zo gaf ze beiden raad, en ze maakten zich klaar om te vertrekken. Maar het Regenboogmeisje weende, want ze liet alle vreugden en geneugten van haar jeugd achter zich, evenals degenen van wie ze hield, om naar een ver land te gaan waar alles nieuw en vreemd zou zijn, en misschien zelfs te zwaar voor haar. Toch werden uiteindelijk alle afscheidswoorden gezegd, werd het laatste vaarwel gesproken, en stapten de twee in hun slee. In het volgende ogenblik vloog het snelle zwarte paard weg als een pijl, op weg naar het land van Kalevala, waarbij ze het sombere Noordland ver achter zich lieten; een land dat toch zo dierbaar was aan het Regenboogmeisje en dat ze nooit meer zou zien.
Drie dagen reisden ze zonder te stoppen verder over heuvels en dalen, en op de derde avond zagen ze Ilmarinens smederij al in de verte liggen, en ze konden de rook zien opstijgen uit de schoorstenen van hun huis. Daar ontdekten ze dat ze al lang werden verwacht, en er was grote vreugde toen hun slee aankwam, met de vogels die vrolijk op de voorkant ervan zongen, allemaal stralend en blij.
Lakko, Ilmarinens moeder, ontving hen aan de deur en heette het mooie Regenboogmeisje van harte welkom. Toen het bruidspaar zijn bontjassen had uitgetrokken, serveerde ze hen het allerbeste eten en drinken: de meest verfijnde stukken rendier, tarwebroodjes, honingkoekjes, allerlei soorten vis en het beste bier. En terwijl ze aten, begonnen de anderen, die vroeger gasten van de oude Louhi waren geweest, binnen te komen, en al snel werd er een groot feest gehouden, bijna net zo groots als het feest dat er vroeger bij Louhi had plaatsgevonden.
# book_id: global-gutenberg-translation-78bbbd51f0e64cb3a46d86719f8be784
# book_title: Het huwelijksfeest van Ilmarinen
# chapter_id: 1-het-huwelijksfeest-van-ilmarinen
# chapter_title: Het huwelijksfeest van Ilmarinen
# book_page: 3 / 4
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Zo gaf ze beiden raad, en ze maakten zich klaar om te vertrekken. Maar het Regenboogmeisje weende, want ze liet alle vreugden en geneugten van haar jeugd achter zich, evenals degenen van wie ze hield, om naar een ver land te gaan waar alles nieuw en vreemd zou zijn, en misschien zelfs te zwaar voor haar. Toch werden uiteindelijk alle afscheidswoorden gezegd, werd het laatste vaarwel gesproken, en stapten de twee in hun slee. In het volgende ogenblik vloog het snelle zwarte paard weg als een pijl, op weg naar het land van Kalevala, waarbij ze het sombere Noordland ver achter zich lieten; een land dat toch zo dierbaar was aan het Regenboogmeisje en dat ze nooit meer zou zien.
Drie dagen reisden ze zonder te stoppen verder over heuvels en dalen, en op de derde avond zagen ze Ilmarinens smederij al in de verte liggen, en ze konden de rook zien opstijgen uit de schoorstenen van hun huis. Daar ontdekten ze dat ze al lang werden verwacht, en er was grote vreugde toen hun slee aankwam, met de vogels die vrolijk op de voorkant ervan zongen, allemaal stralend en blij.
Lakko, Ilmarinens moeder, ontving hen aan de deur en heette het mooie Regenboogmeisje van harte welkom. Toen het bruidspaar zijn bontjassen had uitgetrokken, serveerde ze hen het allerbeste eten en drinken: de meest verfijnde stukken rendier, tarwebroodjes, honingkoekjes, allerlei soorten vis en het beste bier. En terwijl ze aten, begonnen de anderen, die vroeger gasten van de oude Louhi waren geweest, binnen te komen, en al snel werd er een groot feest gehouden, bijna net zo groots als het feest dat er vroeger bij Louhi had plaatsgevonden.Terwijl zij allen aan het feesten waren, stond Wainamoinen op en begon opnieuw te zingen. Deze keer zong hij lofliederen op de vader en moeder van de bruidegom, op de bruid en de bruidegom, en sloot af met lof voor de gasten die daar bijeen waren. Daarna namen hij en velen van de gasten afscheid en reisden samen naar hun huizen. Drie dagen lang reden ze samen verder, en Wainamoinen bleef de hele tijd zingen, totdat plotseling zijn lied werd onderbroken, want zijn slee botste tegen een berkenboom en werd in stukken gebroken. Maar Wainamoinen overwoog de situatie en zei toen: "Is er hier iemand die naar Tuonela, het Land der Dood, wil gaan om de boor van Tuoni te halen, zodat ik mijn slee daarmee kan repareren?" Maar niemand wilde zo'n gevaarlijke reis ondernemen, dus ging Wainamoinen uiteindelijk zelf en haalde de magische boor van Tuoni. Met behulp daarvan stelde hij bij zijn terugkeer zijn magische slee weer in elkaar.
Vervolgens spande hij zijn paard opnieuw aan en galoppeerde naar huis. Zo eindigden Ilmarinens bruiloft en de feesten die erop volgden.
# book_id: global-gutenberg-translation-78bbbd51f0e64cb3a46d86719f8be784
# book_title: Het huwelijksfeest van Ilmarinen
# chapter_id: 1-het-huwelijksfeest-van-ilmarinen
# chapter_title: Het huwelijksfeest van Ilmarinen
# book_page: 4 / 4
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Terwijl zij allen aan het feesten waren, stond Wainamoinen op en begon opnieuw te zingen. Deze keer zong hij lofliederen op de vader en moeder van de bruidegom, op de bruid en de bruidegom, en sloot af met lof voor de gasten die daar bijeen waren. Daarna namen hij en velen van de gasten afscheid en reisden samen naar hun huizen. Drie dagen lang reden ze samen verder, en Wainamoinen bleef de hele tijd zingen, totdat plotseling zijn lied werd onderbroken, want zijn slee botste tegen een berkenboom en werd in stukken gebroken. Maar Wainamoinen overwoog de situatie en zei toen: "Is er hier iemand die naar Tuonela, het Land der Dood, wil gaan om de boor van Tuoni te halen, zodat ik mijn slee daarmee kan repareren?" Maar niemand wilde zo'n gevaarlijke reis ondernemen, dus ging Wainamoinen uiteindelijk zelf en haalde de magische boor van Tuoni. Met behulp daarvan stelde hij bij zijn terugkeer zijn magische slee weer in elkaar.
Vervolgens spande hij zijn paard opnieuw aan en galoppeerde naar huis. Zo eindigden Ilmarinens bruiloft en de feesten die erop volgden.
BokRobot
BokRobot samler bøker og eventyr du kan lese og utforske. Her finner du et stadig voksende utvalg, og du kan også lage dine egne bøker og eventyr.