BokRobot leseutgave
Bøker
GratisHoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
Carolyn Sherwin Bailey
Velg versjon
Apollo had grote problemen, want hij had een van de kuddes vee die hij op aarde bezat verloren. Hij wist precies waar hij ze de avond ervoor had achtergelaten, in een weiland in Arcadia, maar toen hij de volgende ochtend met de eerste zonsopgang in zijn lichte wagen naar buiten reed, was de kudde verdwenen. Hij doorzocht het land tot ver in de omtrek, maar kon geen enkele spoor van de koeien vinden. Er was zelfs geen enkele hoefafdruk te zien die kon aangeven waar ze heen waren gegaan.
Terwijl Apollo zocht, ontmoette hij een boer uit die streek genaamd Battus, wiens ogen bijna uit zijn hoofd sprongen van verbazing.
"Hebt u in deze streken een verdwaalde veekudde gezien, boer?" vroeg Apollo hem. "Ik heb mijn beste kudde verloren en kan van geen enkele koe een spoor van hoef of huid vinden."
"Ik zag gisteravond vreemde dingen met een kudde," antwoordde Battus. "Het was een donkere, bewolkte nacht en ik ging naar buiten om te kijken of mijn schapenveestapel veilig in de schaapskooi vastzat. Wat ik zag, leek op een van de trucs die Pan en zijn familie van Satyrs uithalen, maar ik betwijfel of zelfs zij over zulke toverkrachten beschikken. Ik geloof dat ik het heb gedroomd."
"Vertel me zonder verder woorden wat je hebt gezien," beval Apollo de boer ongeduldig.
"Het was midden in de nacht," legde Battus uit. "Toen ik langs een veld liep waar een fijne veekudde rustte, zag ik een kind over het gras komen, zo snel en zeker alsof hij vleugels had. Af en toe stopte hij, raapte een handvol broomstro en bond dat in bosjes, die hij met gedroogd gras vastbond. Al spoedig kwam het kind bij de kudde en bond hij een bosje broomstro aan de hoef van elke koe. Daarna dreef hij de hele kudde achterwaarts richting de grot van Pylos, die, zoals u weet, maar op korte afstand hiervandaan ligt. Ik volgde hem een stukje, maar verloor hen, want het kind ging met de snelheid van de wind. Ik kon hun spoor niet meer terugvinden, want ze lieten geen enkele voetafdruk achter. De brooms op hun hoeven veegden hun spoor schoon."
# book_id: global-gutenberg-translation-af3069b8e77944c28ec1a939f72c4545
# book_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# chapter_id: 1-hoe-mercurius-afstand-deed-van-zijn-trucs
# chapter_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# book_page: 1 / 6
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Apollo had grote problemen, want hij had een van de kuddes vee die hij op aarde bezat verloren. Hij wist precies waar hij ze de avond ervoor had achtergelaten, in een weiland in Arcadia, maar toen hij de volgende ochtend met de eerste zonsopgang in zijn lichte wagen naar buiten reed, was de kudde verdwenen. Hij doorzocht het land tot ver in de omtrek, maar kon geen enkele spoor van de koeien vinden. Er was zelfs geen enkele hoefafdruk te zien die kon aangeven waar ze heen waren gegaan.
Terwijl Apollo zocht, ontmoette hij een boer uit die streek genaamd Battus, wiens ogen bijna uit zijn hoofd sprongen van verbazing.
"Hebt u in deze streken een verdwaalde veekudde gezien, boer?" vroeg Apollo hem. "Ik heb mijn beste kudde verloren en kan van geen enkele koe een spoor van hoef of huid vinden."
"Ik zag gisteravond vreemde dingen met een kudde," antwoordde Battus. "Het was een donkere, bewolkte nacht en ik ging naar buiten om te kijken of mijn schapenveestapel veilig in de schaapskooi vastzat. Wat ik zag, leek op een van de trucs die Pan en zijn familie van Satyrs uithalen, maar ik betwijfel of zelfs zij over zulke toverkrachten beschikken. Ik geloof dat ik het heb gedroomd."
"Vertel me zonder verder woorden wat je hebt gezien," beval Apollo de boer ongeduldig.
"Het was midden in de nacht," legde Battus uit. "Toen ik langs een veld liep waar een fijne veekudde rustte, zag ik een kind over het gras komen, zo snel en zeker alsof hij vleugels had. Af en toe stopte hij, raapte een handvol broomstro en bond dat in bosjes, die hij met gedroogd gras vastbond. Al spoedig kwam het kind bij de kudde en bond hij een bosje broomstro aan de hoef van elke koe. Daarna dreef hij de hele kudde achterwaarts richting de grot van Pylos, die, zoals u weet, maar op korte afstand hiervandaan ligt. Ik volgde hem een stukje, maar verloor hen, want het kind ging met de snelheid van de wind. Ik kon hun spoor niet meer terugvinden, want ze lieten geen enkele voetafdruk achter. De brooms op hun hoeven veegden hun spoor schoon.""Een list die mij door de kring der goden werd aangedaan!", riep Apollo uit, zijn ogen donker van woede en de lichtstralen die hij om zijn hoofd droeg, stootten vonken vuur uit. En zonder Battus ook maar te bedanken voor zijn informatie, reed Apollo met de snelheid van de bliksem naar de grot van Pylos. Daar graasden zijn kudden vredig buiten, en toen Apollo zich met geweld een weg naar binnen baande, zag hij het ondeugende jongetje dat de oorzaak van al die ellende was.
Hij sliep nog diep en was helemaal alleen, want hij was in die grot geboren en kende geen ander thuis.
Apollo schudde hem wakker, en hij opende een paar van de helderste, meest ondeugende ogen die ooit op aarde of op de berg Olympus waren gezien. Maar toen hij Apollo zag, sloeg hij zijn ogen weer dicht, alsof hij sliep, want net als de meeste mensen die hun sluwe verstand gebruiken om anderen problemen te bezorgen, wilde ook hij niet ontdekt worden.
Het was Mercurius, en hij was al op zo'n jonge leeftijd begonnen met het uithalen van streken, zelfs tegen de goden.
"Wat bedoel je daarmee dat je de kudden van Arcadia naar deze eenzame plek hebt gedreven?", vroeg Apollo woedend aan Mercurius. "Weet je niet dat de inwoners van het land van die kudden afhankelijk zijn voor hun voedsel en dat de goden, die naar de aarde afdalen, room en kwark nodig hebben?"
Maar Mercurius zei geen woord. Hij schudde alleen zijn kleine schouders en knipperde zijn ogen nog strakker dicht.
"Nou, je zult gestraft worden zoals je verdient", zei Apollo, die zijn geduld helemaal had verloren, en hij pakte Mercurius op, niet erg zachtaardig, en zette hem in zijn strijdwagen. Daarna reed hij met hem zo snel als hij kon rechtstreeks naar de troon van Jupiter, de koning der goden, op de berg Olympus.
Het moet een hele beproeving zijn geweest, zeker voor een jongetje als Mercurius. De troon van Jupiter was heel hoog en verblindde zijn ogen met het schitterende goud en de kostbare stenen, en er lagen stapels bliksemstralen vlakbij, klaar om te worden afgeschoten als het nodig was. En Jupiter zelf droeg een heel donkere frons toen Apollo hem vertelde over de list die Mercurius had uitgehaald.
# book_id: global-gutenberg-translation-af3069b8e77944c28ec1a939f72c4545
# book_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# chapter_id: 1-hoe-mercurius-afstand-deed-van-zijn-trucs
# chapter_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# book_page: 2 / 6
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Een list die mij door de kring der goden werd aangedaan!", riep Apollo uit, zijn ogen donker van woede en de lichtstralen die hij om zijn hoofd droeg, stootten vonken vuur uit. En zonder Battus ook maar te bedanken voor zijn informatie, reed Apollo met de snelheid van de bliksem naar de grot van Pylos. Daar graasden zijn kudden vredig buiten, en toen Apollo zich met geweld een weg naar binnen baande, zag hij het ondeugende jongetje dat de oorzaak van al die ellende was.
Hij sliep nog diep en was helemaal alleen, want hij was in die grot geboren en kende geen ander thuis.
Apollo schudde hem wakker, en hij opende een paar van de helderste, meest ondeugende ogen die ooit op aarde of op de berg Olympus waren gezien. Maar toen hij Apollo zag, sloeg hij zijn ogen weer dicht, alsof hij sliep, want net als de meeste mensen die hun sluwe verstand gebruiken om anderen problemen te bezorgen, wilde ook hij niet ontdekt worden.
Het was Mercurius, en hij was al op zo'n jonge leeftijd begonnen met het uithalen van streken, zelfs tegen de goden.
"Wat bedoel je daarmee dat je de kudden van Arcadia naar deze eenzame plek hebt gedreven?", vroeg Apollo woedend aan Mercurius. "Weet je niet dat de inwoners van het land van die kudden afhankelijk zijn voor hun voedsel en dat de goden, die naar de aarde afdalen, room en kwark nodig hebben?"
Maar Mercurius zei geen woord. Hij schudde alleen zijn kleine schouders en knipperde zijn ogen nog strakker dicht.
"Nou, je zult gestraft worden zoals je verdient", zei Apollo, die zijn geduld helemaal had verloren, en hij pakte Mercurius op, niet erg zachtaardig, en zette hem in zijn strijdwagen. Daarna reed hij met hem zo snel als hij kon rechtstreeks naar de troon van Jupiter, de koning der goden, op de berg Olympus.
Het moet een hele beproeving zijn geweest, zeker voor een jongetje als Mercurius. De troon van Jupiter was heel hoog en verblindde zijn ogen met het schitterende goud en de kostbare stenen, en er lagen stapels bliksemstralen vlakbij, klaar om te worden afgeschoten als het nodig was. En Jupiter zelf droeg een heel donkere frons toen Apollo hem vertelde over de list die Mercurius had uitgehaald."Hij zal worden weggegooid—" begon Jupiter, denkend aan de straf om Mercurius de gemeenschap met de goden te ontzeggen, maar op dat moment keek Mercurius de koning der goden recht in de ogen, en Jupiter keek terug. Toen schrok Jupiter, want hij zag dat Mercurius zelf een god was. Misschien was hij op dat moment wel een heel stout en jonge god, maar het leek alsof hij grote daden kon verrichten als hij zich daar maar toe zou besluiten. Jupiter riep Mercurius naar zijn troon en sprak met hem.
"Ikzelf heb een koe verloren," vertelde hij aan Mercurius. "In feite is ze helemaal geen koe, maar een mooie jonkvrouw genaamd Io, die vermomd is, en ik heb begrepen dat ze op aarde leeft, bewaakt door een wachter genaamd Argus, die honderd ogen heeft. Ik wil graag de mooie Io redden en haar haar ware gedaante teruggeven, maar Argus sluit nooit al zijn ogen tegelijkertijd. Hij slaapt met maar liefst vijftig ogen open. Denk je dat je me daarbij kunt helpen?"
Mercurius stond heel rechtop toen hij zei: "Ik zal het proberen."
"Je hebt misschien hulp nodig, jongen," zei Apollo, die zijn woede verloor bij de gedachte aan dit grote avontuur dat Mercurius zou gaan ondernemen.
"Neem deze," en hij gaf de jonge god enkele zeer nuttige geschenken: een gouden waarzeggerstaf, vormgegeven als twee in elkaar verstrengelde slangen, en een paar vleugels voor zijn voeten en een paar voor zijn hoed.
Toen Mercurius de gouden staf in zijn hand nam en de vleugels omdeed, werd hij plotseling heel lang en kreeg bijna de gestalte en het uiterlijk van de goden. Hij was nu hun boodschapper, en hij wist dat hij een sneller verstand en meer sluwheid had dan wie dan ook van hen. Hij vertrok onmiddellijk naar de groene velden van Arcadia, waar Io graasde.
# book_id: global-gutenberg-translation-af3069b8e77944c28ec1a939f72c4545
# book_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# chapter_id: 1-hoe-mercurius-afstand-deed-van-zijn-trucs
# chapter_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# book_page: 3 / 6
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Hij zal worden weggegooid—" begon Jupiter, denkend aan de straf om Mercurius de gemeenschap met de goden te ontzeggen, maar op dat moment keek Mercurius de koning der goden recht in de ogen, en Jupiter keek terug. Toen schrok Jupiter, want hij zag dat Mercurius zelf een god was. Misschien was hij op dat moment wel een heel stout en jonge god, maar het leek alsof hij grote daden kon verrichten als hij zich daar maar toe zou besluiten. Jupiter riep Mercurius naar zijn troon en sprak met hem.
"Ikzelf heb een koe verloren," vertelde hij aan Mercurius. "In feite is ze helemaal geen koe, maar een mooie jonkvrouw genaamd Io, die vermomd is, en ik heb begrepen dat ze op aarde leeft, bewaakt door een wachter genaamd Argus, die honderd ogen heeft. Ik wil graag de mooie Io redden en haar haar ware gedaante teruggeven, maar Argus sluit nooit al zijn ogen tegelijkertijd. Hij slaapt met maar liefst vijftig ogen open. Denk je dat je me daarbij kunt helpen?"
Mercurius stond heel rechtop toen hij zei: "Ik zal het proberen."
"Je hebt misschien hulp nodig, jongen," zei Apollo, die zijn woede verloor bij de gedachte aan dit grote avontuur dat Mercurius zou gaan ondernemen.
"Neem deze," en hij gaf de jonge god enkele zeer nuttige geschenken: een gouden waarzeggerstaf, vormgegeven als twee in elkaar verstrengelde slangen, en een paar vleugels voor zijn voeten en een paar voor zijn hoed.
Toen Mercurius de gouden staf in zijn hand nam en de vleugels omdeed, werd hij plotseling heel lang en kreeg bijna de gestalte en het uiterlijk van de goden. Hij was nu hun boodschapper, en hij wist dat hij een sneller verstand en meer sluwheid had dan wie dan ook van hen. Hij vertrok onmiddellijk naar de groene velden van Arcadia, waar Io graasde.En daar was de oude Argus die haar met al zijn honderd ogen bewaakte. Hij liet het kleine kalfje overdag grazen, maar toen de nacht viel, bond hij een ruw touw om haar nek. Ze verlangde ernaar haar armen uit te strekken en Argus om vrijheid te smeken, maar ze had geen armen om uit te strekken en haar stem was slechts een luid gebrul dat zelfs haarzelf angst aanjoeg. Haar vader en haar broers gaven haar plukken gras, maar ze wisten niet wie ze was. Geen wonder dat Mercurius zich haastte om Io te hulp te komen, zijn vleugels achterlatend toen hij bij Argus aankwam en alleen zijn toverstaf bij zich houdend. Onderweg leende hij de pijpen van Pan en bracht hij een kudde schapen mee, zodat hij voor Argus slechts als een zwervende herder verscheen.
Argus luisterde met het grootste genoegen naar de muziek van de pijpen, want hij had ze nog nooit eerder gehoord. Hij riep naar Mercurius terwijl die langs wandelde. "Kom en ga naast me zitten op deze steen," smeekte hij. "Er is geen betere weidegrond in heel Arcadia dan deze."
Dus ging Mercurius naast Argus zitten en speelde voor hem zolang als hij wenste, en daarna vertelde hij hem de rest van de dag verhalen, totdat de zon was ondergegaan en het sterrenlicht was. Io graasde nog steeds in de buurt, zonder vastgebonden te zijn. Naarmate de nacht vorderde en Mercurius Argus bleef kalmeren met zijn muziek en verhalen, sloten een voor een zijn honderd ogen zich. Bij de eerste zonnestraal ging het laatste oog dicht, en Mercurius leidde Io weg naar Jupiter om haar weer haar ware vorm terug te geven. Hij deed nog iets anders. Hij gaf Juno alle ogen van Argus als geschenk, wat haar zozeer plezierde dat ze ze als versiering in de staart van haar pauw plaatste. Je kunt ze daar vandaag nog steeds zien.
# book_id: global-gutenberg-translation-af3069b8e77944c28ec1a939f72c4545
# book_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# chapter_id: 1-hoe-mercurius-afstand-deed-van-zijn-trucs
# chapter_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# book_page: 4 / 6
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
En daar was de oude Argus die haar met al zijn honderd ogen bewaakte. Hij liet het kleine kalfje overdag grazen, maar toen de nacht viel, bond hij een ruw touw om haar nek. Ze verlangde ernaar haar armen uit te strekken en Argus om vrijheid te smeken, maar ze had geen armen om uit te strekken en haar stem was slechts een luid gebrul dat zelfs haarzelf angst aanjoeg. Haar vader en haar broers gaven haar plukken gras, maar ze wisten niet wie ze was. Geen wonder dat Mercurius zich haastte om Io te hulp te komen, zijn vleugels achterlatend toen hij bij Argus aankwam en alleen zijn toverstaf bij zich houdend. Onderweg leende hij de pijpen van Pan en bracht hij een kudde schapen mee, zodat hij voor Argus slechts als een zwervende herder verscheen.
Argus luisterde met het grootste genoegen naar de muziek van de pijpen, want hij had ze nog nooit eerder gehoord. Hij riep naar Mercurius terwijl die langs wandelde. "Kom en ga naast me zitten op deze steen," smeekte hij. "Er is geen betere weidegrond in heel Arcadia dan deze."
Dus ging Mercurius naast Argus zitten en speelde voor hem zolang als hij wenste, en daarna vertelde hij hem de rest van de dag verhalen, totdat de zon was ondergegaan en het sterrenlicht was. Io graasde nog steeds in de buurt, zonder vastgebonden te zijn. Naarmate de nacht vorderde en Mercurius Argus bleef kalmeren met zijn muziek en verhalen, sloten een voor een zijn honderd ogen zich. Bij de eerste zonnestraal ging het laatste oog dicht, en Mercurius leidde Io weg naar Jupiter om haar weer haar ware vorm terug te geven. Hij deed nog iets anders. Hij gaf Juno alle ogen van Argus als geschenk, wat haar zozeer plezierde dat ze ze als versiering in de staart van haar pauw plaatste. Je kunt ze daar vandaag nog steeds zien.Zo was Mercurius weer veilig in de gunst van de goden. Ze begonnen hem ongewone taken te geven, zoals Pandora en haar betoverde doos naar de aarde brengen, nieuwe wapenrustingen naar de helden brengen en de ketenen afhalen die Mars, de onhandige god van de oorlog, voor eigen gebruik had gemaakt, maar waarmee hij zelf vastzat. Deze opdrachten waren voor Mercurius nauwelijks meer dan een bron van vermaak, en ze gaven hem zo'n belangrijk gevoel dat hij weer begon met het uithalen van streken.
Bijna alle goden hadden hun eigen specifieke schatten die, in zekere zin, de symbolen waren van hun gezag en macht. Ze werden er steeds meer van afhankelijk en voelden dat ze hun goede daden niet konden voortzetten zonder die schatten. En wat deed die schurk Mercurius? Hij nam Venus' juwelenriem, Jupiter's scepter, Mars' beste zwaard, Vulcanus' tangen en Neptunus' drietand, en verborg die of probeerde ze een tijdje zelf te gebruiken. Daarna wist hij op de een of andere manier zijn wangedrag goed te maken en de hele zaak glad te strijken. Dit zorgde voor veel angst en ongemak onder de goden, en uiteindelijk stuurden ze Mercurius opnieuw naar de aarde om de helden te begeleiden bij hun gevaarlijke avonturen.
Mercurius nam dus zijn gevleugelde weg van het ene uiteinde van de wereld naar het andere. Telkens wanneer er een gevaar was waarbij vaardigheid en behendigheid net zo belangrijk waren als moed, was Mercurius erbij. Zijn reizen brachten hem naar de eilanden van Griekenland en naar vele vreemde landen, en tijdens deze reizen liet hij nooit een kans voorbijgaan om reizigers en vreemdelingen die de weg kwijt waren, de juiste richting te wijzen.
Mercurius was zo bezig dat hij vergat grappen uit te halen bij zowel de goden als de mensen, en na een tijdje werd hij geaccepteerd als een volwaardig lid van de familie der goden. De Grieken hadden reden om Mercurius te aanbidden vanwege iets heel nuttigs wat hij voor hen deed.
# book_id: global-gutenberg-translation-af3069b8e77944c28ec1a939f72c4545
# book_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# chapter_id: 1-hoe-mercurius-afstand-deed-van-zijn-trucs
# chapter_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# book_page: 5 / 6
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Zo was Mercurius weer veilig in de gunst van de goden. Ze begonnen hem ongewone taken te geven, zoals Pandora en haar betoverde doos naar de aarde brengen, nieuwe wapenrustingen naar de helden brengen en de ketenen afhalen die Mars, de onhandige god van de oorlog, voor eigen gebruik had gemaakt, maar waarmee hij zelf vastzat. Deze opdrachten waren voor Mercurius nauwelijks meer dan een bron van vermaak, en ze gaven hem zo'n belangrijk gevoel dat hij weer begon met het uithalen van streken.
Bijna alle goden hadden hun eigen specifieke schatten die, in zekere zin, de symbolen waren van hun gezag en macht. Ze werden er steeds meer van afhankelijk en voelden dat ze hun goede daden niet konden voortzetten zonder die schatten. En wat deed die schurk Mercurius? Hij nam Venus' juwelenriem, Jupiter's scepter, Mars' beste zwaard, Vulcanus' tangen en Neptunus' drietand, en verborg die of probeerde ze een tijdje zelf te gebruiken. Daarna wist hij op de een of andere manier zijn wangedrag goed te maken en de hele zaak glad te strijken. Dit zorgde voor veel angst en ongemak onder de goden, en uiteindelijk stuurden ze Mercurius opnieuw naar de aarde om de helden te begeleiden bij hun gevaarlijke avonturen.
Mercurius nam dus zijn gevleugelde weg van het ene uiteinde van de wereld naar het andere. Telkens wanneer er een gevaar was waarbij vaardigheid en behendigheid net zo belangrijk waren als moed, was Mercurius erbij. Zijn reizen brachten hem naar de eilanden van Griekenland en naar vele vreemde landen, en tijdens deze reizen liet hij nooit een kans voorbijgaan om reizigers en vreemdelingen die de weg kwijt waren, de juiste richting te wijzen.
Mercurius was zo bezig dat hij vergat grappen uit te halen bij zowel de goden als de mensen, en na een tijdje werd hij geaccepteerd als een volwaardig lid van de familie der goden. De Grieken hadden reden om Mercurius te aanbidden vanwege iets heel nuttigs wat hij voor hen deed.In Griekenland was er een plek waar meerdere wegen samenkomen. Het was echt zo'n plek die nu bekendstaat als het kruispunt, en het was gevaarlijk. Een reiziger te voet kon de nadering van een snel rijdende wagen niet zien, en een vreemdeling kon gemakkelijk de weg kwijtraken, want de wegen waren niet gemarkeerd.
Mercurius plaatste hier bij het kruispunt de eerste wegwijzer met duidelijke aanwijzingen die aangaven waar elk van de wegen naartoe leidde.
De Grieken plaatsten nadien ter ere van Mercurius wegwijzers op elke kruising van de wegen, veel mooier dan de onze, want ze waren gemaakt in de vorm van marmeren pilaren met op de top het hoofd van Mercurius in zijn gevleugelde hoed. Iedereen die bij een van deze eerste wegwijzers aankwam, werd gevraagd om er een steen naast te plaatsen als offer aan Mercurius. Deze stenen werden zeer gewaardeerd door deze god van de snelheid, want ze hielpen bij het opruimen van de velden en maakten de wegen gemakkelijker begaanbaar. De handel en het bedrijfsleven begonnen zich te ontwikkelen. Ladingen hout, graan, wol en fruit werden in enorme ossenkarren naar de zee vervoerd om er in schepen geladen te worden, en Mercurius wilde goede wegen als hulp bij de handel.
Mercurius bleek inderdaad zeer succesvol te zijn, ondanks zijn slechte begin. Het was afhankelijk van hoe hij zijn verstand gebruikte: of hij de wereld zou helpen of juist zou belemmeren.
# book_id: global-gutenberg-translation-af3069b8e77944c28ec1a939f72c4545
# book_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# chapter_id: 1-hoe-mercurius-afstand-deed-van-zijn-trucs
# chapter_title: Hoe Mercurius afstand deed van zijn trucs
# book_page: 6 / 6
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
In Griekenland was er een plek waar meerdere wegen samenkomen. Het was echt zo'n plek die nu bekendstaat als het kruispunt, en het was gevaarlijk. Een reiziger te voet kon de nadering van een snel rijdende wagen niet zien, en een vreemdeling kon gemakkelijk de weg kwijtraken, want de wegen waren niet gemarkeerd.
Mercurius plaatste hier bij het kruispunt de eerste wegwijzer met duidelijke aanwijzingen die aangaven waar elk van de wegen naartoe leidde.
De Grieken plaatsten nadien ter ere van Mercurius wegwijzers op elke kruising van de wegen, veel mooier dan de onze, want ze waren gemaakt in de vorm van marmeren pilaren met op de top het hoofd van Mercurius in zijn gevleugelde hoed. Iedereen die bij een van deze eerste wegwijzers aankwam, werd gevraagd om er een steen naast te plaatsen als offer aan Mercurius. Deze stenen werden zeer gewaardeerd door deze god van de snelheid, want ze hielpen bij het opruimen van de velden en maakten de wegen gemakkelijker begaanbaar. De handel en het bedrijfsleven begonnen zich te ontwikkelen. Ladingen hout, graan, wol en fruit werden in enorme ossenkarren naar de zee vervoerd om er in schepen geladen te worden, en Mercurius wilde goede wegen als hulp bij de handel.
Mercurius bleek inderdaad zeer succesvol te zijn, ondanks zijn slechte begin. Het was afhankelijk van hoe hij zijn verstand gebruikte: of hij de wereld zou helpen of juist zou belemmeren.
BokRobot
BokRobot samler bøker og eventyr du kan lese og utforske. Her finner du et stadig voksende utvalg, og du kan også lage dine egne bøker og eventyr.